Levenslessen

Dat de wereld soms raar in elkaar steekt is inmiddels wel duidelijk.

Dat 2010 niet in de Chefs en mijn top 10 is geëindigd had ik er ook al eens uit gekwakt.

Maar dat ik tegenwoordig bij hoge uitzondering ook op het werk af en toe twitter, had ik nog niet gezegd.

Het is soms even nodig en aangezien ik gisteren al opstond met hoofdpijn had dat een voorbode moeten zijn van de dag die komen ging.

Ik zie het al: jullie zitten gekluisterd voor wat er komen gaat.

Van alle blogjes die ik de afgelopen weken in mijn hoofd wel duizend keer heb geschreven heb ik er niet 1 geplaatst. Uit respect; uit 'ik bemoei met er niet mee'; uit 'het had zo leuk kunnen zijn'...

Ik laat het zo, hier dus ook niet het duizend-en-1-ste blogje hier bij Zara.

Maar leest vooral toch verder, want de moraal van het verhaal komt aan het eind!

Afijn, die jonge mevrouw die we op de afdeling kregen in blogje 'eis-heisa' die heeft haar boeltje alsnog gepakt en is naar huis gegaan dinsdag. Dat is jammer, maar aangezien we geen gesloten gesticht zijn is iedereen vrij om te komen en te gaan. We gaan ook niet aan een 'dood paard' staan trekken als iemand echt niet wil; dan hebben we liever iemand op dat bed die wel wil revalideren.

Zoals dat jonge meisje (21) die zo graag beter wilde worden na al vele ingrepen in haar hoofd en voor wie de 6 weken bestraling al stonden ingepland omdat nog een operatie niet meer mogelijk was. Dinsdagavond was haar moeder nog geweest en had haar op bed gelegd en was naar huis gegaan. Toen een collega even later ging kijken was ze er niet meer en was de tegen-beter-weten-in gestarte reanimatie voor niets...

Vandaag wordt er een vrouw opgenomen (net 50) die in elkaar is geklapt 2 dagen na het overlijden van haar vader, terwijl ze bij haar moeder in huis was om de begrafenis te regelen. Haar zoon en schoondochter stonden op het punt om hun eerste kindje te krijgen en haar andere zoon heeft ze een paar jaar geleden moeten begraven; vermoord in de buurgemeente aan zee... Deze vrouw en haar familie vechten voor haar leven en proberen bij en met ons, weer enige functie in haar verlamde lichaam terug te gaan krijgen, maar dat is lastig als je er ook nog een forse afasie bij hebt...

Die meneer met die been-amputatie vergeet ik nog bijna. Zijn vrouw zo dement als een deur in een verzorgingshuis, zal hem niet missen nu hij haar niet kan bezoeken, maar hij mist haar wel en hij mist zijn hond die nu bij zijn zoon logeert. Zijn wond die maar niet genezen wil en waar het mes opnieuw in zal moeten omdat we nu ook geen prothese aan kunnen meten...

De wereld is vol tegenstellingen en dat werd me de afgelopen we(e)k(en) maar weer eens overduidelijk.

Er zijn mensen die vechten voor hun leven, of dat wat van hun leven over is...

Er zijn helaas ook mensen die vechten voor het leven van een ander, maar dan om het zo zuur mogelijk te maken.

Niet alleen hier maar ook in families breek me de bek niet open en op straat, het gebeurt eigenlijk overal.

Omdat ik op m'n werk ook de andere kant zie, weet ik dat het leven te kort, te bijzonder en te speciaal is om het verzieken. Ik zeg niet dat ik geen fouten maak ik rook niet en ik drink te weinig maar ik ben me wel bewuster van de andere kant en probeer mijn leven zo oprecht mogelijk te leven.

Kunnen we dat afspreken met elkaar?

Kunnen we elkaar 'laten leven', ook als we anders denken, voelen en doen?

Dus, vandaag ga ik weer eens richting m'n mams en genieten van haar omdat ik haar nog 'heb' en het leven je niet van te voren verteld hoelang dit nog zo is...