Relativeren

Nog voor middernacht lag ik plat.
Onwerkelijk dat we toch echt verloren hebben...
Je kan dus beter de eerste wedstrijd verliezen dan de laatste in zo'n toernooi, da's mij wel duidelijk inmiddels.
Wat me ook duidelijk is, is dat voetbal 'leuk' is, maar dat ik al snel erna alweer aan het relativeren sloeg.
En me bedacht dat er veel belangrijker zaken in het leven zijn die er werkelijk toe doen.
Let wel: ik was er even ook goed ziek van hoor: een scheids die zich een apneu floot tot ie blauw zag en dit kunstje zo vaak herhaalde dat ik dacht dat het om de scheids ging die 2 uur ipv om 2 wereldteams...

Maar vandaag is het ook de dag dat m'n collega haar kind naar R'dam moest brengen omdat hij een vorm van (Non-)H.odgkin heeft. Vandaag een kleine ingreep zodat ze donderdag weten welke vorm hij heeft en hoe het ervoor staat.
Collega en ik waren gelijk zwanger van oudste en toen onze jongens geboren waren, hebben we heel wat uren bij en met elkaar doorgebracht omdat we alletwee niet 'het makkelijkste kind' hadden gebaard. Ik weet het nog: we waren af en toe zelfs verontwaardigd dat niemand ons van te voren (n)ooit gewaarschuwd had dat kinderen ook wel eens 'niet zo leuk' konden zijn. Het was een understatement...
En nu is haar oudste zoon ziek. Ernstig ziek zelfs, zeggen de oncologen. En die mensen kunnen het weten denk je dan...

Vandaar dus dat een beetje relativeren geen kwaad kan vandaag.
Stomme scheids...