Een man spreekt...

Het begon allemaal met de iPhone.

Toen onze zoon 17 jaar werd in december kreeg hij van ons een iPhone.

Helemaal fantastisch vond/vind hij hem... tja, wie niet?

Toen onze jongste zoon jarig was in augustus kreeg hij van ons een iPod-touch. Hij is er helemaal mee in zijn nopjes en ons er nog steeds erg dankbaar voor.

Toen ik daarna jarig was, kreeg ik van mijn vrouw een iPad!

Ze moest eens weten hoe gelukkig ze me hiermee maakte, het was een lang gekoesterde wens van mij...

Toen mijn vrouw daarna ook verjaarde heb ik lang nagedacht over iets speciaals voor haar en kocht voor haar

de iRon!

Het was rond die tijd dat onze relatie bekoelde tot het vriespunt.

Wat mijn vrouw blijkbaar niet inzag is dat de iRon perfect past binnen ons geïntegreerde netwerk van de iWash, de iCook en de iClean...

Het is duidelijk; ze heeft geen gevoel voor humor.

Eind volgende week mag ik het ziekenhuis verlaten...

Tsss.... Pffft....

Het was een rare werkweek en dat was het.

G ging met DJ naar de camping (en ze kwamen woensdag weer thuis om te ontdooien) en dus had ik een paar dagen 'rust' met oudste.

Dat was maar goed ook, want maandag bleek dat er geen artsen waren om de kliniek te superviseren.

1 arts heeft vakantie en de andere 2 een dusdanig zieke vriend/echtgenoot dat ze niet aanwezig konden zijn.

Daarbij was de teamleidster van het andere team op de kliniek ook vrij wat betekende dat ik de hele keet om m'n nek had hangen... Ik heb het in de meer dan 22 jaar dat ik er werk, nog nooit meegemaakt dat alles zo samenvalt dat dit dus gebeurde!

Gelukkig hadden we geen ernstig zieke patiënten liggen (de ziekste patient lag gelukkig in het ziekenhuis ivm infectie) maar wel een man in een delier, een paar opname's en het 'gewone werk wat altijd doorgaat'.

Af en toe wipte er een poli-arts langs om ons bij te staan, maar veel dingen zijn blijven liggen en dat is voor de patiënten ook niet altijd makkelijk als een gesprek weer moet worden afgezegd... gelukkig was/is er wel begrip voor als je zegt waar het door komt.

Wel hadden we enorme bonje met een aantal artsen uit het l.umc die een patient terug wilde sturen omdat ze weer is opgeknapt en waarbij men dreigde dat ze haar gisteren dan gewoon in de ambulance zouden schuiven en zouden afleveren bij ons. Dat kan dus niet als wij de medische zorg niet kunnen garanderen, want haar gammelige staat van aanwezigheid bij ons betekent dat er absoluut een arts moet zijn. Ik heb er een lamme bek van en klotsende oksels maar het is met de medische directeur als back-up gelukt om haar pas maandag terug te laten plaatsen. Pffft...

Vandaar dus mijn afwezigheid hier en op twitter. Ik had er blogjes vol over kunnen schrijven, want we hebben ook enorm gelachen deze week, maar ik had er de energie niet voor.

Vandaag lekker vrij, dus tijd om bij te komen en leuke dingen te doen.

En dan maandag maar hopen dat alles weer 'normaal' is...

Hoop u mee?

Drama zonder Leco

Een 'drama' is het.

Voordat ik des morgens het pand verlaat ga ik de schmink in.

Leco staat mij dan op te wachten en gewillig neem ik dan plaats in de stoel...

Als ik dan wakker schiet, weet ik dat Leco wederom verstek laat gaan en dat ik de schmink weer zelf moet doen.

Afijn, ik ben niet zo enorm van het verven hoor. Ten eerste kost het teveel tijd en ik ga toch echt niet nog eerder de wekker zetten voor m'n make-up.

Wat ik wel altijd doe dat zijn mijn ogen.

Ik trek een streep hier of daar in de juiste kleur die die dag het beste past bij mijn geestelijke en lichamelijke gesteldheid. Dat kan dus variëren van grijs, blauw of -doe eens gek- paars.

Vervolgens pak ik mijn lash-primer van L'ancome: de beste en die kletter ik zo nauwkeurig mogelijk op mijn nog kale wimpers.

Wat een lash-primer is? Die zorgt ervoor dat je wimpers ge-primed worden. Een soort van grondverf maar dan anders. Je krijgt er wel rete-lange en volle wimpers van en dus ben ik verslaafd aan dat spul.

Afijn, vervolgens pak ik m'n mascara (merk wisselt) en smeer die met een dwangmatige precisie over de grondverf heen op m'n wimpers. Het resultaat is fantastisch! Ik kan het een ieder aanraden: je wilt nooit meer zonder.

Dan is Claire klaar en na een snufje poeder op de te bleke winter-wangen kan ik er weer een hele dag tegenaan. Geen omkijken naar en zo kom ik zorgeloos qua make-up de dag door...

Dit ochtend ritueel valt wel mee toch? Alles bij elkaar kost het me nog geen 5 minuten en ik voel me er prettig bij. Het is niet dat ik 'geen make-up' onverzorgd vind, maar ik vind het bij mezelf mooier, verzorgder en frisser als ik iets op m'n ogen heb in de vorm van 'n lijntje en mascara.

Maarre... vertel eens: wat doen jullie 's morgens voor je de straat op durft gaat?

Vals...

De mannen hier hebben alweer vakantie.

Alweer ja, er lijkt tijdens het schooljaar geen einde aan toekomen: al die terugkerende vakanties.

De Chef en jongste Larf gaan morgen een echt poging tot bevriezing ondernemen op de camping.

Da's niet zielig, da's hartstikke stoer: gewerkt moet er worden en dus gaan ze er samen op uit. Eens kijken of ze hier of daar nog ergens een spijker in kunnen rammen, want de verbouwing en het optuigen van de sta-caravan is nog niet afgerond. Het wordt een waar paleisje en ik moedig ze aan terwijl ik de verwarming hier nog iets hoger zet bij het idee aan de kou de komende dagen in de caravan. We hebben daar trouwens ook meerdere soorten kachels staan hoor, dus het komt helemaal goed met de mannen, dat hoopweet ik zeker.

Ik moet gewoon werken komende week en oudste Larf blijft thuis ivm z'n vrienden en z'n eigen-sinds-een-week-werk.

Dan.

Hoop ik dat de voetbalplaatjes actie bij de AH spoedig ten einde komt.

Ik vind het wel charmant dat wildvreemde kinderen ineens 'mevrouw' tegen me zeggen (doen ze anders nooit!) maar ik word er ook heel vals van.

Visualiseer je eens het volgende beeld:

Jongetje: Heeft u nog voeltbalplaatjes, mevrouw?

Ik, met 2 pakken plaatjes in mijn handen: Je staat niet achter het dranghek knul *wijst met vinger priemend naar de andere kinderen in dwangbuisjes achter de hekken, die wel op de goede plek staan*

*jongetjes denkt na over de mislukte poging; trekt vervolgens een sprintje hijst zich in z'n dwangbuisje en neemt keurig plaats achter het dranghek*

Ik pletter m'n kar in de rij, vis m'n 50 euro cent eruit en loop langs de om voetbalplaatjes smachtende en krijsende kinderen.

Hetzelfde jongetje -helemaal blij dat hij nu wel in de kooi staat-: Heeft u nog voetbalplaatjes mevrouw?

Ik enigszins triomfantelijk: Ja en die houd ik lekker al-le-maal zelf!

Gnagnagna...

Ik zei het al: ik word er heel vals van.

Voor zowel de kinderen, kindertherapeuten, als voor mijzelf zou het fijn zijn als AH snel inziet dat het beter is dat ze stoppen met de voetbalplaatjesactie...

Vorige week had ik trouwens een goede dag en gaf AL mijn net gescoorde plaatjes zomaar weg. Aan een MEISJE, dat dan wel, maar toch.

Lief he?!

Chez-moi!

Zij heeft een hele leuke give-away verzonnen en ik doe daar graag aan mee.

Dit keer is het niet simpel een linkje plaatsen en klaar is Cees (zo noemen we Kees in het Gooi) maar moet ik erbij vertellen waarom het overduidelijk is dat ik deze give-away ga winnen en nog een aantal vragen over mezelf beantwoorden. Ik doe het graag, dat snapt een ieder; al moet ik in onderbroek een rondje over straat, ik ben ervoor te porren als er wat te winnen valt!

Dus, ga er maar eens goed voor zitten, want hier komen mijn antwoorden.

*Wat is het belangrijkste in mijn leven buiten mijn Chef en Larfjes?

-gezondheid en mijn moeder.

*Wat is mijn favoriete tv programma?

- Wie is de Mol en Expeditie Robinson.

*Wat is mijn favoriete kleur?

-momenteel wit.

*Omschrijf je stijl van je huis en jezelf

-Huis: van alles wat. Zou wel heel iets anders willen maar dat gaat niet in 1 keer. Kort geleden heeft de Chef alles geschilderd in wit en grijs, de inrichting volgt de komende 10 jaar misschien wel.

-Mezelf: casual, pittig, makkelijk, liefst met een lekkere sjaal.

*Drie plus en minpunten van jezelf?

- Min: ongeduldig, sloddervosje, flap uit.

-Plus: empatisch, trouw, loyaal (tot op zekere hoogte)

*Wat vind ik belangrijk in een vriendschap?

-Dat het een twee-richtingsverkeer is qua tijd en aandacht en dat hij/zij eerlijk is.

*Met welk dier wil je jezelf vergelijken?

-Een vlinder en wil je weten waarom, dan kan je dit hier uitgebreid lezen.

*Welke drie webwinkels heeft 'ze'?

-Tutze, TutzeHome & styling en Tuttemerull

*Welk item is je absolute favoriet in deze winkels?

-dat is de prachtige grote vintage sjaal van Fe!

*Wat is mijn favoriete spreuk / quote / gezegde?

-'Wie de weg naar het Licht kent, heeft de moed de nacht in te stappen'.

Nou, dat viel alles mee toch?

Rest mij slechts nog om 1 antwoord te geven op de vraag waarom ik deze give-away actie zou moeten gaan winnen? Dat lijkt mij niet zo moeilijk: ik heb bij het belachelijke af reclame zitten maken voor die enorm leuke web-winkels en me het ongans zitten linken en naar alles wat er ook maar te linken valt in dit blogje. Lijkt me duidelijk dus en nee... ik ben normaal nooit zo hebberig.

Ik ben er klaar voor!

Dat je in de vroege uurtjes bijna op je buik voor de poort moet liggen omdat die klemt en niet opengaat ...

Dat je dan met beide handen aan de onderkant van diezelfde poort het geheel moet los wrikken uit het houten scharnier en daarbij je handen bijna tot op het bot van z'n opperhuid, lederhuid en haarzakjes ontdoet ...

Dat de Chef al diverse keren die rotpoort heeft afgeschaafd zodat ie weer wel dicht en bovenal ook weer open kon ...

Dat hout blijkbaar nooit dood gaat en de rest van zijn houten bestaan in beweging blijft en opzwelt zodra de luchtvochtigheid toeneemt ...

Dat je dus om half 7 's nachts's morgens terwijl je het vel van de tegels schraapt ook niet gaat liggen vloeken en tieren maar dat je opstaat, je handschoenen aantrekt en naar je werk vertrekt ...

Dat je aangekomen bij het gesticht en je het fietsenhok inrijdt, je de eerste merels luidkeels in een boom hoort fluiten alsof hij/zij dit persoonlijk voor jou doet ...

Dat je dan op het werk zit opgesloten tot ver in de middag en dat dan de zo gemiste, langverwachte, o-zo-nodige-zon gaat schijnen als ware het verdeurie half april ...

Dat je 's middags op weg naar huis voor paal rijdt in je dikke winterjas met handschoenen aan en muts op, omdat dit noodzakelijk is om 's morgens niet bijna bevroren op je werk aan te komen ...

Dat je dan (in je dikke winterjas, met handschoenen aan en muts op) op weg naar huis 2 zwanen op hun kop staand in het water ineens ontroerend vindt ...

Jaja, ik weet het zeker, het blijkt uit alles.

Het voorjaar komt eraan!

Laat maar komen, ik ben er klaar voor!

Oma-boven

De eerste 10 jaar van mijn bestaan woonden we aan een doodlopende straat net buiten N.aarden-vesting in een 2-onder-1-kap-woning die het eigendom was van het bedrijf waar mijn vader werkte.

Naast ons woonde een gezin met 2 bijna volwassen zoons en boven in een van de slaapkamers woonde ook de moeder van de buurman.

Net zoals dat onze oma ook bij ons in heeft gewoond de eerste jaren van ons leven, maar met dit verschil dat onze oma na een paar jaar in een bejaardenwoning ging wonen en de oma van de buren bleef tot zij het lood legde.

De oma van de buren noemden wij 'oma-boven' omdat ze -u raadt het al- boven woonde!

Op de foto zit ze als 3e van links in haar blauwe bloemetjesgordijnjurk tegen het stenen muurtje aan.

Dat oma-boven op deze foto buiten zat is een waar mirakel!

Ik herinner me oma-boven vooral omdat ze altijd boven zat en als wij dan eens buiten speelden en oma-boven had een goede dag, dan klapte ze een raam open en gooide een snoepje naar benee...

Als je kind bent, maakt het niet uit op welke manier je snoep krijgt, als je het maar krijgt en oma-boven voldeed regelmatig aan die wens.

Oma-boven was bijzonder.

Ik zei het al, dat ze op de foto staat is 1, maar dat ik bij nadere inspectie toch ook een enigszins zuinige glimlach op haar bejaarde lippen ontwaar is ook een waar mirakel! Oma-boven is in mijn herinnering namelijk een soort van ongrijpbare en vaak onvriendelijke eh... ik gooi het er gewoon uit heks.

Wanneer oma-boven de buurvrouw -tante Cockie- nodig had dat bonkte ze met haar wandelstok (zou ook zomaar het dressoir geweest kunnen zijn) op de houten vloer en kon schoondochter Cockie op komen draven om aan de wensen van oma-boven te voldoen. Ze kon flink tekeer gaan en dan was ik, achter de aan elkaar grenzende slaapkamermuren toch ook wel een beetje bang van haar.

Het huis waar we in woonden sprak sowieso tot de verbeelding, want het was groot, oud en erg gehorig. Vaak lag ik met mijn hoofd en al onder de dekens om oma-boven maar niet langs te zien komen op haar bezem...

Ineens was oma-boven er niet meer.

Gans versleten en dood gegaan aan ouderdom.

Denk ik.

Ik weet het eigenlijk niet.

Het zou ook zomaar zo kunnen zijn dat ze er op haar bezem vandoor gegaan.

Die oma-boven toch...

Aan het werk... eindelijk!

Er werd vandaag niet gevoetbald hier aan zee. De regen had de velden verandert in een zwin en het zou dan toch zonde zijn als de jeugd van tegenwoordig komt te verdrinken tijden het sporten. Dus sliep oudste Larf uit want er moest op een andere manier getraind worden: de PIT training zodat hij dinsdag eindelijk aan het werk kan bij de plaatselijke D.igros.

Het wordt toch wis en waarachtig tijd dat Larf met zijn luie afgetrainde puberlijf eindelijk eens aan het werk gaat met zijn 17 jaar! Hij had er geen haast mee en redde het wel met zijn zakgeld maar nu hij ouder wordt is het behelpen en dus kiest meneer eieren voor zijn zakgeld.

Als een echte zorgzame moeder betaamd croste ik Larf vanmiddag dus de Bollenstreek door en zette hem af bij het trainingscentrum.

Voor we onderweg gingen sommeerde ik hem thuis nog om een schoon shirt aan te trekken want onder zijn vest herkende ik het shirt van gisteren.

Ik dirigeerde hem daarna naar de badkamer om iets aan zijn haar te doen en vertelde hem dat hij vast en zeker een onuitwisbare indruk achter zou laten als hij zijn ogen eens helemaal zou openen ipv half en o ja, het zou toch verdorie ook inslaan als een bom als hij zijn spijkerbroek tot ongekende hoogte omhoog zou sjorren en niet alle aanwezigen een blik zou gunnen tot halverwege zijn knieën.

Ik kraakte hem als extra uitleg over de altijd half gesloten ogen nog toe dat hij er uitziet als een stoned-de garnaal met de luiken half gesloten en dat het tijd wordt dat hij de wereld en de mensheid in het bijzonder, eens met een frisse blik tegemoet treed.

Hij keek me aan en dacht er het zijne van, maar bovenal: hij accepteerde al mijn tips en oefende zelfs hoe hij er dan toch-wel-niet uit zou zien als hij zijn luiken helemaal zou openen terwijl hij ondertussen nog even het luchtje van z'n vader discreet in zijn nek sprayde. Ik ondersteunde mijn betoog met iets over een 'eerste indruk' en 'visiteplaatje van het bedrijf' en meer van dat soort tips.

Op het moment dat ik de auto in de namiddag weer instapte om Larf op te halen, sms-te hij al dat hij klaar was en dat ik kon komen.

Toen hij 20 minuten later in de auto stapte en ik vroeg hoe het was en of hij geslaagd was en of het moeilijk was en of hij nu alles wist en of, en of, en of.... antwoordde hij enkel en alleen met een big-smile op zijn lekkere bekje: ik krijg deze middag al betaald ook!

Dat zeg ik: dit visiteplaatje met open ogen en het luchtje van z'n vader in z'n nek heeft een onuitwisbare eerste indruk gekregen: hij krijgt nog betaald ook voor de training van vanmiddag... Je kan je loopbaan rotter beginnen. Toch?

Voor altijd... VRIJ!

Haar jeugd was redelijk onbezorgd.

Niet in de zin van, dat ze niets mee kreeg van wat er om haar heen en in het gezin gebeurde, integendeel, maar in de zin van dat ze zich gewenst en veilig voelde in het gezin waar ze in geboren is.

Ze groeide op en kreeg de waarden en normen mee die haar ouders belangrijk vonden, maar die haar soms ook benauwden omdat ze zo vaak niet de kans kreeg om haar eigen grenzen te ontdekken.

Ze volgde de opleiding die ze al sinds haar jonge kinderjaren wilde volgen en werd A-verpleegkundige daar waar ze zich het meeste thuis voelde; in het ziekenhuis waar ze ook was geboren.

Een paar maanden nadat ze haar diploma haalde, trouwde ze met haar grote Lief(de); liet haar geboortegrond achter zich en vertrok richting de zee want daar was haar Lief...

De eerste jaren waren pittig; van een 'weekend-verkering' was ze ineens getrouwd en er zijn flink wat botsingen geweest, maar de basis was rotsvast en na 5,5 jaar werd hun prachtige oudste zoon geboren. Een feest dat 10 dagen duurde want toen veranderde hij in een huilbaby... zo'n mooi en gewenst jongetje die, zo jong als hij was, zo ongemakkelijk in z'n vel zat dat ze er vaak wanhopig van werd.

Nog eens 2,5 jaar later werd hun jongste zoon geboren: een makkelijke en heerlijke baby, maar zo genieten als ze zou willen lukte niet door een ernstige bekkeninstabiliteit die 2,5 jaar duurde...

Toen haar jongste 3 jaar was, werd haar Lief geopereerd en vervolgens na een langdurige periode en vele operaties verder arbeidsongeschikt.

De rolwisseling die plaatsvond in het gezin was noodzakelijk maar lang niet altijd makkelijk en al snel werkte ze 4 dagen in de week.

Oh ja, natuurlijk was ze blij dat haar Lief later weer gedeeltelijk kon gaan werken en ze vochten samen voor het onrecht dat haar Lief werd aangedaan voordat hij kort geleden weer volledig arbeidsongeschikt werd en daarbij ook ontslagen...

Ze kijkt achterom en mist datgene waar ze onder andere afscheid van heeft genomen: haar geboortegrond, haar lieve vader en de gezondheid van haar Lief...

Ze kijkt achterom en ziet haar dromen die niet zijn uitgekomen...

Ze kijkt achterom en ziet dat haar niets is overkomen wat niet eerst door Zijn handen is gegaan...

Ze kijkt naar zichzelf en ziet dat ze uit haar cocon is gegroeid en dat ze door die worsteling, is geworden wie ze nu mag zijn...

Ze kijkt naar zichzelf en weet: zonder strijd is er geen overwinning en geen levenskracht.

Ze kijkt naar zichzelf en weet dat ze haar fragiele vleugels mag uitslaan en slechts leeft voor dat, wat echt belangrijk is...

Ze kijkt vooruit en weet dat ze in haar vlucht wordt aangemoedigd door haar Lief en haar jongens...

Ze kijkt vooruit en weet dat, wat er ook gebeurt, ze gedragen wordt door Hem...

Ze weet diep van binnen, dat ze nooit meer beperkt zal worden door een knellende cocon: ze mag vrij zijn als een vlinder...

Het lichaam van de vlinder wordt gevormd door de letters J en D, de eerste letter van de voornamen van de jongens.

Zo'n dag waarvan je denkt...

Het schijnt dat de zon scheen vandaag.

Ik heb hem niet gezien.

Het was plat gezegd een K U T dag.

Alles bij elkaar maakte deze dag tot zo'n dag waarvan je er niet teveel moet hebben want dan zou je iemand naar het strottehoofd vliegen.

Het waren alle emoties door elkaar vandaag op het werk: verdriet, spanning, meeleven, nog meer verdriet en woede om grenzen die overschreden werden.

Ik zou er tig A-4tjes over vol kunnen schrijven maar ik doe het niet. Ik schreef ivm de overschreden grenzen een mail, liet hem checken door collega teamleidster en verstuurde hem.

Thuis gekomen heb ik eerst een uur op bed gelegen en daarna lang gedoucht...

Kon ik maar goed dansen, of had ik maar een crimineel verleden. Beiden doen het namelijk goed in onderstaand filmpje die ik echt grandioos vind.

De 3 dansers vooraan zijn dansers van MJ, alle mannen erachter zijn gedetineerden in een jail in Verweggiestan.