Hoera voor IvdM / trein...

Zit weer eens intensief op Twitter en heb een diepgaand 'gesprek' met haar.
Dat komt zo: 7 kinderen dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik heb er 2 toen stopte mn lijf ermee en was verder baren uitgesloten en dat vind ik al niet meevallen.
Nou heeft zij ze ook niet alle 7 zelf uitgepoept, maar de helft 'kado' gekregen bij haar lief. All-inclusive heet dat.
En da's heel veel. Applaus dus voor haar, omdat ze he goed doet en ik met verwondering en soms verbijstering haar blogs lees en dat ze daarnaast nog zoveel humor en energie over heeft.
KLAP, KLAP, KLAP, KLAP, KLAP, KLAP, KLAP.

Ze Twitterde ook dat er iemand een zweefduik voor een trein heeft overleefd. Dat kan, als je maar de goede kant op duikt. Maar ws is het niet de bedoeling als je richting trein duikt, dat je het overleefd.
Het gebeurt vaker dat mensen dit overleven. En als ze een beetje in de buurt wonen komen ze na het ziekenhuis bij mij.
We hebben ooit een jonge knul op de afdeling gehad die had ook zoiets overleefd. Die was nl verkeerd-om op de rails gaan liggen. Nu zat zijn hoofd nog op de juiste plek alleen waren zijn beide benen verdwenen. Weg. Foetsie. Onder de trein.
Daar zat hij dan, zonder benen en in een depressie. Want die was niet tegelijk met zijn benen verdwenen dat rijmt! We hebben het zelfs meegemaakt dat ie op zijn stompen liep, dat kan ik iedereen afraden. Loopt niet lekker en ziet er niet uit. Heel soms komt ie nog even op de afdeling langs, het is zeker 17 jaar geleden van z'n ongeluk... je kan dus heel oud worden zonder benen!

We hebben ook 2 jaar geleden een Iraanse vrouw op de afdeling gehad.
Rot leven achter de rug, man vermoord terwijl ze zwanger was en niet geheel ingeburgerd zoals je dat zou wensen.
Ze vrat washandjes, wat ze ermee deed weten we nog steeds niet, maar ze gebruikte er zeker 50 per dag. Maar dat terzijde.
Op een nacht lag ze te hoesten, te hoesten en te hoesten. Daar konden de andere 39 patienten niet van slapen.
Er was er 1 die dacht: ik ga het beste mens een dropje brengen.
Tegen het hoesten.
Dat doen wij hier in Nederland, dan brengen we een dropje, ook al is het middenin de nacht.
Meneer dus z'n bed uit, in zijn onderbroek naar mevrouw haar kamer om haar een dopje aan te bieden.
Hij was de kamer nog maar nauwelijk binnen of zij zette het op een schreeuwen. Ze krijsde alles bij elkaar op een manier die je normaal alleen bij het NOS journaal ziet. Niet om aan te horen en heel hard.
En echt, hij kwam alleen een dropje brengen. Hij heeft het haar niet eens kunnen vertellen: ze schreeuwde alsof hij haar kwam aanranden. Het lag niet aan het dropje nee, het kwam omdat hij in zijn onderbroek de kamer in kwam. Zij zag de hemelpoorten al dichtklappen waarschijnlijk. Want dat vindt Allah niet goed he? Een man in onderbroek die des nachts je kamer in komt zetten met een dropje.
Die man is zich rot geschrokken en hij heeft haar nooit meer een dropje aangeboden.
Wij hebben er blauw om gelegen. Het is leuk werken in de revalidatie, we maken van alles mee.
Veel ellende ook, maar echt het is prachtig werk. Ik houd jullie op de hoogte. Heb 20 jaar aan real-life-story's!