Je hebt van die dagen

Je hebt van die dagen dat je meer dan genoeg onderwerpen hebt om over te bloggen.
Je hebt ook van die dagen dat je geen idee hebt waarover je moet bloggen.
Ik kan u melden: dit is zo'n dag.
Geen idee wat ik wil delen met jullie.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat het best een lekker dagje was op het werk en dat ik tussen naald en spuit door ook nog een Sint gedicht in elkaar heb zitten flansen voor een behoeftige collega. Maar dat doe ik niet.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat ik na het werk meteen maar boodschappen heb gedaan en eten heb gehaald zodat de Chef kon koken terwijl ik zweet in m'n reet sportte van 5 tot 6. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat de Chef in een dip zit omdat z'n eikel van een leidinggevende hem eruit probeert te werken, maar geen poot heeft om op te staan. Daarnaast zit hij als WAO-er in een beschermde positie, maar het maakt het niet makkelijker voor de Chef. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat ik me zorgen maak over de Chef door deze hele toestand en omdat hij nu ook weer zoveel pijn heeft omdat hij gezegend is met o.a velen soorten reuma. Maar dat doe ik niet.
Ik zou misschien kunnen vertellen over een blog die ik donderdag las en precies de woorden zegt die ik al tijden lang diep van binnen voel. Maar dat durf ik niet.
Ik kan ook vertellen dat ik zo aan vakantie toe ben en dat ik er soms zo de schurft van heb dat ik 4 dagen moet werken maar ja, de Chef heeft er ook niet om gevraagd... dus dat doe ik ook maar niet....
Wat ik wel kan doen is al die gevoelens met jullie delen door een schilderij die ik maakte en die dit alles uitdrukt. Het origineel is van Christa Rosier, ik ben weg van haar werk en heb o.a deze nageschildert en op een prominente plaats in de kamer hangen. Ik denk dat ik dat maar doe...

Onderschrift van Christa bij dit schilderij: Een huilende vrouw staat met uitgestoken arm naar boven. In haar hand een verkreukeld stuk papier, dat de vele onverhoorde gebeden symboliseert. Uit de houding van deze vrouw spreekt gebrokenheid; haar wereld staat stil, ze ziet geen uitkomst meer. Letterlijk staat ze met haar gezicht tegen de muur. Daarom ziet ze niet het licht dat op haar valt; het licht dat een teken is van God's aanwezigheid en troost. Die troost zal ze niet ervaren als ze zich niet eerst omdraait.

Soms, heel soms, durf ik me niet eens om te draaien maar ik denk dat ik dat toch maar weer eens ga doen, want ik kan niet en wil niet, zonder die aanwezigheid en troost...

Sint en Piet, maar dan anders

Hier kan ik dus echt in een scheur om liggen... en da's ook wel eens lekker.

Afscheidskus

Ik kom nog eens ergens.
Zit ik niet in Harderwijk voor 1-of-andere open dag dan ben ik aan het werk.
En op dat werk gisteren hadden we het o.a. het afscheid nemen met een kus van je lief voordat je op een onzalig tijdstip in de nacht/ochtend naar je werk gaat.
Afijn, de meesten kachelen dus voor ze vertrekken, terug naar de echtelijke sponde om hun lief af te lebberen en gedag te zeggen.
Sommigen gaan ook hun bed uit als lief eerder weg moet en zwaaien hem/haar dan uitgebreid uit.
Ik niet.
Ik kijk wel uit.
En dat vonden sommige collega's 'vreemd'. Ik leg het even uit:
Mijn lief slaapt met een masker op z'n welgevormde hoofd ivm slaapapneu en zou van mijn afscheidskus een bijna-dood ervaring oplopen als ik het masker van zijn schedel trek terwijl hij net zijn laatste rem-slaap inschiet. Wellicht zou hij mij dan weer wel tegen komen tijdens die bijna-doodervaring maar ik denk niet dat het onze relatie dus echt zal gaan verdiepen zo'n afscheidskus.
Kijk, ik ben echt wel gek op de Chef, al 23,5 jaar maar wij zijn niet afhankelijk van een afscheidskus voor ik ga werken of voordat ik moet poepen en 5 minuten uit het zicht ben.
'Ja maar, als er nu iets gebeurt dan heb je geen afscheid genomen', zeiden de collega's.
'Nou, dan moeten we het doen met de kus van de week avond ervoor', zei ik.
Als ik op donderdag vrij ben dan ben ik al wakker en uit bed voor de Chef vertrekt. Want ja, ik zit dan nog in het ritme van 'vroeg op' en half 8 is al uitslapen voor mij.
En ja, O Glorie, ik zwaai hem dan wél uit: Ik moet er nl. zéker van zijn dat ie echt weg gaat en dat ik het rijk alleen heb. (grapje, grapje mensen, ik zwaai hem uit en wens hem sterkte zonder mij)
Gisteren toen ik thuis kwam heb ik eerst de Chef gedag gezegd. Met een zoen overigens. Want ja, je weet maar nooit... Gisterenavond ook en vanmorgen voor hij wegging heb ik hem weer gezoend en hij mij en om geen enkel risico te lopen heb ik hem ook bedankt 'voor alles'.

Gekkigheid met een knipoog, want sommigen van ons weten wat het is, als je geen afscheid kan nemen van een geliefde. Ik heb bijv. niet met woorden afscheid kunnen nemen van papa. Maar dat hoefde ook niet want we waren niet afhankelijk van die laatste 4 dagen aan zijn bed terwijl hij er al niet meer echt bij was; we wisten dat we onuitsprekelijk van elkaar hielden. Een laatste kus of woorden zou daaraan niets veranderen.
De Chef en ik weten ook dat we niet, van een wel of niet gegeven kus in de ochtend afhankelijk zijn om onze liefde te bevestigen.

Wat doen jullie? Geef je altijd een zoen voor je gaat poepen werken ? Ook als je lief nog slaapt? Zwaaien jullie je lief uit? Of ben ik de enige die al dan geen afwijkend afscheidsgedrag vertoont?

Stamppotboerenkool

Vanmorgen voor ik naar het werk vertrok had ik een helder momentje.
'Ik ga met de auto', dacht ik want de kans op regen was 90%.
Omdat ik woensdag tot op m'n corrigerende onderbroek ben natgeregend op weg naar huis wilde ik dit vandaag ten alle tijde voorkomen. Met de auto dus.
Vanmiddag op weg naar huis, goot het idd van de regen. Ik was helemaal in mijn nopjes met mijzelfe: ik had het haarfijn aangevoeld en plukte daar de vruchten van.
Omdat ik ook nog om boodschapen moest belde ik naar de Chef om zijn diner-wensen door te nemen.
'Boerenkool', klonk het vastberaden uit de mond van de Chef. '2 kilo boerenkool, aardappelen, spekjes, worst en natuurazijn' somde hij op.
'2 kilo Chef'? daswelheulveul'... haperde ik.
Nee, volgens de Chef staat in het stamppotboekje van U.nox (gratis bij 20 unoxworsten) dat je 2 kilo boerenkool nodig hebt om het op boerenkool te laten lijken.
Alles goed hoor, neem ik 2 kilo boerenkool mee... dagdag.

Toen ik na 10 minuten bij de Hoogvliet bij het boerenkoolschap stond, zag ik dat ik maar liefst 8 (!) zakken boerenkool nodig had om aan de wensen van de Chef te voldoen. Normaal redden we het met 1,5 zak van 250 grammetjes, dus ik trok toch lichtjes mijn pas geverfde wenkbrauwen op.
En belde de Chef want als ik toch 8 zakken boerenkool in m'n karretjes pletter, eten we de komende 2 weken... Boerenkool. En daar heb ik geen trek in.
Dus belde ik de Chef op, terwijl ik over m'n 8 zakken in m'n karretje waakte.
Chef is een slimme man, die weet wanneer z'n vrouw misschien wel eens gelijk kan hebben...
'Oh, da's wel veel ja 8 zakken... doe dan maar 2 zakken...'
En aldus geschiedde.
Het zal u niet verbazen: we hadden meer dan genoeg boerenkool.
De Chef heeft het klaargemaakt terwijl ik het zweet in m'n reet sportte.
En dat stamppotboekje van U.nox nemen we in het vervolg wel met een korreltje zout anders eet je je het ongans aan de stamppot en de U.noxworsten...

Ge-Tuttemerull-d

En toen stond ik vanmorgen om 11.05 uur zomaar ineens bij de leukste mensen uit Harderwijk in het leukste open huis van Nederland.

En verrot, ze herkende zusdus en mij zonder na te hoeven denken. Da's echt een hele opluchting, want ga maar eens uitleggen waar we elkaar nouookalweer van kennen.

Natasja kwam gelijk met ons aan en voor we het wisten stonden we met elkaar te praten alsof we elkaar al jaren kennen en elkaars grootste vriendinnen zijn!

Ik zou zeggen, kijk maar naar de foto's, dat zegt meer dan mijn stuntelige woorden.

Ilse met haar enige echte G.uido. Ik moet zeggen: je hebt smaak Ilse! het is een leuke foto geworden al zeg ik het zelf.

Zusdus met Natasja. En dat de mond van zusdus openstaat is niet verwonderlijk. Het is niet gelukt om een foto met gesloten mond te maken....

De taart en cappucino zijn net op.

Ze had de taken goed verdeelt: G. en Simone pakten in en rekenden af; Ilse entertainde haar klanten. En dat deed ze goed, maar da's ook niet zo moeilijk met leuke klanten... *kuch, hoest*

En bijdeweg: Elvis is niet dood, hij is nog springlevend!

Dus mochten we hem even zien en hopen op snel nog een nestje in de 7e hemel....

 En net toen we dachten; we hebben alles wel gezien en gekocht kwam daar nog ineens een mede-blogster binnen:

 Vooraan Zusdus en Natasja, daarachter met Ilse het nisje: Soes in levende lijve!

Ik ben blij dat ik vrij heb genomen vandaag.

Met een tas vol leuke kerst en andere hebbe-dingetjes togen we huiswaarts.

Jammer van de kilometers lange file bij Amsterdam al om 3 uur en de regen onderweg, maar het mag mijn pret niet drukken.

Ik heb een hele leuke dag gehad en zou 't zo nog een keer doen als Ilse deze open dagen overleeft en ooit nog eens aan zo'n mega-klus begint...

Enne... Ilse: bedankt voor je gastvrijheid in jullie 7e Hemel, je bent in het echt nog leuker en liever dan ik al dacht.

Killer heals @ work

Nog even een klein vervolg op het vorig blogje.

Nou ja eigenlijk ook niet, maar het gaat wel over het werk.

Omdat ik als heuze hoofdzuster het goede voorbeeld moet geven, heb ik besloten om komende dinsdag de mex.griepinjectie in m'n ranke arm te laten jassen. Als het zou moeten deed ik het zelf nog (doe ik ook met de vit.B12 in m'n been) maar de heren directeuren hebben dit klusje uitbesteed dus er komt een pleeg van buitenaf om het gesticht te enten. Alles goed hoor.

Maar, niet alleen geef ik het goede voorbeeld voor zo'n prik, ik probeer ook qua kledingvoorschriften de juiste toon te zetten. Het oog wil nl. ook wat en je zal maar maanden bij ons op de afdeling liggen; dan wil je ook dat het personeel er een beetje apetijtelijk bijloopt.

Dus.

Vandaar dat ik mijn klompen aan de wilgen heb opgeknoopt en mij een ander hakje heb laten aanmeten.

Zie hier mijn revalidatiecrocs.

Ookal moet u het dit keer zonder hoofd doen; ik ben het echt dat zie je aan die geweldige heupen en dat wat er bovenuit steekt. Ik meld er even niet bij, dat ik bijna bij m'n enkels afbreek en mij ondertusen vastklamp aan de lockers. De collega achter mij staat paraat om mij op te vangen mocht ik echt omslaan.

Maar het ging goed, ik had zelfs nog de moed om een andere pose aan te nemen.

Ja ja, echt slangeleer en het hakje en dat wat er het hakje om mijn voeten moet houden kost zo'n slordige 375 euri. Ik stikte er almost in en vond het wel heel gedurfd van collega dat ik haar killer-crocs even aan mocht.
Want het zal u niet verbazen dat die dingen niet tot mijn garderobe behoren. Echt, ik was blij dat ik ze uit kon doen en dat alle botten in beide voeten nog op dezelfde plek zaten als 10 minuten daarvoor.
Ik breek namelijk al af als ik op meer dan 3 centimeter hak sta, daar kan ik niets aan doen da's een erfelijke aandoening.
Maar leuk was het wel en ik zie het al: heel even hadden jullie écht het idee dat ik op deze dingen over de afdeling rondhobbel. Ik moet u teleurstellen, maar gelukkig heb ik de foto's nog...

Zuster Eu

Voorlopig moet ik nog een paar jaar doorzuchten voor ik met pensioen mag.

Maar liefst 2 hele generatiekloven scheiden mij van een uitgewerkte toekomst.

Tenminste, als het een beetje tegenzit dan ben ik ruim oma als ik afzwaai.

Je zal denken; wat is nou 2 jaar langer doorwerken? Maar er zijn beroepen waarin je er toch niet aan moet denken dat je tot je 67e door moet.

Hoe zal bijv. de zorg eruit zien over 23 jaar?

Wanneer al m'n collega's en ik 's morgens aankomen voor de dagdienst, staan we waarschijnlijk in de omkleedruimte bij elkaar de steunkousen aan te sjorren, al dan niet zittend op een rollator. We maken elkaar erop attent dat de inlegger uit de onderbroek zakt of dat 10 kalknagels in 2 teenslippers echt not done is aan het bed. Na de overdracht halen we voor een laatste check ons gebitje uit ons kanaaltje en spoelen die in de waterkan schoon. De rapportage is in extra grote letters en kan zonodig met 1 druk op de knop voorgelezen worden als onze ogen het kleine schrift niet meer kunnen lezen.

Daarna trekken we elkaar omhoog uit de stoel, doppen onze catheters af van de nachtzak en brengen een dagzakje aan et voila.. op naar de patienten die op ons liggen te wachten.

Die patienten zouden zo ongeveer onze kleinkinderen kunnen zijn; wanneer ze onze naam niet weten, roepen ze 'oma' of 'opa' en dan komt het vanzelf goed.

(Dat is nu al regelmatig zo dat je eigen kind zou kunnen zijn: vandaag een knul van 17 opgenomen na een scootercrash)

Maar is het wel zo veilig dan om al die fossielen nog aan het bed te zetten?

Ik heb de mazzel dat ik dat nu al niet meer doe, maar hoe beweeg ik me voort over 23 jaar? Heb ik dan die personeelspas vooral voor mezelf op m'n uniform, zodat ik terug kan lezen 'wie ik ben' en 'op welke afdeling ik werk'? (Da's trouwens een geweldig idee zeg! Gat in de zorg-markt)

Staan we regelmatig met een verkeerde spuit aan het bed, omdat zr. Euthanasia (zeg maar 'Eu') echt iets anders gehoord denkt te hebben?

Ik weet het niet. We zien het wel. Tegen die tijd is er wellicht ook een ander kabinet en is er weer van alles verandert. En, niet geheel onbelangrijk, wie weet haal ik de 67 niet eens... (nee, ben niet depressief ofzo alleen naar reeel)

Ondertussen heb ik het nog steeds naar m'n zin na 20 jaar in hetzelfde gesticht; heb ik een onwijs leuk en deskundig team om me heen hobbelen en wordt er hard gewerkt.

En om niets aan het toeval over te laten heb ik in mijn oneindige wijsheid besloten om op het werk, de gratis en voor niets aangeboden Mexicaanse griepinjectie te nemen.

Grote kans dus dat jullie mij aan het bed krijgen over 20 jaar, met kalknagels, kunstgebit en dagzakje aan m'n been over m'n steunkouzen heen....

Kanniewachtenie...

Mijn mannen

Hevige twijfel overvalt mij.

Zal ik wel, of zal ik niet.

Houd ik de mannen in mijn leven anoniem of laat ik zien waar ik meestal heel blij mee ben?

Deel ik jullie in mijn vreugde of laat ik jullie zelf een beeld verzinnen bij mijn mannen?

Ik hakte de knoop door toen vorige week de schoolfoto's binnen kwamen.

Dus hier zijn ze dan: applaus graag voor mijn 3 mannen!

De twee buitenste hebben we 'zelf gemaakt'. Is het geen pracht?

De middelste heb ik gejat van een camping en, overigens onbegrijpelijk, er is nooit aangifte van vermissing gedaan. Zelfs niet door z'n moeder.

De Chef werkt op dezelfde school als waar onze larfjes dagelijks worden onderwezen.

Toen de schoolfotograaf er was, heeft de Chef ze uit de klas gehaald en zijn ze op de foto gegaan. 'Voor moeder' stond eronder. Grapje natuurlijk, maar wel leuk om een foto van m'n mannetjes te hebben. Ik zei nog tegen de Chef. Leuk voor je mams, want ik sta er niet op, die zet ze vast wel neer. Maar dat doen we dus niet. Het is nl. all-inclusive. Ik niet? De kinderen ook niet.

De larfjes mochten ook nog apart op de foto en die zijn ook goed gelukt al zeg ik het zelf, maar ik ben natuurlijk gezegend met een moederlijke blindheid, waardoor die van jezelf altijd de mooiste zijn.

Oudste ~Jasper~ 18 december 1993.

Door hem werd ik moeder. Alleen daarom al vergeef ik zijn, voor mij bijna traumatische baby-tijd. Meneer kwam 10 hele dagen 'te laat' en ik maar wachten. Na de bevalling sodemieterde ik na 7 dagen van mijn rose wolk en ben er nooit meer opgeklommen. Hij was een huilbaby en ik wist niet wat me overkwam. Er was geen bijsluiter bij geleverd en ook had niemand mij verteld dat 'een baby niet altijd leuk is'.

Toen nog 3-hoog-achter, alleen, zonder familie of vrienden (wel een lieve collega die ik nu 'vriendin' noem)  in de buurt en een sch. familie die niet naar de stamhouder en zijn ouders omkeek. De Chef en ik: we zijn er samen voor gegaan en weten o.a door Jasper's komst dat we op elkaar kunnen bouwen.

Jasper is inmiddels opgedroogd tot een heerijk kind. Bijna 16  en nog regelmatig hangt hij in m'n nek en verteld hij me dat 'ie van me houdt'. En ik van hem, maar dat is ook niet zo moeilijk. Hij lijkt in alles enorm op zijn biologische vader (op de foto in het midden ;-)) Alleen zijn steile haar en zijn lieve karakter uiteraard heeft ie van mij. We knijpen tot nu toe in onze handjes met Jasper: hij rookt niet, hij drinkt niet (gaat van bier over zijn nek) en ligt niet te blowen in de duinen zegt ie. Doet het goed op school, houdt zich aan gemaakte afspraken en heeft veel vriendjes. Ja, ze bestaan nog, pubers die zich aan afspraken houden... Hij moet alleen wat  meer zijn rommel opruimen en wat liever voor z'n broer zijn, maar ach, we moeten iets te wensen hebben toch?

Jongste ~Dion~ 01 augustus 1996.

Toen hij uiteindelijk op mijn buik lag, ik nog 'high' van het lachgas, wist ik dat het 'goed' was. Zo'n oergevoel waar je geen invloed op hebt.

Door mijn bekkeninstabiliteit ben ik met 38 weken ingeleid en als pleister op alle hechtingen en nog 2,5 jaar een gaar bekken, was Dion een verrukelijke baby die alleen huilde als hij zn moeder wilde zien, honger had.

Het eerste wat m'n moeder zei toen ze Dion zag in het ziekenhuis was: 'precies een Dijkstra'. Mijn vader knikte en vond dat ook. En ik? Ik was blij en beaamde de heldere kijk van mijn ouders op deze vers-van-de-pers baby. Het is ook inderdaad 'een Dijkstra'. Hij heeft alleen wel slag in zijn haar -net als de Chef- en ook de Chef's gare knieen, maar verder heb ik erg m'n best gedaan op Dion. Ik heb het dan ook nooit 'erg' of als 'gemis' ervaren dat ik 2 jongens heb gekregen en geen meisje. Ze zijn zo anders, voor mij kan daar geen meid tegenop. Dion was 1,5 pond lichter en 5 centimetertjes kleiner dan zijn grote broer en echt een hele andere baby en nu ook een heel ander kind dan z'n broer.

Dion is dus mijn plakplaatje. Hij komt wat meer los van mij en gaat zelfs hele weken met de Chef naar de camping en zit ook niet meer na school op de bank letterlijk op mij te wachten. En dat is goed, want ik moet er toch ook niet aan denken, dat hij dat over 10 jaar nog doet.

Ik zou zeggen, geniet van het uitzicht (print ze uit, doe ze in een lijstje) ik zal ze nl. niet zo vaak ten toon zetten op het www.

Jullie snappen mijn gepaste trots wel een beetje, toch?

Overigens: u kunt ze wel leasen, maar ze zijn waarschijnlijk onbetaalbaar voor julllie gewone stervelingen....

Kurhaus

Weer thuis.

Met de blaren op m'n kont van het zitten en stalbenen van het staan tusendoor. En van de feestavond maar dat terzijde.

Ik hoor natuurlijk politiek correct te melden hier dat het heel erg leerzaam was en ik heb nieuws: dat was het ook! Veel uiteenlopende onderwerpen en niet alleen maar over natte kruisjes incontinentie en wat je daartegen kan doen. En da's fijn, dat houdt je wakker en alert. Zo hadden we vanmiddag een sexuologe uit het zkh uit D.oetinchem ( ja Mar, bij jou om de hoek!) en we hebben gebruld. Je zou bijna wensen dat je een probleem had, dan kan je met je partner eens bij kletsen bij haar. (wachtlijst van 1 jaar!)

Naast het leerzame deel was het reuze gezellig. Vrijdag zo'n 150 mensen en vandaag 70. Beetje massaal als we de reisjes naar Swiss, Engeland en Zweden vergelijken met z'n 20-en maar toch ook leuk. Denk trouwens niet dat jullie willen weten wie de gouden catheter heeft gewonnen en waarom, dus dat meld ik maar niet hier.

En het Kurhaus natuurlijk; daar ben je ook niet iedere dag. Ik lag er gewoon in m'n blote kont in het ligbad!

En ik heb de gratis sloffen uit de kast in m'n koffer gestopt. Hans Klok is er nix bij.

Bij de badjas en de paraplu hing een briefje dat als ik de badjas of de plu graag wilde, ik hem gewoon kon kopen bij de receptie. Ja dahag, ik had al gratis sloffen.

M'n kamertje voor 1 nacht.

Collega en ik kregen uiteindelijk een aparte kamer, dus ik kon m'n tanden vannacht zonder toeschouwers op het nachtkastje kwijt.

Uitzicht kamer op de voorkant van het Kurhaus.

Gisterenavond dus het feest. Het eten was lekker, het drinken gratis en het motto 'spoelen moet'.

Ja, als je met een leverancier van catheters op stap bent moet je wel voldoende drinken en daarna alles weer volledig zonder residu uit je blaasje zien te krijgen! En aldus geschiedde.

Na het eten heb ik me een slag uit m'n corrigerende hemdje gedanst. Op de muziek en onder het toeziend oog van de band Geen-I.D ( gave band; leuke muziek en goede zangers en 1 zangeresje)

En dan dat hemdje mensen, dat hemdje. Had ik het maar eerder geweten! De uitvinding van de eeuw. Alles strak en op de juiste plaats binnen proportie. Ti en Et ook niet in de verdrukking gekomen nadat ik het hemdje deskundig op de juiste plaatsen had geschikt. Niet in m'n jurkje (het ging niet lukken, maar da's psychisch) maar in m'n trekking , topje en lang zwart vest. En daaronder dus dat hemdje.

Na het feest nog een stuk over de boulevard gelopen om bij te komen en goed te kunnen slapen.

De eetzaal voor ontbijt en lunch.

Ik voelde me gewoon op vakantie tijdens het ontbijt. Er stond zelfs champagne, om je bij het krieken van de dag alweer een stuk in je kraag van te drinken. Niet gedaan, gewoon 2x thee en 1x sinaasappelsap.

Achterkant Kurhaus / de Pier.

Mooi plaatje tot besluit. Vanmiddag rond 16 uur. Geen regen meer en dus hebben we de Pinda van collega het strand opgeduwd en zijn we in 1 streep naar huis gereden...

Collega en ik kunnen nu gaan aftellen tot eind maart: studiereisje Barcelona... nee, ik klaag niet...

Zelfmoord hemdje

Vanmorgen had ik eigenlijk maar 1 doel.

Het corrigerende hemdje (hempje volgens haar ;-) ) scoren en wel zo rapide mogelijk.

Het liep echter anders.

Nadat de mannen de deur uit waren heb ik eens uitgebreid staan douchen. Al het haar wat groeit en bloeit teruggesnoeid en mezelf in de bodylotion gemarineerd.

En, let op dit wordt een hysterisch ogenblik, ik heb de keuken van voor naar achter en van boven naar onder uitgesopt. Het leuke van de keuken uitsoppen is, dat als je dit niet zo vaak doet, je ook echt ziet dat het ervan opknapt! En opgeknapt dat het is!

Zelfs de mannen zagen het, zonder dat ik een hint moest geven.

Nou, dat zegt dan toch genoeg hé?!

Daarna vond ik dat ik iets voor mezelf had verdient en dus toog ik naar de Hema.

Daar scoorde ik het corrigerende hemdje waar ik het gisteren uitgebreid over had, om de 'plop' boven de corrigerende onderbroek te elimineren.

Hij lijkt erop, aan die van mij zit zelfs nog een kantje 'voor het leuke'.
Want je wordt er niet leuker of aantrekkelijker op in zo'n corrigerende outfit.
Het hemdje is idd, een crime om aan te trekken. Voor ik aan jullie tips dacht zat het suicidale hemdje al rond mijn ranke hals gekneld en dacht ik: Oh... dat gaat niet lukken, ik had een L moeten nemen ipv een M...
Maar ik had te vroeg geschreeuwd: ik trok het hansopje naar benee en voila, geen rol meer te bekennen.
Geen tieten ook meer overigens.
En dat was nou net niet de bedoeling!
Ik rukte het kanten randje naar onderen en het schikte Ti en Et tot ze zich weer op ooghoogte bevonden en bekeek het resultaat in de spiegel. Hummm niet gek. Dit gaat wel lukken  morgen en/of overmorgen.
Ik biechtte de Chef vanmiddag op dat ik een 'pittig setje' corrigerende lingerie had gekocht. Hij is reuze benieuwd, ik zal hem echter deze ontluistering bewaren en gewoon  weer m'n bloemetjes aantrekken...
Dus landgenoten, tot overmorgenavond... dan ben ik terug van 2 dagen incontinent zijn...