Het kwam zo: maandag vertelde collega dat de moeder van S. gebeld had over de telefoonrekening van haar zoon die 3 maanden bij ons heeft gerevalideerd. Of ik die moeder even wilde terugbellen...
Het jong was met z'n motor uitgegleden over 'n takje en zit nu de rest van z'n leven met een been dat het niet meer doet en het ook niet meer gaat doen. Da's jammer ja, maar wel het risico van uitglijden met de motor. S. is echt door het oog van de naald gekropen en 2 weken kritiek geweest. Dus dan zou je denken: je bent blij als moeder dat ie er nog is en alles weer met z'n volle verstand kan navertellen. Zou je denken...
S. was er beroerd aan toe toen hij na 3 maanden ziekenhuis uiteindelijk bij ons kwam. Omdat hij zich zo rot kon bewegen in bed, gaven we hem een afstandbediening voor zijn tv. Normaal werkt die alleen op een chipkaart die je moet opladen en zo betaal je dan 1,20 euri/dag voor 24 uur tv kijken. Maar omdat S. een afstandbediening had hoefde hij niet per dag te betalen. Ik heb hem nog gezegd dat hij dan naderhand een rekening zou krijgen. 'Alles goed' zei S. nog...
Ik heb moeder gisteren dus maar terug gebeld, want je kan niet alles blijven uitstellen tenslotte. Moeder begon een heel
'Mevrouw, ik heb niet met u te maken want uw zoon is inmiddels 20, afgelopen zomer 19 en dus meerderjarig. Dus ik doe met u geen zaken maar met uw zoon'. Dat had ik kunnen zeggen.
Maar ik zei het niet, want ik snap na 20 jaar revalidatie wel een beetje hoe je je voelt als je je zoon bijna bent kwijtgeraakt. Dus ik deed wel zaken met haar en vertelde dat ik niets aan die rekening kon veranderen. Betalen dus tot op de cent nauwkeurig. Ook zei ik nog dat ik persoonlijk S. had uitgelegd hoe het werkt als je een afstandbediening krijgt ipv dat je met je chipkaart betaald.
Ze vond het allemaal maar stom en dat vond ik ook, maar dan anders.
Ik snap het ook eigenlijk niet: heb je de rouwkaart al bijna klaar gehad omdat hij bijna dood is geweest; overleeft hij op het nippertje, revalideert hij zich te pletter, kan hij weer met aanpassingen ietsje lopen en wonder boven wonder: zijn brein is onbeschadigd dus hij weet nog wie hij is en vooral wie zijn moeder is, ga je als moeder zeiken over de telefoonrekening!
Ik dacht alleen maar 'Nic, houd je mond, blijf beleefd daar wordt je voor betaald en zorg dat het gesprek uitloopt op betalen
En aldus geschiedde. Hoera.
Maar snappen doe ik het niet.
Nog steeds niet.
Ze mag wel in d'r ondankbare handjes knijpen dat hij niet een stukje ging rodelen op de Olympische Spelen 2010...
16 opmerkingen:
Tjah... Het valt ook niet mee om je te blijven realiseren wat een geluk je hebt gehad. In het revalidatiecentrum waar ik een paar keer heb gelegen was onder de patienten algemeen bekend hoe je het systeem kon omzeilen en gratis tv kon kijken en daar werd door de mensen die er lang lagen (meer dan 6 maanden) ook veelvuldig gedaan. Maar jemig zeg... Wees blij dat je kind nog leeft inderdaad. Die is die paar euro toch wel waard?
Moeilijk hoor. Ik lees alweer: niet iedereen is geschikt voor jouw baan. Euh... ik weet wel iemand die op dat moment niet de juiste woorden en het juiste geduld op had kunnen brengen...
Fijn dat van Gendt&Loos zijn geweest en dat je het leuk vindt!!
Nou ja zeg! Je snapt het niet hè, sommige moeders... En nu je het er toch over hebt....er komt weer een gevalletje van 'moeder en dochter' bovendrijven in mijn brein die woensdag op de poli waren..
Sjee, echt niet-te-geloven. Zeiken over een telefoonrekening terwijl je je kind kwijt had kunnen zijn. Wat zijn er toch wonderlijke mensen...
Knap hoe je dit hebt afgehandeld, weet niet of ik dat had gekund. Mijn nekharen gaan al overeind staan bij het lezen.
Groeten, Anne
Nou, 'heerlijk' toch dat ze zich weer druk kan maken om die rekening. Als je je om zulke futiliteiten druk kunt maken betekent dat toch dat het goed met haar gaat? En het gaat met een moeder zo goed als het met het kind gaat. Of zoiets toch? Of zie ik het dan verkeerd. ;-)
Tja, SOMMIGE ouders...... Ze staan soms vechtend in de wereld en alles waarover ze kunnen vechten, gebruiken ze. Ik heb ook ouders gekend die hun gehandicapte kind niet zo graag (in hun riante) thuis wilden hebben opmdat het 'niet goed bij hun bankstel stond' of zo..., of omdat hun kind te gehandicapt was voor een designrolstoel. Je hebt het goed opgelost, zonde van je energie om je er druk over te maken.
Ohhhhh ik erger me rot op dat soort mensen. Ik had gezegd dat het nog altijd stukken goedkoper was dan een begrafenis.
Erg knap van je dat je zo'n gesprek netjes weet te houden en af te ronden...ik zou dat niet kunnen.
Vreselijk, deze mensen.
Joh! Je moet er inderdaad niet aan denken dat je kind ging rodelen bij de OS.... Ik gruwel weer bij de gedachte aan de beelden alleen al!
En die mevrouw? Is duidelijk over de ergste klap en schrik van het ongeluk heen... ze maakt zich tenminste weer druk om geheel andere 'aardse dingen'... (knap dat je zo rustig bent gebleven!!)
Sommige mensen zullen altijd wel iets vinden om over te zagen en te klagen.
Jongens toch. Wees maar blij dat-ie nog leeft. Maar ja... als die rekening in crisistijd komt... Met een zielig verhaal kun je altijd proberen de schuld van je af te praten, toch? :-))
Ze mogen ook blij zijn dat ze in NL goed verzekert zijn, want in de VS zou je alles betaald hebben (niet alleen de tv)!
Bah, wat een stom mens zeg. Ze probeerde het waarschijnlijk gewoon even.
Hou op over dat rodelen, heb je gezien hoe dat ging? Mens, ik ging zowat over mijn nek.
En dan moet je maar beleeft blijven. Knap hoor.
Groetjes Jojo
Goed van je dat je zo professioneel bent gebleven!
Oh wat erg he? En dan moet je ook nog beleefd blijven.
Heel herkenbaar, ook bij mij op het werk (het is mijn schuld namelijk dat iemand kiespijn heeft, snap je'm?? ik niet!!!)
Groetjes,
Simone
Een reactie posten