Tandarts

Al maanden keek ik uit naar vanmorgen: we mochten naar de tandarts!

En ik ben gek op mijn tandarts, voor vandaag overigens 'onze tandarts' want de 3 mannen mochten ook opgebaard worden op de stoel voor controle.

We kwamen al bijna te laat, want de Chef haalde het in zijn brein om om 10 voor 9 nog even uitgebreid naar toilet te gaan hier thuis. Stom, want hij zat al zeker een half uur niets te doen en dan, als je moet kakken kan je dat ook eerder bedenken. 'We are human' namelijk en geen 'animals' want die verzinnen in een split-second dat ze moeten kakken. Ik heb een hekel aan te laat komen en al helemaal bij de tandarts; je laat Paul toch niet wachten, ik kan me voorstellen dat hij ook uitkkeek naar dit uur 'U'.

De jongens hadden geen gaten en da's mooi: ze hebben een sterk gebitje want dat hebben ze van mij en ze poetsen altijd uitgebreid nauwelijks, maar net voldoende om echte schade te beperken. De Chef had ook geen gaten en lag er heerlijk ontspannen bij. Ik snap het want hij was 2 kilo lichter, verzekerde hij mij toen ik vroeg waarom hij om 10 voor 9 op de toilet gaat zitten bouten terwijl we weg moesten... Oh, had ik al verteld, sorry.

Toen. Mocht. Ik.

Ik drappeerde mij op zijn nieuwe stoel en gooide mijn kanaaltje wijd open. Hij concentreerde zich op mijn mond. Heel verstandig want ik lijd vreselijk af. (Ja is met een 'ei' maar ik bedoel even een 'ij' ~voor ik weer taalles krijg~) Voor Paul mijn gebitje aan een nauwkeurig onderzoek onderworp vroeg hij de assistente of er nog iets in de planning stond. Ik -razendsnel, want ik weet al onze afspraken uit mijn blote brein- zei dat ik morgen weer van de partij ben voor een kroon en volgende week ook weer om de kroon te plaatsen. Mijn feestmaand kan niet meer stuk. O ja, hij wist het weer. (Allicht, who forgets me?) Geen gaten vertelde Paul even later en ik kwam charmant omhoog van de slachtbank uit de stoel.

Na een groepknuffel 'doei' en 'dag' en een nieuwe afspraak voor volgend jaar konden we weer naar huis. Op de terugweg reed de Chef bijna een mevrouw van haar fiets, naar de eeuwige jachtvelden. Ik dacht nog: 'ik zou maar een beetje afremmen' maar dat deed de Chef niet en het scheelde niets. Echt op een haar na, ik zat weer met samengeknepen billen maar niet van de kramp dit keer. Had haar even niet gezien...

Vanmiddag Andre bijna uitgelezen en ik ga steeds meer van die jongen houden, dat deed ik toen al, nu weet ik ook weer waarom. Enig boek; een aanrader als je van tennis houdt.

Ook nog gesport vamiddag en de kerstboom opgetuigd met allemaal leuke Tuttemerull spullen. De Chef vindt de boom prachtig en dat zegt wat, want meestal zegt ie er niets over. Als pronkstuk hangt in de boom een fotolijstje met mijn papa erin; gekregen van Thea Maassen, de schat...