Afscheid nemen bestaat niet...

Wat ik de hele week al tegen probeer te houden, laat zich niet meer tegenhouden.
De pijn van het afscheid, wat te vroeg, te snel en te abrupt was.
Het komt weer naar boven en vandaag is er geen houden meer aan.
Ik sta weer aan zijn bed in het UMCU en besef nu dat we nog 4 dagen hadden om bij hem te zijn tussen hoop en 'beter weten' in.

Die nacht van vrijdag op zaterdag werd ik om 02.00 uur gebeld door m'n oudste zus dat papa na een ademdepressie ook een hartstilstand had gehad en dat ik moest komen. Nog zie ik me afscheid nemen van Gijs om 02.45 uur in de nacht, op een papiertje het adres van het UMCU gekrabbeld en op weg naar Utrecht. Hij was een paar uur daarvoor overgeplaatst van Blaricum naar Utrecht. We stonden rond zijn bed en wisten niet wat we eigenlijk moesten hopen. Dat papa naar 'Huis' mocht gaan of dat wij hem nog zo graag bij ons wilden houden. Papa is niet meer wakker geworden op de IC voor hij overleed op 1 juli.
We hebben foto's gemaakt die dagen op de IC -ook voor de jongens om ze voor te bereiden hoe opa erbij zou liggen toen ze een dag later afscheid kwamen nemen van hem- maar vooral hebben we strak aan zijn bed gezeten en hem vastgehouden en geknuffeld zolang het kon. We hebben hem 'los gelaten' en gezegd dat het goed was zo.

En het was 'goed' toen hij 4 dagen later overleed, want papa was Thuis! Maar och, voor altijd duurt wel erg lang en ik mis mijn vader zo.

En stel dat ie af en toe even om een hoekje kan kijken naar ons, naar zijn 3 meiden, m'n broer en mama. Dan denk ik dat ie best trots op ons zal zijn hoe we gedaan hebben en nu doen. Zonder hem om ons heen maar met hem in ons hart.