Dilemma

En dan druk ik me nog voorzichtig uit hoor.
Eigenlijk verkeer ik in de opperste staat van stress.
'Hairstress' welteverstaan.
Ik behoor een gelukkig mens te zijn. Dat ben ik in principe ook maar er zijn soms van die dingen dat ik denkt: 'waar komt dat onrustige gevoel vandaan en waar zeur ik eigenlijk over'?
Ik laat mijn haar namelijk groeien en werkelijk waar: het groeit de pan uit. In 8 maanden tijd van errug kort is het nu tot op schouderlengte gedaalt. Werkelijk waar, mijn baby's deden er langer over om in te dalen.
Met het verstrijken van al die centimeters groeiend haar, gaat het uber-zware en stijle haar van mij ook steeds meer, nog stijler en nog zwaarder zijn.
Gisteren was de druppel: na de maandelijkse 2-dagelijkse haarwasdag was het 3 uur na het fohnen en stylen weer net zo onhandelbaar als ware ik Maxima op een doordeweekse dag. En dat kan natuurlijk niet, nee.
De Chef sprak daarna de magische woorden: 'dan ga je toch naar de kapper'? Dat zegt ie anders nooit, want hij weet met mijn hairstress dat ie dat dan wel iedere week kan zeggen. Maar, geef me 1 vinger en ik pak de hele hand. Omdat mijn kapper inmiddels ook weekend aan het vieren was en dus gesloten, heb ik op internet eens rondgesnuffeld en een paar ideetjes opgedaan.
Nu mogen jullie helpen kiezen. Weet niet of het veel uitmaakt, maar alle tips helpen dus wie weet: loop ik komende week wel met jullie idee in m'n haar.







De Chef gaat voor de eerste en ik diep in m'n hart ook. Think in blond want ik ga er namelijk geen kleurtje door heen gooien, dat houdt bij mij nl niet.
En anders moet ik hier ook weer een andere blognaam verzinnen en ik heb al genoeg aan m'n hoofd...

Witte viooltjes in de regen op 26 februari

Zal ik wel of zal ik niet?
Dat was de vraag die ik mezelf al 2 weken stelde.
Ik zal-de wel, want de Chef had plots bij onze toekomstige schoondochter afgesproken om 2 kasten te schilderen gisteren en 'iets te doen met behang'. Dat kwam dan toch nog mooi uit zo.
Oudste larfje, ja die met dat lekkere korte koppie, die vond om half 8 opstaan veel te vroeg en bleef dus thuis. 16 jaar dus dan kan dat wel. Hij zal de keet niet afbreken en weet welke vriendjes hij wel/niet binnen mag laten. Dus. Gingen we met z'n 3-en. Ik gooide 2 mannen in H'sum vakkundig doch discreet uit de auto. Hees mezelf voor het fatsoen nog even 4 trappen op om gedag te zeggen en schoondochter aan m'n hart te drukken en ging toen op weg naar m'n moeder.
2 jaar geleden waren ze 50 jaar getrouwd: mijn vader en moeder.
Zij blij, wij blij, iedereen blij, want velen halen de 50 jaar niet. En dus hadden ze toen op 1 maart een feestje gepland. Mijn ouders zijn/waren niet zo van de feestjes: ja toen ze 12,5 jaar getrouwd waren, was er feest. Ik weet nog dat ik samen met zussen en broer een versje opgezegd heb, dat ik nu nog uit m'n blote brein ken. Mijn tekst was: 'blote benen, blote benen, zei de lichtmatroos. Blote benen, blote benen zei de lichtmatroos'. Iets met Catootje op de botermarkt...
Afijn, 2 jaar terug was het dus feest, met een groep van zo'n 40 vrienden en familieleden. 50 jaar getrouwd is ook best iets wat je mag/moet vieren, toch?
Uiteindelijk was dit het mooiste feest ooit. Want.
4 maanden later had ik geen vader meer.
Zomaar opeens. Dood. In 10 dagen tijd.
Geen idee wat er aan de hand was.
Voor wij en de artsen het wisten was ie al overleden. (Nu weten we dat hij 'n para-neoplatisch syndroom had.)
Mama had ineens geen man meer. Na 50 jaar was ze ineens weduwe.

Gisteren had ik een vakantie dag in laten plannen en kon ik naar mama toe. Om te herdenken dat ze 52 jaar geleden trouwde met de liefste papa van de wereld.
We herdachten papa, samen aan de keukentafel met koffie en verhalen van 52 jaar geleden. We huilden samen om papa en ik zette een grote witte pot met witte viooltjes op zijn graf.
Aan het eind van de middag heb ik m'n mannen uit H'sum gehaald en hebben we nog gegeten bij mama met oudste zus en broer.
En mama? Ze is zo dapper; heeft erg veel pijn in haar versleten lijfje en is benauwd van haar COPD, maar ze zal niet klagen of mopperen. Ze kijkt uit naar het moment dat ze naar papa mag, maar leeft ondertussen nog volop met de mogelijkheden die ze heeft.
Ze geniet van haar kinderen,kleinkinderen en haar hobby's en begrijpt 't als ik verstek moet laten gaan ivm werk en zorgen hier thuis.
Tja die moeder van mij, ik hoop voor ons dat ze 100 wordt, voor haar hoop ik het echter niet.
Dag dappere lieve moeder: ik houd van je!

Larfjes' bad hair day

Naast het feit dat ik heel handig ben met spuiten, naalden en pillen en andere medische zaken, heb ik ook nog talent met het knippen van de haren van de aanwezige mannen in da house.
Omdat al die mannen van mij een grondige hekel hebben aan de kapper (die het altijd te kort knipt naar hun zin) heb ik jaren gelee twee heuze kappersscharen aangeschaft. Da's wel noodzakelijk als je een beetje redelijk de haren wilt kunnen knippen zonder dat ze zich daarna minimaal 2 weken moeten ziek te melden omdat 'ze er niet uit zien'.
Al weken loop ik tegen ons oudste larfje te verkondigen dat z'n haar wel erg lang wordt en dat hij er niet knapper op wordt... Hij heeft nl. het mega-stijle en dikke haar van mij ge-erfd en zodra dat lang wordt gaat het hangen: recht naar beneden en niets meer mee te beginnen. Hij kan er hele potten gel tegelijk in smeren, maar het helpt allemaal niets.
Vanavond voelde ik zijn weerstand zakken toen ik er weer over begon en dan zie ik mijn kans schoon. Als beloning voor het knippen krijgt hij van mij 2 euro. Da's voor mij nog altijd 18 euri minder als bij de kapper en het resultaat is hetzelfde.
Zoon blij, ik blij. Het zit weer geweldig; niet te kort, niet te lang en precies naar de wensen van ons allebei.
Ik noem dat 'slim'. En dat het mij dan 2 euro kost ipv dat zoon mij 2 euro betaald kan me niet schelen: hij kan weer over straat en is bijna weer de knapste in huis. De knapste blijf ik nl want alles wat ik uitspaar aan knipbeurten van de mannen geef ik dan maar aan mezelf uit.
En niet alleen bij de kapper... ;-)

Waardeloze woordeloze dinsdagavond

Ik ben niet zo van 'over andermans rug om grapjes maken'.
Maar. De tip van Gerard gisteravond aan Sven doet mij nu anders besluiten.
Vandaar dus deze plaatjes met grapjes die dus binnen no-time rondgestuurd worden in sportminnend Nederland.
Ik zeg: Gerard for President!
Dan kan je nl. ook niet meer normaal over straat...

Thuis is waar je hart is

En weer was ik 2 dagen op mijn geboortegrond.
Heerlijk toch iedere keer om weer even thuis te kunnen zijn.
Ik had ons oudste larfje meegenomen want die wilde wel weer eens bij oma slapen. En omdat ik niet helemaal achterlijk ben en me het rotje ga rijden heen en weder naar het Gooi, gooide ik ook mijn niegliesjeetje in een tas en de rest van m'n kledingkast erachter aan en toog met zoon-lief huiswaarts.
Zusdus was er ook met haar harige Opperhoofd en m'n nichtje en dus was het gezellig.
Vorige week had ik bij de juwelier en tevens hofleverancier van onze familie, een snufje goud ingeleverd. Ik zei de week ervoor, bij het verzamelen van het ouwe-goud nog tegen de Chef: is het heel raar als ik bij je ouders alvast de trouwringen ga vragen om om te laten smelten? De Chef keek me aan en tipte me dat dat briljante plan ws op niets zou uitdraaien. Dacht ik al... Wees maar niet bang, ik heb het natuurlijk niet gevraagd; ik denk ook niet dat ik ooit maar iets zou willen hebben van hen. Dus, krikte ik mijn gouden kronen uit m'n bakkes en kwam er toen achter dat die van porselein zijn.
Al met al, heb ik gisteren in de middag na intensief telefonisch overleg met de Chef en in aanwezigheid van oudste zus én met een gulle gift van het restje goud wat zusdus over had, een prachtig horloge uitgezocht. Tadadadaaa.
Helemaal bij de tijd weer.

Maar de dag was nog niet voorbij: de dochter van mijn allerliefste vriendinnetje verjaarde. 18 jaar alweer. Ik weet nog dat wij 18 werden maar dat terzijde.
Vriendinnetje en ik, da's eigenlijk een heel verhaal.
We kennen elkaar al langer dan onze echtgenoten nl. vanaf ons 12e. En nu zijn we ongeveertig en een beetje en kennen elkaar van binnen en van buiten. Dacht ik.
Want toen ik gisterenavond bij vriendinnetje onverwacht voor de deur stond stond (we wonen 1 uur rijden bij elkaar uit de buurt) bleef ze er ter plekke bijna in. Ik dacht nog: 'acht shit, die zit niet op mij te wachten' 'de verrassing is te groot had ik maar ff gezegd dat ik van plan was om te komen' maar zonder woorden vlogen we elkaar in de armen. Past altijd nog die armen van ons om elkaar heen... ook als we elkaar een poos niet zien.
Maar: ik mis vriendinnetje. Heel erg. Zelfs zo erg dat ik dacht: ik ga vriendinnetje verliezen... met de afstand en het drukke leven van ons beiden.
Na het overlijden van m'n vader was het 'overleven' voor mij om op de poot te blijven en onbewust nam ik afstand. Niet zozeer van haar, maar eigenlijk van iedereen. Dus ook van haar. Het gebeurde gewoon, maar niet bewust. Nu ik erop terugkijk, voel ik dat het zo is geweest. Rouwen doe je uiteindelijk he-le-maal alleen. Hoeveel anderen ook meeleven en belangstelling tonen: je moet er alleen doorheen en het een plekje geven.
Gisteren pas rond de klok van 11 (ideaal een nieuw horloge met de juiste tijd!) kreeg ik het uit m'n strot dat ik haar mis en dat was goed om te zeggen. Om alle onderlinge vriendinnenbandjes weer aan te sjorren gaan we samen 2 daagjes weg. Hebben we besloten. We gaan van mijn gewonnen prijs 2 dagen naar de sauna en de scrub en de bubbelbaden en de gietingen en de hot-stones en we mogen nog blijven slapen ook daar. En eten uiteraard. Ik ga met m'n zusjes al naar Turkye, dus ik dacht gisterenavond: ik ga met vriendinnetje! 2 hele dagen wellnessen in ons blootje... Dat wordt brullen en we hebben besloten optijd te gaan scheren, want we willen daar niet het risico lopen om over onze bikinilijn te struikelen...
Tot snel lief vriendinnetje: ik houd van je!

Stress met snot en kiespijn

Echt niets te melden mensen. He-le-maal niets.
Wie is er nu geinterresseerd in het feit dat ik vanmorgen om half 10 al de badkamer, het toilet en het konijnenhok al had uitgemest en schoongemaakt? Niemand toch? Ja het konijn wel, die was weer blij met een fris en fruitig hok en het is zelfs boven 0, dus Nijn = blij. Inmiddels is het ook ruim na de kerst dus met een beetje mazzel haalt ie kerst 2010 wel. Hoe dan ook.
We hadden vanmiddag een gesprek op school over het volgende coachingstraject van de Chef en er werd gezegd dat mijn aanwezigheid bij evt. volgende gesprekken niet meer op prijs gesteld. Het zal ons onze reet roesten; wij zijn in alle stilte nog een andere weg in geslagen waar niemand van weet, maar wat hopelijk de oplossing gaat brengen aan deze situatie. En steeds meer wordt duidelijk: deze toestand kent alleen maar verliezers... ook als onze geheime missie 'lukt'.

Nu hebben de mannen alweer vakantie: 10 hele dagen lang uitslapen, vegeteren, luieren, stinken en niets doen. Wat een leven hebben ze toch als scholier. Hebben ze de kerstvakantie nog niet eens geheel uit hun systeem weten te krijgen, is de volgende vakantie alweer aangebroken.

Ondertussen voel ik  me rot, gestresst, snotterig en heb kiespijn onder m'n kroon die er vandaag precies 2 maanden inzit. Dat heb ik eerder gehad en toen kon die kroon opengeboord worden om alsnog een zenuwbehandeling te doen, nadat mijn knappe tandarts de dag ervoor op de gok de andere kies had opengelegd voor een zenuwbehandeling, wat dus uiteindelijk de verkeerde kies bleek te zijn... 'Zeg maar nee, dan krijg je er twee', alleen zit ik daar niet op te wachten als het om zenuwbehandelingen gaat. Daar heb ik nu geen zin in, dus ik kauw maar met de andere kant en negeer de tekenen die uit mijn mond opstijgen.

Nou landgenoten, de groeten.
Bedankt voor alles (gevleugelde uitspraak op het werk als we naar huis gaan) en bedankt voor uw aandacht....

Kinderliefde

Terwijl ik in een soort van snotverdronken roes in mijn bed verkeerde en ik toch niets anders te doen had, trok mijn leven zich aan mij voorbij.
Ik bleef steken in mijn kleutertijdperk en die was enerverend genoeg om in te blijven steken.
Ik was vanmorgen gewoon aan de arbeid gegaan, maar heb om 11 uur een halve vakantiedag opgenomen om naar bed te kunnen. Geen zin om me ziek te melden en vanavond weer een vergadering op de fabriek waar ik heen moet, dus het kwam geweldig uit: ik lag op bed en dacht aan mijn jeugd.
En iets specifieker: aan de mannen in mijn jeugd.
En dat waren er velen voor de leeftijdsfase waar ik mij toen in bevond.
Zo begon mijn liefdesleven op de Gooische kleuterschool met Peter v B. te N.
Waarachtig een apeteitelijk exemplaar voor zover ik daar op 4 jarige leeftijd verstand van had. Dat het dik aan was tussen Peter v B. en mij bleek aan het feit dat ik herhaaldelijk op zijn rug mocht bivakkeren. En dan als een echte prinses rondgedragen worden, als zat ik op een kameel in de woestijn. Peter v B. de eikel heeft op hardhandige wijze onze relatie verbroken: toen ik weer eens op mijn vaste plek op de uitkijk op zijn rug zat, boog hij voorover en liet mij van zijn rug zo op de grond sodemieteren waardoor mijn halve gezicht zich openreette en mijn neus dwars op mijn kop stond. Met de neus is het niet meer goed gekomen, die staat nog steeds ietwat dwars en met onze relatie kwam het ook niet meer goed. Ik geloof dat ik onze relatie per sms heb uitgemaakt...
Maar niet getreurd, als klein Gooisch matrasje was daar reeds een ander slachtoffer waar mijn oog op viel. En niet alleen mijn oog; zusdus en ik ontfermden ons toen over Dickie T. te N.
Dickie T. was jonger dan dat wij waren en dat was lekker praktisch: dan luisteren mannen nog enigsinds. Zusdus en ik waren zo begaan met Dickie T, alsof we het ei zelf hadden gelegd. Onze moeders konden ook prima met elkaar overweg en Dickie woonde op spuug loopafstand van ons optrekje. Waar Dickie was, waren wij en waar wij waren was Dickie. Dat Dickie nu homo geworden is verbaasde ons zeer: het had zo leuk kunnen zijn... Of had die jongen een trauma opgelopen in zijn kleutertijd doordat 2 dezelfde vrouwen zich zo intensief om hem bekommerden?
Geen idee. Die Dickie toch...
Dan schiet nog ene Roeltje T. te N. door mijn brein. 't Jong zag er niet uit vind ik nu dus wat, waarom en hoelang ik daar mijn oog op had laten vallen heb ik gedelete. Echt geen idee meer wat ik met die kleuter heb uitgespookt. Wellicht dat zusdus nog enig licht op Roeltje T. kan werpen.
Leefde ik me dus als Gooische kleuter uit op het kleutermatrasje, als puber waren daar mijn ouders die mij na de ontspoorde kleutertijd aan banden legden.
Niets meer kunnen uitvreten door mijn ietwat over-bezorgde vader die thuis de scepter zwaaide. Zijn dochters; daar was hij zuing op, knappe man die daar mee weg mocht.
Dat ik uiteindelijk aan de Chef ben blijven hangen, is een wonder vond pa goed. Hij heeft me zelfs 'weggegeven' op onze trouwdag. Met een gerust hart gaf ie me in de kerk aan de Chef. En de Chef? Die is nog steeds erg gelukkig met zijn Gooisch matrasje...
En ik met hem!

'Plas-wijf'

Had zusdus gisteren nog een zeikwijf aan de telefoon, ik had er ook één. Daar ben je tweeling voor denk ik dan maar.
Het kwam zo: maandag vertelde collega dat de moeder van S. gebeld had over de telefoonrekening van haar zoon die 3 maanden bij ons heeft gerevalideerd. Of ik die moeder even wilde terugbellen...
Het jong was met z'n motor uitgegleden over 'n takje en zit nu de rest van z'n leven met een been dat het niet meer doet en het ook niet meer gaat doen. Da's jammer ja, maar wel het risico van uitglijden met de motor. S. is echt door het oog van de naald gekropen en 2 weken kritiek geweest. Dus dan zou je denken: je bent blij als moeder dat ie er nog is en alles weer met z'n volle verstand kan navertellen. Zou je denken...
S. was er beroerd aan toe toen hij na 3 maanden ziekenhuis uiteindelijk bij ons kwam. Omdat hij zich zo rot kon bewegen in bed, gaven we hem een afstandbediening voor zijn tv. Normaal werkt die alleen op een chipkaart die je moet opladen en zo betaal je dan 1,20 euri/dag voor 24 uur tv kijken. Maar omdat S. een afstandbediening had hoefde hij niet per dag te betalen. Ik heb hem nog gezegd dat hij dan naderhand een rekening zou krijgen. 'Alles goed' zei S. nog...
Ik heb moeder gisteren dus maar terug gebeld, want je kan niet alles blijven uitstellen tenslotte. Moeder begon een heel zeikverhaal betoog; vond het echt belachelijk dat S. alle dagen moest betalen: 'hij was zo ziek geweest dat hij aan revalideren nauwelijks toe kwam en dus wel moest tv kijken en dan moet ie nog betalen ook omdat ie zo ziek was'.
'Mevrouw, ik heb niet met u te maken want uw zoon is inmiddels 20, afgelopen zomer 19 en dus meerderjarig. Dus ik doe met u geen zaken maar met uw zoon'. Dat had ik kunnen zeggen.
Maar ik zei het niet, want ik snap na 20 jaar revalidatie wel een beetje hoe je je voelt als je je zoon bijna bent kwijtgeraakt. Dus ik deed wel zaken met haar en vertelde dat ik niets aan die rekening kon veranderen. Betalen dus tot op de cent nauwkeurig. Ook zei ik nog dat ik persoonlijk S. had uitgelegd hoe het werkt als je een afstandbediening krijgt ipv dat je met je chipkaart betaald.
Ze vond het allemaal maar stom en dat vond ik ook, maar dan anders.
Ik snap het ook eigenlijk niet: heb je de rouwkaart al bijna klaar gehad omdat hij bijna dood is geweest; overleeft hij op het nippertje, revalideert hij zich te pletter, kan hij weer met aanpassingen ietsje lopen en wonder boven wonder: zijn brein is onbeschadigd dus hij weet nog wie hij is en vooral wie zijn moeder is, ga je als moeder zeiken over de telefoonrekening!
Ik dacht alleen maar 'Nic, houd je mond, blijf beleefd daar wordt je voor betaald en zorg dat het gesprek uitloopt op betalen ziekwijf'.
En aldus geschiedde. Hoera.
Maar snappen doe ik het niet.
Nog steeds niet.
Ze mag wel in d'r ondankbare handjes knijpen dat hij niet een stukje ging rodelen op de Olympische Spelen 2010...

Rectificatie

Wat een beetje award-geheimen al niet teweeg kunnen brengen.
Vandaar een iets ruimere uitleg dan ik had geschreven.
Die piercing die ik had, daar ben ik mee aan de lamp blijven hangen, daarom had ik hem en heb ik hem niet meer.
Die ene tattoo is een zgn. 'beauty tattoo': die gaan minder diep de huid in en verdwijnen dan binnen een jaar of 10. Die tattoo was mijn eerste en toen was ik nog een bange poeperd vandaar dat ik dacht: als het niet bevalt is ie met 10 jaar weg. Ik heb hem op m'n been en het zijn de twee letters van de jongens aan/in elkaar.
Die andere zit voor altijd en eeuwig op m'n pols: 'Papa' en het Hebreeuws.

Ik heb 'Mama' in het Hebreeuws ook klaarliggen want regeren is vooruitzien. Ik hoop alleen dat mijn moedertje minstens 100 wordt, want ik moet er echt niet aan denken dat zij er ooit niet meer zal zijn.
Verder zou ik er nog wel 1 willen die iets uitbeeld over de Chef en mij, maar dan niet iets met letters want als ie hem ooit bij een ander in heg propt zit ik met een letter op mijn ranke lijf die er niet meer af kan.

Verder had ik het even niet in het snotje dat Ineke mij ook een Award had geschonken, waarvoor alsnog mijn nederige dank. Ik ga alleen niet nog een rijtje geheimenissen verzinnen want dat zou te gek worden.
En ik ga mijn Award toch nog aan iemand geven die ik over mijn vermoeide hoofd had gezien maar ze verdient hem helemaal. Dus Es helemaal voor jouw alleen, omdat ik je blogjes leuk vind en omdat ik denk dat je een bijzondere vrouw bent.

Vandaag las ik zojuist dat de vader van J.oran vd S.loot dood is. In elkaar gesodemietert met tennissen. Hoe ongezond kan het zijn: 'tennissen'. Ik ben toch blij dat ik niet tennis.
Ook is Phill Harris de kapitein van de Cornelia Marie dood, 53 jaar. Bekend van Dealiest Catch en trouw gevolgd door ons. Ook errug jammer maar ja. Ik kan niet het leed van de hele wereld op mijn schouders nemen, dus ik block het maar een beetje, anders word ik een wandelend wrak.
Welk leed ik wel een beetje op mijn schouders neem is van haar want zij gaat vandaag haar vader halen -of wat daar van over is- en uitstrooien. Meis, wat ben je toch dapper en wat doe je toch veel voor je vader, hij zou zeker trots zijn op je!
Ook denk ik aan haar, want zij is alles aan het inpakken om te verhuizen voor de Liefde. Dat ze daarmee haar eerste grote Liefde gevoelsmatig misschien nog meer zal loslaten wil niet zeggen dat het niet verschrikkelijk pijn doet. *knuffel,knuffel*
Sterke vrouwen ontmoet ik hier toch en dus heb ik eigenlijk in blog-life veel vriendinnen, die ik hier in het eggie zo mis. Dat zei zij namelijk. Als er 1 is die ik ook een hele sterke vrouw en vriendin vind, die vecht voor waar ze van houdt en niet van opgeven weet, is zij het wel. *Diepe buiging*.

Verder heb ik maar 1 vraag aan al mijn bloglezers. Ik heb eigenlijk geen idee wie er allemaal meelezen hier. Ja, er zijn er veel van wie ik het wel weet, maar zou iedereen die hier leest zich voor deze ene keer aan mij bekend willen maken? Ik ben er graag van op de hoogte en daarnaast gewoon nieuwsgierig.
Thanx!

Award geheimen

Heb ik een blogaward gekregen van Femke, moet ik er wel iets mee doen natuurlijk. Ik zal onderhand de laatste wel zijn, maar dat maakt het niet minder spectaculair.

Ik buig mij al dagen over een lijstje wat indruk gaat maken bij jullie, dat snap een ieder.

Lees hier en daar al ontboezemingen waar het schaamrood mij van naar de kaken stijgt en besluit dat mijn geheimen dan best wel meevallen.

Dus hier komen ze:

1: Ik had een piercing.

2: Ik heb 2 tattoo-tjes, waarvan er 1 na 10 jaar weg is en 1 die voor altijd blijft.

3: Ik heb huismijt. Véél huismijt en ik ben gehecht geraakt aan die beestjes. Kanerooknietsaandoen.

4: Ik wil een echte vriendin. Die ik heb woont errug ver weg en ik mis het hebben van een echte vriendin hier in de buurt. Verder ben ik niet echt zielig.

5: Ik ben goed met mannen. Mijn eigen mannen welteverstaan en daar heb ik m'n handen vol aan.

6: Ik ben een opgewonden standje in de auto. Als iemand niet net zo geweldig rijd als ik altijd doe, ben ik niet om aan te horen.

7: Ik wil een gezonde man. Maar dan wel de Chef zelf, alshetevenkan. Ten eerste omdat ik het de Chef zelf zo enorm gun om alles weer te kunnen doen, zonder dat ie daar dagen, weken, maanden, jaren van moet bijkomen en altijd pijn heeft. Daarnaast ben ik het soms poepzat om 32 uur te moeten werken en te zorgen en te huishouden en te strijken en te minnaressen en te moederen en en en...

Valt wel mee toch? Denk er maar het uwe van, ik hoor het wel of niet.

Ik geef hem door aan: Elly, Koos, Jacqueline, Heleen, Sandra, Denise, Harm, Nadira, Daan, Karin, Meta, Anja, Mariska en de rest van mijn team. (Weet alleen niet of ze hier wel eens lezen...) omdat zo onderhand iedereen die ik volg al zo'n award heeft gekregen, dus dan zou ik in herhaling vallen en jullie ook.