Koffieleuten

Het apparaatje staat op punt van overlijden.

Instorten mag ook, wat voor u het beste bekt.

Vorige week kletterde er ineens een ijzertje uit bij het openen van de pad-trekker/hendel.

En zelfs G. weet niet waar dat ijzertje in moet, dus doen we het zonder ijzertje.

Ik heb het over de Senseo, het koffiezetapparaat.

Het beestje is ook nog eens doorlopend incontinent en bij het maken van een bakje stroomt het water alle kanten op behalve de gewenste en soms plenst er maar een halve hoeveelheid water door het padje dan dat de bedoeling is.

En dus was ik het zat. De Senseo is aan vervanging toe, net als de Chef, maar die zet je toch wat minder makkelijk aan de straat dan de Senseo.

Ik toog naar de witgoedzaken die we in het dorp rijk zijn en oriënteerde mijzelf op dat wat er tegenwoordig te koop is.

Ook struinde in het www af want wij zijn echte koffieverslaafden en de Senseo-koffie is wel te duwen maar.... echte vers gezette koffie is toch wel een ander verhaal.

Het liefste wil ik een apparaat die de bonen voor m'n ogen maalt en ter plekke daarvan vol automatisch een bakje koffie brouwt. Laten die apparaten nu echt bestaan!

Bij het aanschouwen van al die rete strakke modelletjes en aanbevelingen wat die dingen allemaal kunnen, werd ik steeds enthousiaster. Tot de prijs mij aanstaarde en ik bijna weer een Senseo uit het B.lokker-schap trok.

In de avonduren snuffelde ik nog maar een keer het www af en belande in mijn geboortedorp waar een heuse koffie discounter blijkt te zitten, die de meest exclusieve apparaten verkoopt voor meer dan een aantrekkelijk prijsje. Ik las schermen vol met recensies, vergeleek apparaat en mogelijkheden en uiteraard zocht ik een apparaat wat binnen ons budget zou passen. Je kan het namelijk net zo gek maken als je zelf wilt. Van een slordige 1200.- euro (die dingen doen dan ook de wekelijkse strijk voor je) tot achterin de 200.- euro: voor iedere portemonnee is er iets geschikts te krijgen.

Dit gaat hem worden: de Siemens TK 58001.

Omdat het een demo model is, gaat er nog eens een flink bedrag van de prijs af en na een goedkeurende hoofknik van de Chef klikte ik het apparaatje zo in m'n online winkelwagentje. Tadaa. Morgen mag ik hem zelf afhalen in N.aarden. Komt helemaal goed, ik weet de weg daar met m'n ogen dicht. Ze willen hem ook wel gratis bezorgen maar nu heb ik direct weer een smoes om bij m'n mams lang te gaan. Die is trouwens ook gek op een lekker bakje koffie...

De overleden Senseo zullen we natuurlijk een gepast afscheid geven na jarenlange trouwe dienst. Dat ik daar geen vragen over krijg... Pffft.

Ik heb het uitgemaakt

Al kan ik het me nauwelijks herinneren maar ook ik ben jong geweest, ik schreef er al eerder iets over. Vandaag is het juiste moment daar om meer te vertellen.
Reeds op jonge leeftijd had ik oog voor mannelijk schoon, voor zover je begin de jaren 70 kon spreken van 'schoon' bij mannen. Het zal rond een jaar of 5 geweest zijn dat zusdus en ik ons oog lieten vallen op een knulletje uit de kleuterklas onder ons, die door gebrek aan kleuters uit slechts 1 klas bestond. Alle kleuters van 4-6 jaar zaten dus bij elkaar gepakt in het te kleine schoollokaaltje en werden vermaakt door júffrouw N.ieuwboer met de nadruk op júffrouw. Ik zat die jaren strak naast zusdus; zij rechts (voor de kijker links) en ik links (voor de kijker rechts). Dat was het meest praktisch om ons uit elkaar te houden want aan uiterlijk en kleding was het niet te zien.
Afijn, op het moment dat het nieuwe knulletje zijn intrede deed in het kleuterklasje doken zusdus en mijn persoontje erop. Figuurlijk uiteraard en achteraf denk ik dat het daar al is misgegaan bij het knulletje.
Dikkie werd door zusdus en mij opgevangen en voorzien van zoveel aandacht dat het een lieve lust was. Zelfs na schooltijd speelden wij bij Dikkie thuis en anders kwam Dikkie wel bij ons spelen. Onze moeders konden het ook goed vinden met elkander en zoniet dan hielden ze de schijn in ieder geval goed op.
Ik weet niet wanneer de liefde tussen Dikkie en ons is doodgebloed. Op een gegeven moment maakte Dikkie geen deel meer uit van ons leven en ik vond het wel prima. Een aantal jaar geleden hoorde ik dat Dikkie op snorren valt; ik mag toch bidden dat ik hiertoe niet de aanleiding ben geweest...

Rond diezelfde leeftijd -ik kijk niet op een jaar- was daar ook Roeltje.
Roeltje was net zo oud als ik en waarschijnlijk was dat ook het enige wat mij aantrok in hem. Laatst zag ik nog een foto van Roeltje en ik vroeg mij verbijsterend af onder welke steen ik in die jaren gelegen heb: wat was Roeltje een lelijk jongetje. Maar 'liefde maakt blind' en daar was dit een overduidelijk voorbeeld van.
Ik heb volgens mijn geheugen wel een paar jaar opgetrokken met Roeltje, maar ook deze liefde is een eenzame dood gestorven, waarschijnlijk omdat ik nooit duidelijk mijn gevoelens voor Roeltje heb uitgesproken en mij als een bakvisje heb gedragen.

Daar kwam verandering in toen ik in de 1e klas bij juffrouw Steinvoort zat. (We noemde haar 'juffrouw Stijfpoot'; een naam die veel beter bij haar paste door haar ongetrouwde status en haar stijve houding)

Daar was Peter ineens. Peter was er ook al tijdens de kleuterjaren maar toen had ik mijn handen vol aan Dikkie en Roeltje. Peter heeft rustig zijn beurt afgewacht en Peter en ik werden een hecht setje. Nu denk ik: we werden een té hecht setje want Peter heeft mijn leven getekend.
Op het grote schoolplein (waar we maar 1 jaar gezeten hebben omdat we toen verhuisden naar een nieuw gebouw) hadden de lagere klassen een eigen plein en de grotere klassen hadden aan de andere kant van de school hun eigen plein. Dat was om ongelukken te voorkomen: de oudere kinderen zouden de ukjes pardoes kunnen overlopen tijdens het tikkertjes doen, het hoepelen of het haasje-over-en.
Het was op een zonnige middag dat ik plaats nam op Peters rug en mij, zoals een echt Gooisch 6 á 7 jarig meisje betaamd, rond liet sjouwen door Peter. De zon scheen op mijn wapperdende blonde haar en ik genoot. Peter genoot ook, ware het dat hij iets minder genoot dan ik. Ik overzag heel Naarden- vesting en het speelkwartier had voor mij uren mogen duren. Voor Peter kon de bel niet snel genoeg gaan, weet ik inmiddels en nu denk ik dat we meer met elkaar hadden moeten praten. Dat is namelijk waar de meeste relaties op stuk gaan: er wordt niet genoeg gepraat!
Zonder dat ik het in het snotje had, bukte de lamlul Peter ineens voorover. Ik zat nog steeds op zijn rug hé mensen, dat u dat plaatje even opslaat. Peter bukte dus en ik sodemieterde zo in 1 streep van zijn rug af met m'n tanden in het beton bek op de tegels. Ratsch... het vel van m'n wang en neus lag op de tegels en mijn neus stond dwars op m'n Gooische blonde hoofdje.
Juf Steinvoort is verder dat schooljaar niet zo lief geweest als op die middag want iedere keer tilde ze me op om in de spiegel te mogen kijken. Trut, denk ik nu; ik zag mijn leven aan me voorbij trekken en zij zette me iedere keer voor de spiegel.
Onnodig om te vertellen dat het met Peter en mij verder niets geworden is. Dat is nog steeds jammer want z'n opa en oma en zijn ouders hadden dé juwelierszaak in de Vesting (zijn broer heeft die zaak nu nog).
Met mijn neus kwam het ook niet meer goed: die staat uit het lood, zeg maar. Scheef op m'n knar en nog vaak denk ik aan Peter als mijn neus mij aanstaart in de spiegel.

Ik zal jullie de rest van mijn ex-en besparen; de Chef en ik zijn reeds 22,5 jaar gelukkig getrouwd. Ik met scheve neus en de Chef met 'van-alles' maar hee, zijn neus staat wel recht!

De wereld is een gekkenhuis...

...en dit is het hoofdkantoor.

Zo voelt het soms en dus dacht ik: 'ik plak dit eens even boven m'n avatar op mijn blog'.

Dus. Dat u weet waar het vandaan komt.

Niet om het 1 of ander hoor, maar hebben we vaak soms niet allemaal het gevoel dat we geleefd worden en je nauwelijks adem kan halen omdat de wereld om je heen al een stap verder is dan dat je zelf bent?

Voor je kan nadenken over het een, gebeurt er alweer iets anders... ik merk dat ik het soms allemaal niet meer kan bijhouden en achter mezelf aan loop te vliegen en mij vertwijfelt afvraag wat ik gemist heb dat het zover kan/kon komen.

Komt dat omdat ik ouder wordt?

Komt het omdat iedereen ervaart dat je leven geleefd wordt, maar dan voornamelijk door anderen?

Iedereen die 'iets' van je wilt, maakt niet uit wat.

De Chef die merkt dat ik er vaak 'niet bij ben' en vergeet wat hij zegt of vraagt... en dan heb ik het nog niet eens over de jongens...

Dasnietgoed mensen, dasnietgoed.

En om dit 'gekkenhuis' niet tot een gesloten inrichten te laten worden heb ik met mezelf afgesproken dat ik het anders wil doen.

Dus heeft u tips op dit ietwat warriger blogje voor me; gooi het er maar uit.

Ik kan het hebben.

Denk ik.

Hoe zorgt u ervoor om je huis niet in een gesloten inrichting te laten veranderen?

Schijt eraan

Nee, nee, nee dit is niet wat u denkt.

Of misschien ook wel.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, dit wordt een proper logje.

Geen vieze handen of andere onzuiverheden, waar u wellicht snel van wegklikt.

Maar, heeft u zich wel een afgevraagd waar het wc-papier vandaan komt?

* Het eerste wc-papier werd geproduceerd in China. Het was een luxeproduct dat alleen door de keizer werd gebruikt. In het Romeinse Rijk was de spons erg populair. In andere delen van de wereld werden wol, hennep, water en de handen gebruikt. Toen in de 17e eeuw de kranten kwamen werden deze gebruikt in plaats van de bestaande middelen.*

Het kan verkeren.

Wanneer ik op het toilet zit ben ik al blij dat er toilet papier hangt. In een huis met enkel mannen is dat namelijk altijd een verrassing. Inmiddels heb ik ze hier in huis dusdanig opgevoed dat ik nog maar zelden misgrijp: dit betekent dat de stokslagen opvoeding zijn vruchten afwerpt!

Alleen is er wel 1 ding die tot mijn verantwoordelijkheden blijft behoren en dat is dat aan de nodige voorraad wc-papier nooit een einde komt...

Dus stond ik vanmorgen vertwijfeld tussen de schappen bij de H.oogvliet en maakte een heuse studie van wat er zoal aangeboden wordt. Meestal pak ik het eigen merk van 3 lagen dik, maar een mens wil wel eens wat anders.

Ja ook als het om wc-papier gaat.

Ik wel tenminste.

Ik wikte en ik woog.

Ik las de veelbelovende teksten wat tot het meest geweldadige gebruik zou moeten lijden leiden.

Met of zonder Aloë Vera.

Met of zonder ribbels in de lengte en over de breedte om scheuren tijdens het intensieve kortstondige gebruik tot een minimum te beperken? Dat moet je slechts 1x hebben meegemaakt om te weten waar ik het over heb, waarom je dit in de keuze der wc-rollen serieus moet meenemen.

Wit een blauw hondje erin gestanst of toch die licht-rose met wit/beige bloemen die tijdens het ophangen van de rol in het toilet niet direct tot verwelken overgaan?

Er kwam geen einde aan en terwijl ik mijn keuze zo overwogen mogelijk probeerde te maken, begonnen de pizza's in mijn karretje langzaam te ontdooien.

Het kon mij echter niets schelen want ik wil niet dat ik later op de dag, met de verkeerd gekozen rollen wc-papier in voordeelverpakking, op de fiets in de vliegende storm, terug moet naar de H.oogvliet omdat ik thuisgekomen, toch tot de conclusie kom dat ik toch de verkeerde rollen wc-papier in m'n karretje heb geflikkerd en het niet 'goed voelt'. Ze zien je aankomen met de tekst: kan ik deze voordeelverpakking ruilen voor de Page-rose-ruitjes-bloemetjes-4-laags-anti-doorscheur-bescherming. Liefst ook in voordeelverpakking. Alstublieft.

Ja, ja, regeren is vooruitzien en na enige aarzeling pakte ik de door mijn blonde brein goedgekeurde wc-rollen uit het schap en voelde terstond een nucleaire rust over mij neerdalen, omdat ik diep van binnen aan mijn water voelde dat DIT de beste keus die ik na m'n ja-woord gisteren 22,5 jaar geleden gemaakt hebt.

Overmoedig blij haastte ik mij met mijn wc-rollen pakketje naar de zelf-scan kassa waar ik mijn rollen langs de scanner zwiepte en na het afrekenen als kostbare schat inpakte in de meegebrachte plastic tas, die ik 238 x hergebruik. Dat u het weet, van dat hergebruik.

Natuurlijk wil ik jullie na deze uitgebreide uiteenzetting een foto van mijn o-zo juiste keus niet onthouden.

Zie hier, mijn wc-papier voor de komende weken:

Ik weet het zeker want de komende dag/maand/jaar kan niet meer stuk: mijn kont vindt rust en het voelt ge-wel-da-dig!

Levenslessen

Dat de wereld soms raar in elkaar steekt is inmiddels wel duidelijk.

Dat 2010 niet in de Chefs en mijn top 10 is geëindigd had ik er ook al eens uit gekwakt.

Maar dat ik tegenwoordig bij hoge uitzondering ook op het werk af en toe twitter, had ik nog niet gezegd.

Het is soms even nodig en aangezien ik gisteren al opstond met hoofdpijn had dat een voorbode moeten zijn van de dag die komen ging.

Ik zie het al: jullie zitten gekluisterd voor wat er komen gaat.

Van alle blogjes die ik de afgelopen weken in mijn hoofd wel duizend keer heb geschreven heb ik er niet 1 geplaatst. Uit respect; uit 'ik bemoei met er niet mee'; uit 'het had zo leuk kunnen zijn'...

Ik laat het zo, hier dus ook niet het duizend-en-1-ste blogje hier bij Zara.

Maar leest vooral toch verder, want de moraal van het verhaal komt aan het eind!

Afijn, die jonge mevrouw die we op de afdeling kregen in blogje 'eis-heisa' die heeft haar boeltje alsnog gepakt en is naar huis gegaan dinsdag. Dat is jammer, maar aangezien we geen gesloten gesticht zijn is iedereen vrij om te komen en te gaan. We gaan ook niet aan een 'dood paard' staan trekken als iemand echt niet wil; dan hebben we liever iemand op dat bed die wel wil revalideren.

Zoals dat jonge meisje (21) die zo graag beter wilde worden na al vele ingrepen in haar hoofd en voor wie de 6 weken bestraling al stonden ingepland omdat nog een operatie niet meer mogelijk was. Dinsdagavond was haar moeder nog geweest en had haar op bed gelegd en was naar huis gegaan. Toen een collega even later ging kijken was ze er niet meer en was de tegen-beter-weten-in gestarte reanimatie voor niets...

Vandaag wordt er een vrouw opgenomen (net 50) die in elkaar is geklapt 2 dagen na het overlijden van haar vader, terwijl ze bij haar moeder in huis was om de begrafenis te regelen. Haar zoon en schoondochter stonden op het punt om hun eerste kindje te krijgen en haar andere zoon heeft ze een paar jaar geleden moeten begraven; vermoord in de buurgemeente aan zee... Deze vrouw en haar familie vechten voor haar leven en proberen bij en met ons, weer enige functie in haar verlamde lichaam terug te gaan krijgen, maar dat is lastig als je er ook nog een forse afasie bij hebt...

Die meneer met die been-amputatie vergeet ik nog bijna. Zijn vrouw zo dement als een deur in een verzorgingshuis, zal hem niet missen nu hij haar niet kan bezoeken, maar hij mist haar wel en hij mist zijn hond die nu bij zijn zoon logeert. Zijn wond die maar niet genezen wil en waar het mes opnieuw in zal moeten omdat we nu ook geen prothese aan kunnen meten...

De wereld is vol tegenstellingen en dat werd me de afgelopen we(e)k(en) maar weer eens overduidelijk.

Er zijn mensen die vechten voor hun leven, of dat wat van hun leven over is...

Er zijn helaas ook mensen die vechten voor het leven van een ander, maar dan om het zo zuur mogelijk te maken.

Niet alleen hier maar ook in families breek me de bek niet open en op straat, het gebeurt eigenlijk overal.

Omdat ik op m'n werk ook de andere kant zie, weet ik dat het leven te kort, te bijzonder en te speciaal is om het verzieken. Ik zeg niet dat ik geen fouten maak ik rook niet en ik drink te weinig maar ik ben me wel bewuster van de andere kant en probeer mijn leven zo oprecht mogelijk te leven.

Kunnen we dat afspreken met elkaar?

Kunnen we elkaar 'laten leven', ook als we anders denken, voelen en doen?

Dus, vandaag ga ik weer eens richting m'n mams en genieten van haar omdat ik haar nog 'heb' en het leven je niet van te voren verteld hoelang dit nog zo is...

Daar ben ik weer!

Zien jullie iets aan mij? *draait hoofd naar links*

En nu? *draait hoofd naar rechts*

Ja wel he, jullie zien het ook!

Die enorme ontspannen blik in m'n hoofd nadat ik het 5 dagen lang zonder internet heb moeten doen thuis.

Je zou van minder ram-gek worden en een IBS riskeren, maar ik overleefde.

Vraag niet hoe, want ook al kan ik op m'n iPhone eindeloos internetten; het is toch een gepriegel op een te klein schermpje met te kleine toetsjes voor m'n snelle vingers.

Z.iggo zou een 'dingetje' opsturen en dat 'dingetje' bleek een heel nieuw aansluitingskastje te zijn die de Chef vandaag tot vloekens toe heeft moeten installeren, voor het kastje en dus het internet het eindelijk deed. Ik was gelukkig niet thuis...

Of jullie iets gemist hebben afgelopen dagen?

M'n sch.pa kwam thuis uit het ziekenhuis; die heeft z'n zorgpremie er voor de komende jaren ook weer uit. Hij doet het weer goed, met een aorta-buis-prothese die zolang mee kan dat hij bij wijze van spreken de 100 jaar kan halen. We zijn blij en opgelucht want het zomaar heel anders kunnen aflopen.

Dan.

Harste ik zaterdagavond deskundig m'n bakkes. Wanneer je eruit gaat zien als een wandelend donzen dekbed dan weet je dat het weer tijd is. Ik plakte dus hardhandig doch nauwkeurig, de twee harsstripjes op de huid boven de bovenlip en de andere ... juist, op de huid onder de onderlip.

Ik ragde de stripjes er vervolgens fluks af en nam daarbij 2 huidlagen mee.

Daskut ja, want het is van die stripjes de bedoeling dat ze alleen het overtollige haar meenemen en je huid in principe laten zitten.

Nu 3 dagen verder loop ik met jeukende bultjes op m'n bovenlip. Kijk: wel 'haarloos' maar ook 'huidloos', zo voelt het tenminste en dat was niet mijn bedoeling van even m'n bakkesen harsen... gelukkig bestaat er nog zoiets als poeder en kan ik de jeukende gaten camoufleren....

Ik denk maar zo... gelukkig hebben we de foto's nog!

Omdat internet het niet doet thuis, een filmpje om u te vermaken.

http://www.youtube.com/watch?v=hQDhgkGj-0Q&feature=youtube_gdata_player

Mazzel-bips

Vanmorgen toen ik de deur uitstapte en naar de auto liep, stapte ook net een collega-die-aan-de-overkant-woont, in haar verhicle en vroeg of ik mee wilde rijden. Natuurlijk wilde ik dat en stapte in. Dat betekende dat de Chef de auto onverwacht had en dit heug'lijke nieuws belde ik even door in de loop van de ochtend.

Zo kon de Chef vanmiddag al naar zijn vader in het ziekenhuis ipv vanavond-als-de-Chef-niet-kan.

Toen ik terug kwam van het werk, was de Chef gevlogen.

Gans verschwunden en niet te bereiken: telefoon op tafel en niet in z'n zak; ik was al blij dat er geen andere sloten op de deur zaten...

Zelfs onze bloedjes van kinderen wisten niet waar paps (figuurlijk uiteraard) uithing.

Terwijl ik bij de Hoogvliet m'n boodschappen op de band pletterde, hoorde ik uit mijn tas 'it must have been love, but it's over now-ho-how...' van Roxette tekeer gaan.

Aha, da's de persoonlijke ringtone van de Chef, die ik deskundig geselecteerd heb voor hem en zo is hij reeds gewaarschuwd namelijk. Ik rukte mijn iPhone uit z'n hoesje en neem zo zwoel mogelijk op. En dat valt echt niet mee als je voor je eigen vent net amber-alert hebt doen uitgaan.

Hij prevelde dat hij natuurlijk naar het ziekenhuis was en dat ik dat toch wist, omdat ik dit vanmorgen zelf had voorgesteld. Geen speld tussen te krijgen dus ik hing snel weer op omdat ik a: allang blij was dat Chef terecht was en b: ik geen uitgebreid gesprek ga voeren terwijl ik net m'n boodschappen rangschik op de band.

Eenmaal weer thuis vroeg ik de Chef of hij soms buiten het bezoekuur was geweest want er is van 14.15-15.00uur bezoek en het was reeds half 5. Bleek dus dat ie zich vergist had en gewoon buiten het bezoekuur om aanschoof bij z'n vader. Hij was echter niet de enige die er zat: schloeder, schloederzus en twinbroer zaten er ook. Schloeder snauwde hem toe: oh, ben je er ook bij aanwezig? Er was namelijk een familiegesprek gepland waar iedereen-behalve-wij/de Chef voor uitgenodigd was.

Kwam dat even goed uit, dat Chef zich vergist had, zo kon hij ook mooi bij het gesprek aanwezig zijn!

Ik zei al: dat heeft zo moeten zijn dat jij je vergist hebt in het bezoekuur. Z'n vader is een schatje die reageert niet eens meer op het gesnauw van z'n vrouw. Ze verbood hem om via het bellensysteem, nog om een zuster te bellen want dan was ie 'lastig'. Alsof hij vorige week voor niet voor een aneurysma maar voor een paar lekkende zweetvoeten is opgenomen....

Afijn, de Chef zei dat hij altijd en onbeperkt wel moet bellen al is het alleen maar om een bil op te tillen als ie een wind moet laten: Bellen pa!

Schoonpa mag vrijdag naar huis, de meesten komen dan pas van de IC af... Het is en blijft een groot wonder dat hij hier zo goed uit komt en er ook zo supersnel van opgeknapt.

Ach ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit!

En schloeder trouwens ook niet...

Eis-heisa

Ze kwam al veel te laat op de afdeling (half2 ipv half 11) en toen ze op de brancard richting haar kamer gebracht werd kon ze maar 1 ding uitbrengen: IK WIL HIER NIET ZIJN.

Daar zit geen woord Spaans bij en eerlijk gezegd: we zien ze liever binnenkomen met iets meer motivatie dan deze jongedame.

Piepjong, verdrietig en bang, was onze eerste indruk van deze nieuwe patient. Te beperkt om al naar huis te kunnen maar te boos en opstandig om er iets van te willen gaan maken, want volgens haar was haar een 1-persoonskamer beloofd.

Nou da's niet geheel de waarheid; ik regel de opname's en had al gezegd tegen de afdeling waar ze vandaan kwam dat er geen 1-persoonskamer vrij was, maar dat het een 2-persoonskamer zou worden.

De sfeer sloeg al ras om, omdat er geen normaal gesprek te voeren was met het kind deze patient.

Moeder zat er vertwijfelt naast en ook haar vriend of echtgenoot wist zich geen raad.

Er was geen praten aan: een 1-persoonskamer en anders niet; 'dan ga ik naar huis'.

Kijk: ZO werkt het dus niet in de gezondheidszorg. Tenminste, niet bij ons en vooral niet bij mij.

De arts-assistent praatte met haar en kwam vervolgens met m'n team en mij overleggen dat Mw dan maar toch naar een 1-persoonskamer moest verhuizen...

Ik weigerde want dat zou betekenen dat we gaan toegeven aan manipulerende patiënten die niet luisteren maar alleen hard schreeuwen en waardoor een andere patient hals-over-kop zijn/haar 1-persoonskamer zou moeten verlaten omdat deze Mw moord en brand schreeuwt.

Arts-assistent ging vervolgens naar de r.evalidatiearts herself om eens te horen wat zij vond.

Het gesprek wat even later volgde tussen beiden artsen en mij (collega coördinator zat ook in ons kantoor gelukkig) had de insteek om Mw werkelijk te verhuizen naar de 1-persoonskamer ten koste van een ander die hem harder nodig heeft om Mw vooral maar 'binnen te houden' zodat ze niet direct alweer met ontslag naar huis zou gaan. Ik was het er niet mee eens want vandaag eist Mw een 1-personskamer, morgen eist ze dit en overmorgen dat. We hebben vaker met dit bijltje gehakt namelijk.

Zonder teveel in detail te mogen treden: deze Mw is niet allen lichamelijk in de lappenmand, er kleeft nog iets meer aan haar waar we ook mee om moeten gaan zonder dat we hiervoor -goed- opgeleid zijn. Da's lastig maar ook een uitdaging.

Maar, vertelde ik de arts nadrukkelijk: als we mee gaan in de verhuis-eis, dan gaat mijn team dit niet trekken en zullen er dagelijks nieuwe eisen gesteld gaan worden. Dan heb ik binnen de kortste keren zijn meiden en mannen helemaal over de rooie en dat doe/wil ik niet.

We gingen nogmaals het gesprek met Mw aan en hebben haar uitgelegd wat wel en niet mogelijk is.

Moeder en vriend vonden dat ze moet blijven en het moet proberen, Mw zei alleen 'ik wil naar huis'...

Ik belde net even naar de afdeling: Mw blijft. Ze geeft het een kans en gaat het deze week proberen, op dringend advies van haar moeder, vriend en ons.

Ze was al even uit bed geweest en er was goed met haar te praten.

Ik vertrouw erop: het komt goed, ze gaat opknappen bij ons en ja, dat wordt hard werken, maar samen gaan we ervoor.

Zij, de familie en wij; het behandelteam.

Want we zien niets liever dan dat deze jonge moeder waarvan de jongste net 8 weken oud is, snel weer naar huis kan en zelf weer voor haar kindjes kan gaan zorgen.

Wat een gaaf werk heb ik toch!

2011...

Een nieuw jaar...

Een nieuwe morgen...

Een nieuwe droom...

Een nieuw begin.

We lieten 2010 met gemengde gevoelens achter ons en zijn begonnen aan een fonkelnieuw 2011.

Terugkijken heeft geen zin; gebeurt is gebeurt en we we hebben zaken moeten loslaten ook wanneer dit tegen ons gevoel in ging...

Gelukkig gaat het goed met de Chef's vader; hij ligt nog in het ziekenhuis en wij mogen voorzichtig met hem weer vooruit kijken en hopen op een goed jaar in vele opzichten.

Weet je: soms ben ik bang om aan dit nieuwe jaar te beginnen; bang om dat wat komen gaat en waar we geen invloed op kunnen uitoefenen omdat anderen over je beslissen.

Het is goed dat de Chef vanaf vandaag officieel niet meer in dienst is van de school, maar verdrietig omdat hij nu volledig arbeidsongeschikt is.

Ik las bij lieve Fleur een 'o ja, ik weet het weer' stukje over het worstelen van een rups die bezig is een vlinder te worden. En ik weet ook wel, dat ik niet alleen dit nieuwe jaar in ga, maar dat er Een bij is, die bezig is om mij en mijn gezin tot nog mooiere vlinders te maken dan we al mogen zijn...

Maandag zat ik bij onderstaand nummer van Andre Rieu ineens te huilen en ik krijg het nummer dan ook niet uit m'n hoofd. Behalve dat ik geen 'Afrikaanse' droom heb, heb ik wel een droom en heel voorzichtig durf ik voor 2011 deze droom te gaan dromen... te gaan leven... en steeds meer de vlinder te worden zoals ik bedoelt ben.

Ik wens jullie allemaal, lieve bloglezers een heel goed, gezegend en veel dromen in 2011 toe!

Sometimes alone in the evening,I look outside my window,
At the shadow in the night.
I hear the sound of distant crying, the darkness multiplying,
The weary hearts denied.

All I feel is my heartbeat,
Beating like a drum,
Beating with confusion.
All I hear are the voices,
Telling me to go,
But I could never run.

(Chorus)
Cos' in my African Dream
There's a new tommorow
Cos' in my african Dream
There's a dream that we can follow

Now when the night begins to fall, I listen for your call,
I listen for your heartbeat.
Although my dream is just a dream, another false illusion,
A shadow in the night.

All I want is for our heartbeats,
The beat just as one,
To silence that confusion.
And the pain and the illusion,
Will dissapear again,
And we would never run

(Chorus)
Cos' in my African Dream
There's a new tommorow
Cos' in my african Dream
There's a dream that we can follow