Avonddienst

Ik heb in mijn oneindige wijsheid besloten dat ik morgen weer aan de arbeid ga.
Nu ik na bijna 2 weken nutteloos thuiszitten eindelijk eens echt uitslaap tot een sloridge 9 (!) uur doet ze anders nooit en ik daar toch ook zomaar aan zou kunnen gaan wennen, is het beter dat ik morgen mezelf weer rond 10 voor 6 de echtelijke sponde uitsleur...
De misselijkheid is geelimineerd en de buikpijn tot een minimum gedaalt, dus hup met dit luie lijf: werken voor de kots, eh... kost.
Vanmiddag belde collega-hoofdzuster van het neurologieteam en meldde mij dat mijn oudjaarsavond-late-dienst-collega van mijn orthopedieteam nog ziek is.
Op dit moment heb ik gewacht.
Ik had tussen neus en lippen door al gezegd, dat ik eventueel die avonddienst wel wil doen op oudjaarsdag want het is voor mij altijd een crime om wakker te blijven tot 24.00 uur. Als opperhoofd werk ik alleen overdag, geen weekenden en geen feestdagen. Lekker regelmatig dus mijn lijf en ik varen daar wel bij. Nu de kans zich voordoet om oudjaarsavond op een fatsoenlijke manier door te komen grijp ik die met beide handen aan. Betekend wel dat ik ws. konten moet vegen en steunkousen uit moet sjorren, maar daar draai ik m'n hand voor 1 avond niet voor om. En voordeel van het geheel is dat ik donderdag gewoon lekker kan uitslapen en om 24.00 uur nog zo fris als een hoentje me lam ga zuipen iedereen om de hals vlieg en ze het beste jaar ooit wens.
Kannietwachtenniet.
De Prosecco staat al in de koelkast!