Vaderdag...

En dan is het vaderdag.
Ging vaderdag vroeger bijna gewoon voorbij, dit jaar is het zo vreselijk anders.
En niet voor deze ene keer, maar voor altijd.
Vorig jaar viel vaderdag een week eerder en wist ik niet dat het de laatste keer zou zijn.

Papa was gewoon op de camping met ma en hij had al wel aan me gevraagd of het 'normaal was dat zijn tenen zo krom gingen staan'. Hij belde me er zelfs voor de zaterdag voor vaderdag! Hij vertelde er alleen niet bij dat hij ook af en toe om viel maar dat werd steeds duidelijker die week erna. Mar en M. hebben pa en ma naar huis gebracht en de rest is geschiedenis.

En nu is het vaderdag. Maar ik heb geen vader meer, dus hoe moet dat dan vandaag?
Ik kan niet naar Blaricum, -daar ligt papa begraven- want de brug bij A'dam/Muiden op de A1 is afgesloten voor alle verkeer. Dus daar zit ik dan.
Dochter van een dode vader.
Het klinkt net zo vreselijk als dat het voelt.

Papa stond altijd met zijn armen wijd als hij me zag, ik kreeg dan een mega-knuffel van hem en hij vertelde altijd dat ie me mooi vond.
Hij was bezorgd om mij omdat, toen Gijs ziek werd ik weer volledig moest gaan werken. Ach, soms benauwde zijn bezorgdheid mij en dacht ik 'nou pa, het gaat goed hoor, kom op' maar nu mis ik het zo. Zijn armen om me heen, zijn bezorgdheid, zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons allemaal.
Maar ook nu ben ik toch ook dankbaar: dankbaar dat ik een vader heb gehad zoals vaders bedoelt zijn. Dankbaar dat ik 43 jaar een vader heb gehad en mijn ouders hun 50 jarig huwelijk nog konden vieren, want het kan ook anders zoals bij haar.
Maar nu ik geen aardse vader meer heb, kan ik leunen op mijn Hemelse Vader. Ik kan bij Hem terecht met mijn vragen en verdriet. En ik geloof: er komt een dag dat ik mijn vader terug zal zien. Hij zal dan met zijn armen wijd op mij staan te wachten. Dan ben ik thuis bij mijn beide Vaders. Alle tranen zullen worden afgewist en de dood zal niet meer zijn... (Openbaring 21, vers 4)
Fijne vaderdag...