Meisjes-onder-elkaar...

Ondanks er thuis momenteel niet veel beleefd wordt, beleef ik des te meer op het gesticht werk.
De echte luilakken zijn namelijk al op vakantie en de die-hards zijn dus over; die mogen op vakantie als de eerste lichting terug is.
Maar het is reuze gezellig hoor, we vermaken ons optimaal.
Was het begin vorige week nog rustig, na het weekend nam de patiënten aanvoer toe en op een paar lege bedjes na liggen we propje vol.
En we hebben onze handen er vol aan. Mensen kinderen zeg, we hebben een aantal portretten liggen daar zou je een blog mee kunnen vullen.
Zo was er vandaag een volwassen-meisjes-onder-elkaar-ruzie.
Mevrouw A (in de 70) klikt niet bijster gezellig met mevrouw B. (ook in de 70) Dat kan, het is tenslotte net het echte leven bij ons op de afdeling. Alleen: ze liggen wel bij elkaar op de kamer.
Mw A lag diep in de nacht te telefoneren met haar hoog bejaarde vriend van 87. Sterker nog; ze lag aan de telefoon ruzie te maken met haar lief en daar werd Mw B dan weer wakker van. Mw B had er iets van gezegd en dat pikte Mw A weer niet, want ondanks dat Mw A niet getrouwd is met haar lover, moest en zou deze 'echtelijke' ruzie om 01 uur 's nachts uitgevochten worden.
Vanmorgen kwam collega Kees de kamer van de dames op en vond de dames in tranen. Alletwee luid snikkend achter hun gordijn wat de bedden visueel van elkaar scheidt deden ze hun beklag bij Kees. Tranen met tuiten huilend en met hun vinger stevig op het voorhoofd tikkend richting buurvrouw-achter-het-gordijn, vertelden ze beide hun kant van het verhaal. Kees zei nog dat hij daarvoor niet zo vroeg z'n bed was uitgekomen en probeerde de boel te sussen. Toen een luttel uur later een patient van het andere team (die ook lucht had gekregen van de vete tussen Mw A en Mw B) zich ermee ging bemoeien en Mw B (zonder dat ze haar kent!) een takkewijf noemde, was de maat vol voor Kees en mij. We hebben de dame(s) in kwestie maar eens apart genomen en uitgelegd dat het geen kleuterschool is hier en dat dit absoluut niet kan!
Ik was vorige jaar zo blij dat jongste de lagere school verliet en we van dit soort geneuzel af waren omdat de meiden in z'n klas altijd iets op of aan te merken hadden; krijg je dit gezeur op je werk dubbel terug. Ja, meiden kunnen flink bitchy blijven, zelfs al zijn ze de 20 ver voorbij!
Er wordt veel gekletst op de afdeling. Veel patiënten zoeken naast hun therapie ook niet veel anders te doen dan met elkaar de vuile was buiten hangen van maakt-niet-uit-wie. Wij -het personeel- gaan ook over de tong en ze weten soms nog meer van ons dan wijzelf. Van de week deed collega L een peukje op het balkon waar ook de patiënten buiten zitten. Ze was nauwelijks op een stoel gezakt of een patient merkte op: 'ander onderwerp, de klokkenluider zit erbij', waarmee ze dus collega L bedoelde.
Ach ja, zo gaat dat. We staan er boven en onderling liggen we er blauw om in het kantoor.
Nog een 'leuke', maar ook wel 'typisch vrouwen-onder-elkaar' is het volgende:
We hebben op het neuro team een donkere mevrouw liggen die afhankelijk is van haar rolstoel. Kan niet lopen, vandaar dus.
Deze mevrouw heeft een zus. Een donkere zus ja, die ook nog eens sprekend op haar lijkt. Die heb ik ook, alleen niet donker, dus dat kan. Staat die zus gisteren bij de balie op de afdeling loopt Mw C voorbij (patient, beetje in de war maar ondertussen...) en snauwt 'goh, nou kan 'die zwarte' wel lopen, ze zit anders de hele dag in d'r rolstoel...' Waarop collega dan weer reageert met 'u bedoelt waarschijnlijk MEVROUW G, dit is haar ZUS namelijk!' 't Is dat patient C cognitief nogal wat heeft ingeleverd, maar echt, meiden onder elkaar.... Pffft....

Ik vermaak me dus wel, maar dit is natuurlijk niet echt gezellig en bevorderlijk voor de sfeer.
Morgen extra werken (3 weken van 5 dagen ivm vakantie andere teamleidsters) en dan eens kijken wat er weer te beleven valt. Kees en ik zijn er ook, dus het komt vast wel goed met alle meisjes-onder-elkaar-conflicten.