Fase 1,2,3,4 en 5

Geniaal plaatje weer gevonden, want dat staat zo gezellig.

Ik heb mij vandaag bijna tegen het schizofrene aan moeten opsplitsen.

Want vandaag moest ik

1: werken

2: om half 11 weer naar de tandarts

3: de Chef behagen

4: een goede moeder zijn en

5: sporten

Ik begon aan fase 1: werken.

Al bij de overdracht dacht ik 'dit gaat Nic niet redden in 3 uur', want er lag nl een mevrouw erg slecht: op sterven na overleden. Ineens: woensdag wees er nog niets op, maar met longpatienten weet je het maar nooit. Gisteren was het echter hollend achteruit gegaan met haar en het ziekenhuis wilde haar niet opnemen want 'ze waren uitgeknutseld met Mw en zouden niets gaan doen wat wij ook niet zouden kunnen'. Infuus erin dus, zuurstof op 100 en wachten... Ik was vrij en wist nergens van.

Vanmorgen moest ik echter ook nog een wond verzorgen waar sponzen op moeten en daarna een vacuumpomp erop: trekt zo lekker schoon en stimuleert de aanmaak van nieuw vlees. Ik heb mij dus nauwelijks laten zien bij de Mw die slecht lag, wel even met haar man gepraat en het verder overgelaten aan mijn waardevolle collega's. Toen ze uiteindelijk was overleden en het infuus eruit moest stond ik te mekken naast haar bed: ik dacht aan m'n vader en in gedachten zag ik hem weer even liggen... Uiteindelijk heb ik niets gedaan bij haar, ik werd de kamer uitgebonsjoerd. Het was goed.

Bij ons gaan namelijk niet zo vaak mensen dood op de afdeling: ze komen om te revalideren en niet om te sterven en buiten dat: het went nooit als er iemand overlijdt vind ik. Een andere collega had het ook te kwaad; haar vader is nog maar 2 maanden geleden overleden.

Fase 2 was alweer de tandarts. Voor ik het wist had ik de spuit al in m'n kaak en voelde ik niets meer. Paul boorde, liet me happen, legde uit wat hij deed en knutselde een eind weg in m'n bakkes. Ik lag helemaal bij te komen plat op m'n rug. Neem de tijd, dacht ik nog en maak me maar wakker als ik wegraak. Omdat m'n bakkes verdoofd was, spuugde ik pardoes ook nog naast het wasbakje. Oeps, ik heb gekwijld, meldde ik. Geen nood, zei Paul, je wilt niet weten wat er hier soms over de grond gaat... Die Paul, zo grappig als ie zich goed voelt. Samen hebben we de kleur van de nieuw te maken kroon uitgezocht. Blauw en rose heb ik al, zei ik. Nou dan doen we groen, reageerde Paul. Het werd uiteindelijk een teint gebroken wit. Flexa is er niets bij, zoveel kleuren kan je keizen voor een nep-kies. Volgende week wordt ie geplaatst, nu zit ik een week met een nood-kroon.
Na de tandarts toch nog een uur teruggeweest naar m'n werk om zaken af te ronden en te regelen.
Fase 3: de Chef behagen. Tja, ik denk dat ik dat maar doorschuif naar volgende week morgen want hij is vanavond weg en ik lig al als hij thuis komt. Ach, eigenlijk heeft ie aan mijn aanwezigheid al genoeg op een gemiddelde dag.
Fase 4: Geen probleem, ik ben altijd een goede moeder. Helemaal nu het bij de wet verboden is ze nog te slaan. Men meldt echter niets over stroom en eenzame opsluiting...
Fase 5: Ja hoor, ook nog even gesport, het komt helemaal goed met dat lijf van mij. Hoop ik, nou ja, ik doe m'n best en ik heb tot mei voor ik weer in bikini moet.

Zo, en nu is het weekend. Het plan is dat ik Andre ga uitlezen en zondag gaan we de 16e verjaardag van Jasper vieren bij m'n moeder, want dan komen alle tante's en ooms van de warme kant en m'n viendin ook! Zo is het voor iedereen te doen, want de 18e als ie echt jarig is kan er niemand van mijn familie naar ons komen. En wordt een grote verrassing of de sch.familie wel komt, Dion heeft tenslotte ook nog niets gehoord van zijn verjaardag op 1 augustus...