Op de tocht

Zo'n kleine 2 weken geleden was ik de pineut net als velen land- en lotgenoten.
Snot, hoesten en wat dies meer zij, noem het en ik had en deed het. Ik blafte er lustig op los en tot grote vreugde ergernis van de Chef deed ik dit vooral des nachts als hij in z'n beademingsmasker naar adem lag te happen. Ik blafte mezelf er wakker van, om me vervolgens vol te gooien met wiebertjes en water om het hoesten tegen te gaan. Het hielp want na een dag of wat sliep de Chef weer als vanouds wat betekent dat ik gestopt was met hoesten, proesten en snotteren.
PdH, ik had het gehad voor dit jaar...
Dacht ik.
Gisterenavond rond een uur of 18.37 stipt, voelde ik mijn keel wederom dichtslippen. En da's een goor gevoel kan ik vertellen en buiten dat het ranzig is had ik ook zoiets van 'nee he, niet weer!'
Maar ja, wel dus want vanmorgen werd ik wakker in een plasje snot. De Chef keek mij meewarig aan en meldde dat hij het vannacht al in het snotje (ja, let op de woordspeling!) had gehad omdat niet alleen hij, maar waarschijnlijk de hele buurt heeft gehoord dat ik wederom het snot heb.
Ik stiefelde naar beneden en trok het keukendeurtje uit z'n scharnieren, waarachter de Chef zijn medicijnvoorraad verborgen houdt. Ik rukte de doosjes uit de kast en al ras had ik gevonden wat ik zocht: de niet afgemaakt AB kuur van de Chef. Waar hij van opknapt, knap ik waarschijnlijk ook wel van op en assertief drukte ik een pil door het doordrukstripje zo in mijn eigenste ochtendstrotje, want ik heb geen zin in weer een week me beroerd voelen en als ik m'n hoofd naar rechts of links draai dat ik slierten van snot sproei. Zo. Dus.

En nee, het komt niet omdat ik gisteren op de tocht heb gestaan op de boulevard in regen en wind om Repel aan te moedigen, ze ging zich er al schuldig van voelen maar dat is niet nodig. Wel maakte ik een foto van haar toen ze aan kwam rennen en ik moest er bijna van janken toen ik haar zag: wat een stoer 'wijf' is dat zeg: diep respect en eindeloze bewondering...


Zij liep zich het snot voor de ogen 22,1 kilometer en dus ik neem mij voor: 'ik zal niet meer zeiken over wat snot op mijn kussen'.
Maar toch is het goor.