Ken je dat: kramp?
Nou ik wel. Eigenlijk is het ook nog mijn eigen stomme schuld, maar eigenlijk ook niet.
Een vrouw doet alles voor haar lijn, of dat wat er nog van over na het uitpersen van 2 kinderen. Ik dus ook.
Eergisteren dacht ik: 'ik zwel op en daar gaan we NU iets aan doen'. Vervolgens schoof ik 2 bisacodyltabletjes achterin mijn strot en slikte ze ferm door, zonder te kauwen.
Nou, die 2 ipv 1 was een foutje, maar ik had al geslikt voor ik er erg in had. En ik kots erg moeilijk, dus die 2e kreeg ik er nooit meer uit.
Dat duurde overigens niet lang. Tabletje 2 was de druppel die mijn darmen deed overlopen.
Al 2 dagen zit ik op de pot gekluisterd en ben minstens 2 kilo lichter. Maar ook al 2 dagen ben ik gewoon aan het werk, morgen heb ik pas een dagje vrij.
Dus op het werk heb ik ook met kramp gelopen, gezeten en al wat ik doe op mijn werk. Artsenvisite doen: mét kramp... Opname's regelen: mét kramp, jaargesprek: mét kramp, overleg met 'wie-dan-ook': mét kramp. Vanavond Hebreeuwse les: mét kramp. Soms had ik het gevoel dat de kramp m'n oren uit zou komen. Mén, wat is dat erg.
Voordeel in het geheel is, dat mijn darmgestel weer ontslakt is, tenminste... knappe slak die dáár nog in is blijven zitten.
En ik? Ik let in het vervolg toch ietsiepietsie beter op hoeveel stuks ik achter in m'n waffeltje duw... zei ze opgelucht, 2 kilo lichter... Morgen ochtend is mijn eerste stop de weegschaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten