Mazzel

Zij twitterde met haar over een of ander concert.

Ik dacht, das leuk, doe eens gek en doe ook een poging.

En oh, oh, oh, het is gelukt!

This is my lucky day, want ik ga naar de Toppers op 28 mei!

In een opwelling een bod gedaan en verrek voor ik het in het snotje had, waren de kaartjes voor mij! Voor een lullige 45 euri's! Nou, dat is bijna voor niets, helemaal als ik het 2e kaartje nog even vet kan verkopen ;-}

Onderling wordt druk gesproken over de juiste dress-code wat zo over-the-Top(pers) mogelijk moet zijn. Gelukkig heb ik voor morgen ook een beeldig over-the-top jurkje klaar hangen voor het huwelijk van Wills en Kate, dus het komt helemaal goed.

En vandaag begon dan ook eindelijk mijn lang verwachte vakantie van ruim 2 weken!

Omdat je nooit van te voren weet of je plane wel in de lucht blijft hangen en ik het dan zonde vind mijn overuren die ik nog heb staan, nam ik er 2 op en kon ik zodoende lekker een paar uur eerder naar huis.

Ja ja, ruim 2 weken vrij dus. Ik ga genieten, niets doen, uitrusten, lezen, hangen en chillen...

Eerst ga ik met de mannen vanaf zondag een dag of 5 naar de camping en daarna, zonder mannen een week naar de turkse mannen zon. Op moederdag nog wel zeg! Ik zeg, dat is nog eens een leuk cadeautje!

Dus als jullie de komende tijd je afvragen waar ik gebleven ben, dan hebben jullie daar nu al een beeld bij... net als ik!

Dekbedhoesperikelen

Ik ben een proper meisje.

Soms

Maar vooral dol op 'gemak dient de mens'...

Zo gooi ik bijvoorbeeld mijn dekbedhoes vanaf de waslijn meteen weer op de echtelijke sponde, want dat scheelt een hoop opruim en strijkwerk. Zo kan het voorkomen, dat de Chef en ik rustig jaren maanden lang onder dezelfde dekbedhoes liggen. Zie je niks van in het donker hoor, dus zo erg is het niet. En bovendien, het betreft momenteel een prachtige hoes, met tulpjes erop, die na iedere 2-wekelijkse wasbeurt er meer en meer fris en fruitig bij staan.

Helaas prikte ik vorige week tijdens het omdraaien van het lichaam, zomaar ineens met mijn strak geveilde nagels dwars door de tulpendekbedhoes heen! Najaaah!

Bij nadere inspectie mijnerzijds blijkt dat mijn C.inderella niet het lulligste merk he?! tulpendekbedhoes aan het verslijten is. Afgrijselijk ja, want ook al kunnen de Chef en ik iedere tulp bij naam en ook nog eens in detail uittekenen... je raakt er toch aan gehecht.

Gisterenmiddag 2e paasdag waste ik de tulpjeshoes en haalde ik mijn winter opdekmatrasje van mijn bed -daarom sliep ik zo rot de laatste dagen... ws van de warmte...- en deed ik bijna het meest ondenkbare: ik trok een oud H.ema streepjes dekbedhoes over de sponde! Ja, ja... applaus ja. Nog geheel zonder slijtgaten, dus die kan nog jaren maanden mee!

Het zal even wennen zijn, maar het komt vast goed. Ik houd m'n ogen gewoon dicht de komende nachten!

Ben alleen wel nieuwsgierig of ik de enige ben die de dekbedhoezen gebruikt tot de gaten erin vallen. Wisselen jullie iedere keer van hoes, of gooi je hem ook na het wassen weer op bed?

En eehhh... nee, meer detail hoef ik niet... ;-}

Pasen...

Waar blijft de tijd...

De zon schijnt!

Heerlijk.

We trekken de vele kledinglagen die ons in de barre winter warm hielden uit en genieten van de zon die dit voorjaar zomerse waarden bereiken.

Met een enigszins bang voorgevoel, dat dit misschien wel al het mooie weer zal zijn dit jaar kan ik vandaag pas wat meepakken van de zon, omdat deze week op het gesticht wel valt onder de drukste week van het jaar, tot nu toe.

Afijn, nu de zon dan schijnt wil ik iedereen de tip geven, om het uittrekken der kledingstukken toch met enig beleid te doen.

We denken soms dat we nog jong, fris en fruitig zijn net als vroeger...

Sommige van 'ons' hebben er ooit rete strak bijgestaan als de meiden hieronder...

Ik moet eerlijk zeggen: mijn spijkerbroeken waren langer... ja ook in de zomer...

Voor je het weet denk je dat je nog in de categorie hierboven valt,

maar de waarheid is...

Iedereen veel plezier in de zon, op het strand... in de tuin... op het balkon... op het terras... of achter het glas.

Je bent zo jong als je je voelt en daarom ga ik nu eerst m'n spijkerbroek afknippen...!

Gebroken dromen

Ik waarschuw jullie meteen maar: dit wordt janken.

Het filmpje is van de Olympische Spelen 1992, halve finale 400 meter heren.

Iedereen heeft evenveel kans om de race te winnen.

De kansen zijn gelijk maar er kan er maar 1 winnen..

lijkt het...

Is het in real-live eigenlijk niet net zo?

Je begint met zelfvertrouwen aan de race die je ook wel 'leven' kan noemen en ieders kansen zijn bij het begin hetzelfde. Dat omstandigheden ergens tijdens die race ineens zo kunnen veranderen zonder dat je daar invloed op hebt en de race zo anders gaat dan je hoopte en probeerde, weet niemand van te voren.

En dan?

Wie ben jij als je dromen en verwachtingen uit elkaar vallen...?

Wat doe jij, als je niet verder kan maar je wilt vastbesloten wel de eindstreep halen?

O nee, je zal de race niet winnend afsluiten en het applaus gaat naar degene die als 1e de finish bereikt.

Maar weet je, als je ondanks alle pijn, alle gebroken dromen en alle niet gehaalde verwachtingen, toch de finish haalt... dan heb je die race meer gewonnen dan degene die als eerste zonder blessure's de finish bereikte.

Want dan ontvang je niet alleen maar applaus als je over de finish komt, maar je zal de hele race lang, vanaf het moment dat je niet verder kon maar wel verder ging, applaus krijgen en aangemoedigd worden om je race uit te lopen.

De man die halverwege (bij 2:00) vanuit het publiek Derek komt aanmoedigen en ondersteunen; de man die zich niet laat tegenhouden door de security, is zijn vader...

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
Or you love someone but it goes to waste
Could it be worse

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

High up above or down below
When you're too in love to let it go
But if you never try you'll never know
Just what you're worth

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Tears stream down your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face and I
Tears stream down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face and I

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

In staat van ontbinding

Een week vakantie is leuk hoor, maar de zooi die je daarna aantreft als je weer op je werk komt is minder.

De hoognodige zaken worden natuurlijk wel gedaan, maar specifieke dingen blijven liggen.

Ik heb dus een drukke week achter mijn ranke ruggetje maar nu adem ik weer door, want mijn weekend is begonnen. Bijkomen dus maar want morgen verjaart schloeder en ik heb wel trek in een gevulde koek en een glaasje bowl maarnietheus.

Vorige week kocht ik voor op de vensterbank, 2 varens. Ik struinde door het tuincentrum op zoek naar 2 planten die a: sterk zijn ivm het ontbreken van groene vingers en b: die de inkijk wegnemen, daar wij geen tuin hebben maar ons raam aan de stoep zit. Ik ben het namelijk zat dat men met 1 blik naar binnen kan zien wat ik uitvreet als ik op de bank hang.

Die 2 varens werden beschreven als 'sterke plant' en 'makkelijk te verzorgen'. Dat leek me wel wat en dus prijken hier sinds vorige week vrijdag 2 varens op de vensterbank.

Nu, een luttele 6 dagen later zijn de 'sterke, makkelijk te verzorgen' varens in staat van ontbinding.

Ik heb ze toen ik het leven uit die plantjes zag trekken dinsdag, ze flink water gegeven en laten uitlekken. Mijn zorgzame interventie mocht helaas niet baten: als ik nu naar de 2 varens kijk dan zie ik een treurig hoopje groen in de pot staan die het uitschreeuwen om ge-euthaniseerd te worden.

Het is niet mijn gewoonte om wekelijks nieuwe 'sterke, makkelijk te verzorgen' plantjes te gaan halen. Nee, als ik planten koop dan verwacht ik dat ze zeker 2 jaar meegaan, onafhankelijk of ik ze wel of geen water geef en het moet ook niet uitmaken of ik wel of niet met ze praat als ik de rolgordijn open of dicht trek...

Dus... hebben jullie een idee?

Ik hoor het graag.

Ondertussen pak ik de twee terminale varens discreet in ondoorzichtig folie voor m'n jarige schloeder morgen... *Pomtiedompom*

Denzel deel 2...

Je kan nog weg zappen van hier, het wordt namelijk weer een Denzel-logje.

Heb nu even niets anders wat me -letterlijk- bezig houdt en therapeutisch van je af schrijven is goed, zegt Dr. Rossi...

Dus daar komt ie:

Het was een bijzondere week.

Denzel deed zijn intrede in ons gezin en ik had daarom 'zomaar' een week vakantie genomen.

Ik wilde niets missen van hem en iedere keer als meneer de schijn wekt om door z'n hakken te zakken, dan kom ik in actie: buiten mag er geplast en gepoept worden en nergens anders, hoor je?

Hij doet het goed, maar vergist zich nog wel regelmatig... Je kan beter een goudvis nemen want die zijn sneller zindelijk, maar met je goudvis is het zo rottig wandelen.

Ik sloeg vanmorgen een grootverpakking keukenrollen in, want ik moet niet het risico lopen dat ik met m'n vingers door het papier heen schiet bij het discreet verwijderen van een drol uit de naden van de houten vloer.

Ik klaag dus niet. Denzel is een slimme zwabber hond en begrijpt nu ook al dat het niet op prijs wordt gesteld dat hij onze vingers van onze handen kauwt. Ook de kras van links naar rechts over mijn gezicht is wat mij betreft een eenmalige actie, anders kan ik me niet meer vertonen op straat of in het gesticht.

De nachten gaan goed. Meer dan goed.

Alleen de eerste nacht heb ik me opgebaard op de bank beneden en de nachten erna kwam ik steeds iets later naar beneden; vanmorgen pas om kwart over 7 en dan staat hij me kwispelend op te wachten!

De katten hebben 2 dagen boven op bed gelegen en begrijpen dat Denzel een lang verhaal in huize Zara gaat worden... het kan zomaar 10 of 12 jaar duren dus heel voorzichtig kijken ze vanaf een afstand wat de indringer allemaal doet en waarom...

Denzel trekt er zich niets van aan... die slaapt gewoon door de kattenconsternatie heen... het liefst op schoot en anders aan mijn voeten... Ik geef hem geen ongelijk.

Lopen aan de riem buiten, is een hele onderneming maar hij loopt mee en huppelt rond onze voeten en door onze benen. Vanmiddag stond ik bovenop een poot en hij krijste het uit. Ik ook...

Nu al, zijn we allemaal (inclusief de Chef) gek op hem. Hij lijkt erg op Laska, de hond-in-de-boekenkast van zusdus, dat was ook een schatje.

En ik? Ik ben de koningin te rijk; heb na onze vorige hond gedroomd van een hondje als Denzel... en nu hebben we er gewoon 1!

Nu maar hopen dat hij heel oud gaat worden...

Shame

Gewoon...

...omdat ik het een steengoed nummer vind...

...het uitzicht is trouwens ook niet onaardig...

Met welk nummer heb jij iets en waarom?

Het verval zet door

Reeds 2x ben ik onder het mes geweest voor hetzelfde euvel.

De (laterale)meniscus in mijn linker knie is op een randje na weggehaald omdat hij bij het minste of geringste 'op slot' schoot. En dat 'op slot' schieten doet errug pijn, kan ik u vertellen. Het is voorgekomen dat ik op de bank een half uur heb liggen creperen als een man omdat ik de opstandige knie niet 'van het slot' kreeg.

Afijn, na 2 x het mes erin, zou je denken 'het probleem is opgelost'.

Niets van het al.

Zodra ik met die knie bepaalde bewegingen maak, schiet ie weer als vanouds in het slotje met alle gevolgen van dien.

Nogmaals het mes erin, wil ik niet meer want hij zal er niet van opknappen. Dan zet ik voor dat geld liever het mes achter m'n oren om de lappen en flappen uit m'n gezicht te trekken.

Na de zomer ben ik serieus begonnen met hardlopen. Maar echt vlotten wilde het niet, want ik bleef op 40 minuten steken en dan nog redde ik het niet om in die 40 minuten onafgebroken een rondje te maken. De knie speelde ook weer op en gedurende de 4 maanden dat ik niet meer loop (door de l a n g e strenge winter...) is de pijn niet verdwenen, maar zelfs erger geworden.

Vanmorgen zat ik met m'n goeie gedrag en met die rotknie bij mijn vriend de huisarts om hem om raad te vragen. Hij wrikte en krikte mijn knie in alle standen en verwees me door naar de fysio omdat hij ook niet weet wat er precies aan het handje is. Het lijkt op overbelasting van de pees, maar daar kloppen niet alle klachten bij. Wellicht kan de fysio uitkomst bieden en mij vertellen wat er loos is.

Tot die tijd is het advies, 'niet hardlopen'... En dat is nu jammer, want ik heb vooral pijn in rust en niet tijdens het lopen. Ik heb er een beetje een hard hoofd in, ook omdat met 4 maanden rust de klachten niet verdwenen zijn.

Maar, we zullen het zien. Wie weet, komt alles wel goed met de knie en zo niet, dan ga ik over op wandelen. Heel oubollig 'wandelen'. Met de zwabber hond, als ie een beetje doorgroeit...

En dan het liefst met deze easytone schoenen want daar schijn je een hele strakke reet en benen van te krijgen.

Zo zie je maar: elk nadeel heeft z'n voordeel... hoop ik.

Lady's & Gentleman: we've got him!

Zaterdagavond kwam ik terug uit Belgie na een heerlijk, gezellig en uiteraard leerzaam weekend. Het was leuk: we hebben het een en ander opgestoken over (in)continentie en urologie en liepen op zaterdagmorgen 15 km in 2 uur. Ik voel het nog. De oude gids die we hadden, liep ons eruit. Helemaal toe ze erachter kwam dat ze de volgende groep misschien niet ging halen en haar (en ons) tempo nog maar eens opschroefde... Ik stond nog even in de tuin van het buitenhuis van Prins Laurent van België, want hij had het tuinhekje open laten staan en das niet handig als je weet dat ik langs kom... (foto volgt)

Toen was het zondagochtend.

Samen met DJ heb ik Denzel opgehaald en hem voorgesteld aan de Chef, die ter plekke door zijn slechte knieën zakte en zijn hart verloor...

Je ziet waarschijnlijk wel waarom...

Denzel sliep veel de eerste dag en dan het liefst met de knuffel die hij mee kreeg, zodat hij de nestgeur nog dichtbij heeft.

Hij veroverde meteen ook maar de kerst-speelgoed-muis die des kattens is: die stonden erbij en keken ernaar.

De katten hopen dat Denzel zijn langste tijd bij ons reeds gehad heeft, want zo'n stuiterballetje in huis vinden ze onbegrijpelijk en niet zo nodig...

Deze week heb ik een week zwangerschapsverlof vakantie, want er moet opgevoed worden.

De Chef en ik, wij namen Denzel mee naar schloeder en sch.oonvader en daarna heeft meneer door het gras gehuppeld.

Er ging een wereld voor hem open: gras, gras, gras... waar hij ook keek.

Daarna was hij zo blij (?) dat hij ook op straat keurig mee liep aan de riem en met z'n tong op z'n puppypoten thuis kwam en ...

weer ging slapen...