Bij de Politie...

Toen we het politiebureau inliepen haalden de aanwezige agenten hun benen gehaast van tafel.
Het was, alweer, een ware belevenis. Vandaag hadden we nl. een uitstapje naar een onbewoond eiland met een prachtig hagelwit strandje en daar zijn we gedropt en later zijn we doorgevaren naar een ander verlaten strand waar we een BBQ gehad hebben. Daar heerlijk ook in zee gezwommen en in het water een heus vogelnestje gemaakt. (de foto's komen nog). Afijn, voor we de bus ingingen bij het hotel vanmorgen, heb ik zo raar met mn camera gedaan dat ik die dus na de bus, kwijt was. Foetsie, weg, gans verschwunden. En natuurlijk ook niet meer terug te vinden. Heb ik weer. Om het vergoed te krijgen van de verzekering heb ik een bewijs nodig dat ik aangifte heb gedaan bij de politie.
Wij dus in onze meest sexy outfit met het juiste luchtje op, naar het bureau.
Nadat ik m'n verhaal gedaan had, kwamen er 4 grote dossiers tevoorschijn en er werd driftig gezocht naar de juiste formulieren. Ondertussen vroeg er 1 of we soms zussen zijn. Ja, da's niet zo moeilijk te zien, dus ik had de 1e vraag al goed beantwoord. M'n boekje 'Hoe zeg ik het in het Grieks' had ik niet nodig, we spraken weer dezelfde taal.
Hij wilde van alles weten van me, incl. de voornamen van m'n ouders.
Er kwamen steeds meer agenten om ons heen staan en zusdus en ik genoten er zichtbaar van.
Er steeg een hoop gemompel bij de heren op toen hij bij m'n geboortedatum aankwam en vroeg of het jaar klopte. Kijk, dat is een slimme vraag; ik zie er ofcourse jaaaren jonger uit dan de datum doet vermoeden en alweer had ik een vraag goed beantwoord. Door naar de volgende ronde.
Nadat ik, diep voorover buigend, 3 formulieren had ondertekend vertelde het lekker hapje dat ik morgen terug verwacht wordt om de copieen op te halen. Tussen 10 en 14.00 uur. Vanavond dus weer in de anti-rimpelcreme want je wilt natuurlijk wel een onuitwisbare indruk achterlaten daar. Volgens de receptioniste kan het soms wel 10 dagen duren voor je een copy te pakken hebt; mij lukt het in 1 dag. Daar houd ik van en daarom zal ik morgen, als dank voor deze rapide actie van de heren agenten, een leuk shirt uit de koffer rukken en m'n tanden poetsen voor ik ga.
Bij het naar buiten lopen, kwamen zusdus en ik nog langs het cellencomplex (1 cel) waar van achter de tralies een man met veel haar en een enigsinds onguur uiterlijk druk in gesprek was met oom agent.
Het is jammer van de camera, maar het was weer hylarisch. Zoveel smakelijke mannen in uniform om je heen: daaar knapt iedere vrouw toch van op en het maakt het verlies van de camera echt veeeel minder erg.