't Blij vooruitzicht dat mij streelt

Ik roeide vandaag een hele dierentuin uit.
Maar niet voordat ik gestjekt had of er iets beschermds tussen zat uiteraard.
Dat zat er niet, want voor zover ik weet is huismijt geen beschermde diersoort.
En dus sleurde ik de bank van z'n plek en zag dat het goed was.
Niet zozeer dat wat erachter leefde lag maar dat het kan bestaan, dat ik de schepping toch in een luttel jaar tijdsbestek kan nabootsen achter mijn bank.
Ik heb over die dierentuin achter mijn bank echter wel wat langer gedaan dan die 6 dagen uit Genesis, maar toch: ik vind het een hele prestatie van mezelf.
Het is trouwens een uber-grote bank in een L-hoek die niet/nauwelijks te verslepen is. Dat u toch niet denkt dat ik een enorme viespeuk ben die haar huisje laat verslonsen. He bah, nee hoor, ik ben verder echt heel proper, maar ik kan mijn beperkingen en talenten als geen ander onderscheiden.
In die dierentuin achter de bank vond ik ook nog de verloren gewaande, reeds overleden speelgoedmuizen terug die de katten er deskundig onder hadden gezwiept en die daar lagen te wachten op betere tijden. Katten natuurlijk weer blij met zoveel dood speelgoedgenot dus ik was goed bezig vandaag.
Afijn, ik stofte, ik zoog, ik hoestte, ik proeste en ik dweilde en deed dat wat mijn moeder iedere week ooit deed: de hele huiskamer uitgemest en na afloop een heel voldaan gevoel hebben dat ik dit kutklusje toch maar mooi geklaard heb.
En daar word ik blij van.
En da's mooi, want dat is een voornemen van mij hé, dat ik weer blij kan zijn.
Het valt nog niet zo mee om echt die knop om te zetten, maar iedere keer denk ik: 'Nic, laat die galbakken het niet bederven, probeer te vergeven en vooruit te denken'. Dus met vallen en opstaan gaat het wel goedkomen met dat blij-zijn van mij, maar ik moet niet van mezelf verwachten dat het met een paar dagen gepiept is.

Morgen ga ik weer aan 't werk. (Normaal ben ik op maandag nooit thuis maar alleen op donderdag, as you know)
Woensdag hebben we een gesprek op school en de huisarts, waar de Chef en ik vanmiddag waren wil contact opnemen met de bedrijfsarts.
Dus: 't komt goed, 't komt goed.
En omdat ik nog blijer wil worden dan ik nu al bijna ben, ga ik donderdagavond onder het mes. Van de kapper welteverstaan, want ze knipt niet alleen die enorme bos van mij; ze snijdt mijn haar ook nog eens. Ik weet alleen nog niet of ik mijn duurzaam gespaarde lengte er nu rigoreus af zal laten halen of dat ik het wat langer houd. Wat wel van belang is dat het Turkye-proof moet zijn, want over een krappe 2 weken zit (lees:lig) ik met mijn zussen op een parelwitstrand in Turkye.
O ja, ik moet van een eventueel ander kapsel natuurlijk ook wel 'BLIJ' worden, dat u dat weet. Want dat is mijn doel de komende eeuw tijd.