Thuis is waar je hart is

En weer was ik 2 dagen op mijn geboortegrond.
Heerlijk toch iedere keer om weer even thuis te kunnen zijn.
Ik had ons oudste larfje meegenomen want die wilde wel weer eens bij oma slapen. En omdat ik niet helemaal achterlijk ben en me het rotje ga rijden heen en weder naar het Gooi, gooide ik ook mijn niegliesjeetje in een tas en de rest van m'n kledingkast erachter aan en toog met zoon-lief huiswaarts.
Zusdus was er ook met haar harige Opperhoofd en m'n nichtje en dus was het gezellig.
Vorige week had ik bij de juwelier en tevens hofleverancier van onze familie, een snufje goud ingeleverd. Ik zei de week ervoor, bij het verzamelen van het ouwe-goud nog tegen de Chef: is het heel raar als ik bij je ouders alvast de trouwringen ga vragen om om te laten smelten? De Chef keek me aan en tipte me dat dat briljante plan ws op niets zou uitdraaien. Dacht ik al... Wees maar niet bang, ik heb het natuurlijk niet gevraagd; ik denk ook niet dat ik ooit maar iets zou willen hebben van hen. Dus, krikte ik mijn gouden kronen uit m'n bakkes en kwam er toen achter dat die van porselein zijn.
Al met al, heb ik gisteren in de middag na intensief telefonisch overleg met de Chef en in aanwezigheid van oudste zus én met een gulle gift van het restje goud wat zusdus over had, een prachtig horloge uitgezocht. Tadadadaaa.
Helemaal bij de tijd weer.

Maar de dag was nog niet voorbij: de dochter van mijn allerliefste vriendinnetje verjaarde. 18 jaar alweer. Ik weet nog dat wij 18 werden maar dat terzijde.
Vriendinnetje en ik, da's eigenlijk een heel verhaal.
We kennen elkaar al langer dan onze echtgenoten nl. vanaf ons 12e. En nu zijn we ongeveertig en een beetje en kennen elkaar van binnen en van buiten. Dacht ik.
Want toen ik gisterenavond bij vriendinnetje onverwacht voor de deur stond stond (we wonen 1 uur rijden bij elkaar uit de buurt) bleef ze er ter plekke bijna in. Ik dacht nog: 'acht shit, die zit niet op mij te wachten' 'de verrassing is te groot had ik maar ff gezegd dat ik van plan was om te komen' maar zonder woorden vlogen we elkaar in de armen. Past altijd nog die armen van ons om elkaar heen... ook als we elkaar een poos niet zien.
Maar: ik mis vriendinnetje. Heel erg. Zelfs zo erg dat ik dacht: ik ga vriendinnetje verliezen... met de afstand en het drukke leven van ons beiden.
Na het overlijden van m'n vader was het 'overleven' voor mij om op de poot te blijven en onbewust nam ik afstand. Niet zozeer van haar, maar eigenlijk van iedereen. Dus ook van haar. Het gebeurde gewoon, maar niet bewust. Nu ik erop terugkijk, voel ik dat het zo is geweest. Rouwen doe je uiteindelijk he-le-maal alleen. Hoeveel anderen ook meeleven en belangstelling tonen: je moet er alleen doorheen en het een plekje geven.
Gisteren pas rond de klok van 11 (ideaal een nieuw horloge met de juiste tijd!) kreeg ik het uit m'n strot dat ik haar mis en dat was goed om te zeggen. Om alle onderlinge vriendinnenbandjes weer aan te sjorren gaan we samen 2 daagjes weg. Hebben we besloten. We gaan van mijn gewonnen prijs 2 dagen naar de sauna en de scrub en de bubbelbaden en de gietingen en de hot-stones en we mogen nog blijven slapen ook daar. En eten uiteraard. Ik ga met m'n zusjes al naar Turkye, dus ik dacht gisterenavond: ik ga met vriendinnetje! 2 hele dagen wellnessen in ons blootje... Dat wordt brullen en we hebben besloten optijd te gaan scheren, want we willen daar niet het risico lopen om over onze bikinilijn te struikelen...
Tot snel lief vriendinnetje: ik houd van je!