Een collega die vandaag een teleurstelling te horen kreeg die haar bijna persoonlijk raakt omdat zij het net zo min begrijpt als de collega zelf.
Dan is er nog het loslaten van de overleden collega die ze in haar hart nog helemaal niet los kan en wil laten en waarom ze een aantal keren per dag de stilte-ruimte op de afdeling in loopt om nog even bij hem te kunnen zijn, in het boek te kunnen lezen wat er aan hem en zijn familie geschreven is en zijn foto's te kunnen zien. En iedere keer weer staan de tranen tot aan haar lippen en begrijpt ze nog steeds niet dat iemand 'zomaar, ineens' kan komen te overlijden...
Thuisgekomen zit de boosheid onmacht over alles nog zo hoog dat ze het ook moeilijk kan hebben dat ze nog boodschappen moet halen en meteen nadat de boodschappen gehaald zijn, verdwijnt ze naar boven trekt zich terug op bed tot het eten klaar is...
O ja, ze ziet wel dat haar Chef krom staat van de eindeloze pijn en doorgestuurd gaat worden naar de pijnpoli maar soms heeft ze gewoon ook een arm om haar heen nodig en iemand die zegt dat ze het goed doet...
Soms zou ze gewoon graag eens 1 jaar tussendoor willen hebben die 'normaal' verloopt.
Maar ja, wat is 'normaal'...?
Wie het weet, mag het zeggen.
20 opmerkingen:
Oh meissie toch....*slaat arm om je heen*. Ik weet echt niet wat te zeggen wat nu zinnig is, of wat helpt, of wat het beter maakt. Het is zoals het is en soms wil je geen woorden maar alleen maar een knuffel. Want er valt niks meer uit te leggen, het is wel duidelijk.
En dus houd ik nu mijn smoelwerk en geef ik je een grote virtuele knuf...
ze moet even tijd voor zichzelf maken....normaal is niet te meten en niet aan te geven, acceptatie en grenzen stellen hoort daar wel weer bij. Maar begrijpelijk dat ze "even"overloopt......ze is toch ook maar een mens? Ik wil haar wel even vasthouden hoor, en zeggen dat ze het allemaal toch maar doet, en GOED doet.....dat ik bewondering voor haar heb, en haar vertellen dat ze zich door niemand moet laten opjagen, voortduwen/wegduwen......zij is zij....en daar zijn WIJ blij om...zeg haar dat maar!!
DIKKE X
Je doet het supergoed!
Ik vind je een supersterke vrouw.
Knuffel van mij.
Jeetje wat zeg ik vaak super...
Och meis...... ik weet niet wat ik zal zeggen, vind de juiste woorden niet. Ik kan mijn virtueel mijn armen om je heen slaan, en dat doe ik. Dikke knuffel van mij.
Nou zo te zien staat er virtueel iig een aardig kringetje om je heen! Ik sluit ook aan bij deze kring, en houd verder even mijn mond!
liefs!
Weet niet veel te zeggen. Hopelijk gaat het snel allemaal weer wat fijner/beter met jou en de mensen om je heen. Sterkte.
Ik ken ze die momenten... helaas. Kan me dus levendig voorstellen hoe je je voelt.
Hou je taai! Ga lekker lang douchen, neem een wijntje, ga vroeg naar bed. Geen idee wat je ontspant.
Morgen weer een dag. Echt.
*smak*
Denk dat ZE zelfs 2 armen nodig heeft. Meid kruip lekker even onder de dekens. Laat de boel de boel. En laat ZE even aan zich zelf denken..........
Dikke kus
Ook van mij 2 armen...we kennen allemaal het gevoel...je komt er weer sterker uit. Maar voor nu is het gewoon rot. Sterkte en lieve groet
Ik denk dat het juist heel normaal is hoe je je voelt.
Ik geef je nu een hele,hele,hele, dikke knuffel.
XXXXXXX
Ik zit net naar je te twitteren, maar volgens mij volg je mij niet, en kun je het dan ook niet lezen, dus bij deze alsnog, dit logje deed me aan dit liedje denken: http://www.youtube.com/watch?v=a28PKiZ_WbU
Ach meidje toch dikke knuffel , normaal een jaar , ja dat zou ik ook wel willen een normaal jaar maar vooral een rustig jaar ...
Dikke knuffels xxx
Ik vind je superstoer. En superlief. Een hele dikke knuffel, meid. Je doet het goed!
Ik denk aan je. En stuur een hele boel positieve vibes naar je toe! xxx
“Daarom hebben wij die handen en die armen. Om als het koud wordt rond 't hart,elkaar te verwarmen”.
Woorden van Toon Hermans
Een arm van mij! Ilona
Ach wijfie, wat is normaal? Kan iemand dat uitleggen? Dit is het leven. Dus dit is normaal. Zeggen ze.... Moeilijk hè?
*zucht*
Ik knuffel je maar eventjes extra!! *knuf*
Ook vanaf hier, een virtuele arm om je heen. Je bent niet alleen.
Ik sluit me bij de groep hierboven aan, en samen komen we even om je heen staan zodat je, je binnen de kring gewoon bij ons: je (blog)vriendinnen: kwetsbaar kan opstellen. Neem de tijd die je nodig hebt voor jezelf.
liefs
Een reactie posten