Ik zeg... DOEN!

Slaat nergens op die titel, dan is dat vast duidelijk.
Vandaag was ik niet aan het werk in het gesticht en dat was maar goed ook.
Gisteren een aanvaring gehad met de arts assistent die in opleiding is over de gebrekkige communicatie over medische gegevens die niet in het VPdossier geschreven worden en waardoor we dus belangrijke info missen. Woensdag ochtend half 10 was ik namelijk al 2 patienten 'kwijt': met spoed ingestuurd naar het ziekenhuis. Da's niet prettig, 2x een ambulance die het terrein op komt scheuren met gillende sirene's... Niet dat het zo erg spoed was maar als je er om half 10 al 2 hebt zien vertrekken dan heb je er in 2,5 uur gevoelsmatig al een dag van 8 uur opzitten.
Morgen gesprek met het betreffende wicht de arst-ass want zo kan mijn team het niet uitzingen tot februari volgend jaar; de tijd dat de assistentes wisselen en we een nieuwe krijgen. Kijk, ik weet lang niet alles, maar na bijna 21 jaar in het gesticht en meer dan 25 jaar in het vak, heb ik meer ervaring dan de arts-ass. Zij heeft meer kennis dan ik, dat weet ik ook wel, maar we laten ons niet als voetveeg afkatten en behandelen. Waarvan acte. Ik had het ei bijna zelf nog kunnen leggen: 28 is ze notabene: ze was dus 7 jaar oud toen ik in dienst trad bij het gesticht.
Zo. En dan.
Waren we des morgens bij de bedrijfsarts die het testrapport voor zich had liggen en meteen al meldde dat zij het niet 'haar' probleem ging maken. Goed zo meid, niet doen. Is ook nergens voor nodig, je moet het alleen doorsturen naar het coachingsbureau en die halen de medische gegevens eruit zodat het via ons door kan naar school.
Heel simpel eigenlijk, dus ik zeg... DOEN!
We waren nog maar nauwelijk thuis of de arbeidsdeskundige beldde.
'Of het ook via de telefoon mocht, want het was zo klaar als een klontje'. Dat dachten we al. Hij had de keuringsarts gesproken en vond het niet nodig dat we he-le-maal naar Den Haag zouden moeten afreizen omdat het ook niet de eerste keer is dat de Chef volledig wordt afgekeurd. Want dat mensen is nu officieel: de Chef is volledig afgekeurd. Officieel vanaf 8 januari 2010, omdat hij toen de zieketewet in ging.
...
Op mijn vraag hoe en wat verder oa qua financieen enzo, gaf de UWVmeneer aan, dat de school 2 jaar een betalingsplicht heeft tot 8 jan. 2012.
Da's mooi, want ik kreeg al visioenen van voedselbanken en andere ongein, iets waar je niet op zit te wachten.
In ons kraait het nu 'victory'! Ware het niet dat het gewoon diep verdrietig is dat de Chef de herkeuring als enige uitweg zag tot behoud van zijn geestelijke en lichamelijke gezondheid.
De school is op de hoogte, het coachingsbureau ook en volgende week is er een gesprek.
De directeur wil hem behouden en wellicht kan hij als vrijwiller ingezet gaan worden in de onderbouw. Daar waar hij het liefste is: op een middelbare school met puberende kinderen. En het leukste van alles is dat de school door moet dokken, nog 1,5 jaar lang. Het kan ons niet lang genoeg duren...

Wat wel erg lang gaat duren is ons kapotte verhicle: nog 2 weken waarschijnlijk want het is een flinke klus waar een flink prijskaartje aanhangt. Lieve vriendin leent ons haar Twingootje uit en dus kan ik als het nodig is, toch nog overal komen.

O ja, dan op veler verzoek: Mary-Ann/Stef maak je a.u.b. met link bekend!
Je reageerde als eerste op m'n vorige logje en half blogland wil je volgen!
Alsjehetgoedvindt...
Dus ik zeg Mary-Ann/Stef... DOEN!