Wat nou kerstgedachte?!

Ik denk dat we het dit jaar wel gaan halen, die witte kerst. Het blijft rond het vriespunt, sterker nog; het blijft ijzig koud! In m'n hart trouwens ook.
Nadat we Jaspers verjaardag vooral afgelopen zondag al gevierd hadden, was het grote wachten op de sch.fam. op de dag zelf weer een grote verrassing. Z'n oma belde -voor de zoveelste keer- af: ziek zwak en heul erg misselijk. Prima dan gaat ze niet over d'r huigje op mijn kleed, maar ondertussen was ik wederom laaiend en sms-te zusdus, want dat lucht altijd lekker op.  Jasper mocht wel bij haar langskomen om z'n geld te halen. En, o ja, neem Dion ook maar mee want die was in een grijs verleden (1 augustus) toch ook 13 geworden... Dion had daar geen oren naar, maar ik spoorde hem aan om even te gaan, want geld stinkt niet (hebben ze tenminste nog iets waar ze wat mee kunnen...) Dus de broers trokken gebroederlijk de sneeuwschoenen aan en gingen 2 straten verderop hun verjaardagsgeld scoren. Opa was er niet, niets van gehoord ook. Van de tweelingbroer van de Chef trouwens ook niets gehoord en met zijn zus hebben we geen contact meer.
Dit is niet nieuw mensen maar we begrijpen echt niet waarom we zo genegeerd worden. Echt geen idee. Pers ik er 2 stamhouders uit, is het nog niet goed...
Afijn er kan nog meer ellende bij, want ze zijn bij de Chef op zijn werk -de school waar ook onze jongens opzitten- bezig hem met grof geweld te verwijderen. Nadat hij 10 jaar geleden niet meer terug kon in de bouw en 9 jaar geleden werd afgekeurd, mocht hij op school 16 uur per week komen werken als lesassistent bij de praktijklessen vd bouw. En iedere cent die hij daar verdiende werd keurig gekort op de WAO-uitkering. Logisch, maar hij werd dus niet beloond dat hij met al zijn pijn en beperkingen toch wilde werken. Hij ontvangt nu rapporten van het werk, waarin staat dat hij het toch allemaal niet goed doet en dat begeleiding ook al niet helpt. Nou hij heeft geen begeleiding gehad en ik ga me de komende dagen buigen over een brief om de Chefs kant van the story te doen. Ik slaap er niet van, de Chef ook niet, maar die heeft van de huisarts pillen gehad om wel te slapen en om wat te kunnen ontspannen. Die ene pil kan nog wel bij die andere 8 pillen die hij slikt om een beetje op de poot te blijven en te kunnen werken.
En dan is het bijna Kerst. Ik zou zeggen 'vries mij maar in, ik heb er geen zin in dit jaar'. Vorig jaar ook al niet en ook nu mis ik m'n papa zo. Maar hij hoeft zich nu tenminste geen zorgen meer te maken over ons...
En zullen we afspreken dat de overal klinkende 'Kerstgedachte' ik kan het woord niet meer horen! vooral rondgaat de 11,5 maand voor de kerst en de ene week na de kerst. Dan pas kan het echt vrede op aarde worden...