Eet smakelijk!

Jajaja, nieuw logje op de nieuwe Zara!

Soppen...!

Ja hoor, een waterig nieuw blogje.

Leest u maar even mee...

Heb ik ook eens wat

Nieuw logje op m'n nieuwe stekkie.

En als je dan toch bezig bent... verander dan meteen even m'n nieuwe www. in je blogroll.

Bye bye

Het is zover...

Ik ga ervandoor...

Zoals aangekondigd afgelopen weekend, heb ik een 'op mezelf' blog geopend en na 4 dagen behangen en schilderen met een snufje hulp voor het uploaden van foto's van haar, ben ik nu zover ingericht dat jullie een kijkje mogen komen nemen en met mij mee verhuizen.

Nu al merk ik dat ik geen 'last' meer heb bij sommige handelingen die hier bij b.logspot lastiger gaan dan op m'n nieuwe stekkie en buiten dat vind ik het ook wel een soort van stoer voor maar $17 per jaar.

Voorlopig zal ik hier nog wel titels van nieuwe blogjes neerzetten met een link naar m'n nieuwe thuis, maar dat ga ik geen jaar volhouden natuurlijk. Het is de bedoeling dat jullie even rapide de link van www.ikbenzara.com in je blogroll veranderen zodat je direct door kan klikken naar mijn nieuwe ik.

Tot snel bij de nieuwe oude Zara!

Cadeautje

Dat de romantiek er soms op de afdeling ook nog vanaf kan spatten, tussen een patient en de partner, bleek afgelopen week maar weer eens overduidelijk.

We zijn vaak allang blij wanneer een patient een thuisfront heeft. Helemaal mooi is het als dat thuisfront ook nog eens voor de zieke partner wil gaan zorgen, na het ontslag bij ons. En we knijpen pas echt in ons handjes wanneer de patient niet getrouwd is, een partner heeft en die partner het voornemen heeft om voor de zieke LAT, vriend of vriendin alles op te geven en de verzorging te gaan doen.

Regelmatig maken we namelijk ook mee, dat een echtpaar getrouwd is 'tot de ziekte hen scheidt'. Dan heeft patient -en wij dus ook- een probleem, want waar laat je iemand na ontslag als de echtgeno(o)t(e) niet van plan is om enige zorg uit te voeren en niets van het huidige leven wil opgeven voor de zieke partner.

Afijn, momenteel hebben we een patient op de afdeling die een LAT relatie heeft. Stapelgek op elkaar en zelfs nu meneer ernstig aangedaan en gehandicapt is geraakt, wijkt zijn LAT niet van zijn zijde.

Zij heeft reeds 2 x aan een open graf gestaan en is absoluut van plan om ook voor hem te gaan zorgen, want dat heeft ze bij haar vorige echtgenoten ook gedaan. Tot de dood hen scheidde. Je zou bijna je wenkbrauwsels erbij optrekken...

Als dank voor haar oneindige steun en toewijding heeft meneer zijn LAT een cadeautje gegeven.

Aan een ieder die het wil zien, showt LAT haar nek, waar zijn cadeau een prominente plaats inneemt.

Wanneer wij het cadeau onder ogen krijgen, schieten bij ons de tranen in onze ogen en hebben we allemaal moeite om niet ter aarde te storten van aangrijpende emoties.

Ik heb het zelfs nog nooit gezien, dat wat LAT van vriend gekregen heeft overtreft je stoutste verwachtingen.

Om de hals van LAT hangt namelijk een zilveren urinaal.

Ja, jullie lezen het goed; een u-ri-naal! En ook nog van zilver! het mag wat kosten

Wat is een urinaal vraag je je af?

Zie foto...

Waar dient een urinaal voor, vraag je je af? Nou, daar kan een man in zeiken plassen als het onmogelijk is om gebruik te maken van een toilet.

Hij heeft hem speciaal laten maken ik snap wel waarom dit niet in een standaard juwelier etalage ligt en toen het mirakel klaar was, heeft hij er ook nog eens 'ik hou van je, K.ees' laten graveren.

Om. Te. Janken.

Dat janken deden wij dan ook massaal vanmorgen in het kantoor.

Het is natuurlijk heel lief bedoelt en buitengewoon origineel verzonnen, maar ik denk dat ik mijn G. ter plekke zou ombrengen met dezelfde zilveren urinaal, als hij mij dit cadeau zou doen. De schat.

Het gaat alleen niet om mij in dit geval, of wat wij er op de afdeling al dan niet van vinden, feit is dat LAT en meneer voor elkaar gaan en ook al zijn ze niet getrouwd, zoveel om elkaar geven dat een ernstige plotselinge handicap met -voor altijd- restverschijnselen, zij bij elkaar blijven en zij voor hem wil zorgen.

Ja, dan is een zilveren urinaal wel het minste wat hij LAT cadeau kan doen.

Maar ja.... een urinaal... ik heb daar toch vaak een ander beeld bij...

O ja klein detail: de urinaal om LAT haar nek is dan weer wel een lege urinaal.

Godzijdank...

Opgroeien doet pijn, vooral bij de moeder

Hoor eens even.

Ik ben op zoek naar bovenstaand bordje, want als enige vrouw in da house, is het soms manoeuvreren langs alle mannen die het huis bezetten. De pubers groeien op en worden groter en groter. Alleen DJ is nog een fractie kleiner dan zijn biologische moeder, maar over een jaar denk ik dat hij mij op m'n hoofd kan spugen...

De schoenen worden ook groter en groter van de opgroeiende pubermannen. Al een poos ben ik degene met de kleinste schoenmaat in huis en zo klein zijn mijn voeten nou ook weer niet! Maat 39 is echter wel klein als ik mijn hakjes naast de maten 41, 43 en 47 zet en zo kan het gebeuren dat ik dan ineens met een vlaag van heimwee terugdenk aan maatje 29 van wat ooit gepast heeft aan dezelfde pubervoeten in een grijs verleden...

De shirts en broeken... breek me de bek niet open: oudste puber groeit als een aardbei in een warme na-zomer (ja echt, wij hadden weer aardbeien aan de aardbeienplant!) en ruikt daarbij naar een in ontbinding verkerende gehaktbal. Want als hij zijn schoenen uittrekt moet ik moeite doen om het leven te behouden zonder aan de drank te raken. Heel slecht voor m'n lever en gemoedstoestand. Heb ik ooit zo'n stinkend wezen gebaard?

Neu, echt niet. Hij kwam kraakhelder ter wereld en ik kan me niet herinneren waar het zo mis is gegaan wat betreft de lucht die nu van z'n voeten walmt.

Gisteren kocht hij van z'n zelf verdiende geld een nieuw paar N.ike air schoenen. Ik deed daar gratis en voor niets een dozijn nieuwe schone sokken bij, ter zelfbehoud. Benieuwd hoelang het duurt voor ook deze schoenen het alarm in een willekeurig mortuarium doen laten afgaan...

Afijn, de mannen worden groot. Ik voel me goed en steeds meer kom ik tot de conclusie dat ik meer in de wieg ben gelegd voor het opvoeden van pubers dan van peuters en kleuters. Het is natuurlijk wel een hele andere tak van sport en ik knijp in m'n handjes wat betreft het pubergedrag van onze mannen.

Wie weet schreeuw ik over een jaar wel iets anders, maar voor nu prijs ik mezelf en gelukkig moedermens.

Alleen die meur van die voeten, heeft iemand daar een tip voor?

O ja en dat bordje moet ik natuurlijk hebben, zoeken jullie mee?

Verhuizen

Dat ik het nog mee mag maken.

Nou ja, dat jullie het nog mogen meemaken, kan ik beter zeggen!

Ik ga verhuizen.

Met mijn hele hebben en houden ga ik het 'pand' verlaten en begin ik elders opnieuw.

Niet echt opnieuw, want Zara blijft Zara om het mezelf en jullie makkelijk te maken natuurlijk.

Het gesodemieter bij b.logspot (waar ik zelf niet eens zoveel last van heb) en de wens om op eigen benen willen staan, hebben mij doen besluiten om een eigen site te freubelen.

Ik ben er maar druk mee. Je moet wat in je vrije weekend...

In navolging van haar en haar, meen ik nu ook de stap om jullie binnenkort elders weer te kunnen ontmoeten.

Niet meer als onderdeel van b.logspot maar helemaal alleen op .com

Ik heb er zin in!

Binnenkort meer... als alles kant en klaar is en ik comfortabel onderuit kan zakken op m'n nieuwe stekkie.

Nu weer verder met behangen, schilderen en kijken welke kleuren er op de muur moeten komen...

Dierendagkonijnenliefde

Jongste puber keek mij liefdevol aan toen ik gisteren op dierendag meedeelde, dat ik ter gelegenheid van diezelfde dierendag het oude taaie konijn een stukje ging laten rennen in de duinen bij ons.

Want dat is inderdaad pas lief ja en jongste puberzoon snapt dat onmiddellijk toen hij mijn dierendagcadeau voor de rabbit hoorde uitspreken.

G. keek mij alleen maar aan, want hij voelde aan zijn water dat ik iets anders bedoelde met mijn liefde voor het konijn op leeftijd, dan wat puberzoon dacht dat ik bedoelde.

Wordt het gemiddelde konijn een jaar of 5, pak weg hooguit 6 of 7, dit exemplaar gaat alweer zo'n 8 jaar mee en is fris en fruitiger dan ooit tevoren.

In maart stopte het konijn ineens met eten en ik dacht blij verrast dat hij spoedig het lood zou gaan leggen. Niets was minder waar, want na een dag of 3 schraapte hij het oude taaie konijnenlijf bij elkaar en schrokte zijn voerbak in een ruk leeg. Dat was jammer, maar heee... het zou ook een laatste opleving kunnen zijn!

Afijn, we zijn een flink half jaar verder en het konijn doet het nog.

Toen G. en ik in een grijs verleden trouwden, nam hij ook een konijn mee en dat miracle is maar liefst 10 (!) jaar oud geworden! Toen het miracle op sterven na dood was, was het ook snel gebeurt en G. was er kapot van. Ja echt, hij heeft erom gehuild en was er naar van.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb het konijn niet een stukje laten rennen in de duinen. Hij zou niet meer terugkomen namelijk en als kakelvers konijnenhapje naar de eerste de beste vos toe rennen om een krikje te doen (hij springt namelijk overal op als hij de kans krijgt) en in al zijn onnozelheid opgevroten worden.

Dus.

Als het meezit (vanuit het konijn gezien) of tegenzit (vanuit mij gezien) gaat het beestje nog wel een paar jaar mee. Tot die tijd, verschoon ik liefdevol zijn hok, geef hem te eten, aai hem over het konijnenkop en trek hem van de katten en de hond af als hij losloopt en zich wil voortplanten.

Want zo ben ik. En trouwens, hij is te taai geworden om op te vreten, dat schijn je in het eerste jaar al te moeten doen...

Ben ik dus veel te laat mee...

Blote voeten door de branding

Beeld bij ons op de boulevard

Het strand lag gisteren vol met half blote mensen.

Dat is toch enigszins ongewoon.

Niet omdat ik hier aan zee in een nogal hoezegikhetnetjes, zedig en vroom dorp woon waarbij toch zeker nog de helft van de dorpsbewoners zich des zondags in zedig, zwart kleden omdat G.od enkel en alleen de kleur zwart schiep. (kijk maar om je heen in de natuur: alles zwart, zwart en nog eens zwart) ((ik besef, dit is een andere discussie))

Nee, die half blote dorp- en landgenoten op het strand waren niet de oorzaak van mijn verwarring gisteren waar het om ging. Het was de temperatuur mensen, de zomerse temperaturen welteverstaan!

Boven de 25 graden was het en dus liep ik gisteren met blote onderbenen en voeten door de branding in de zee. Ondertussen met een goede vriendin kletsend, die een middagje lang kwam, terwijl onze Larfjes zich vermaakten met aangespoelde kwallen, kreeftjes in schelpjes al dan niet het leven latend door zoveel voeten in de branding in deze tijd van het jaar; garnalen (te weinig en te dood om te koken en te eten); en ander spul wat aanspoelt.

Mijn hele zomervakantie lang heb ik niet zulk mooi weer gehad in de rimboe, dan dat het de afgelopen weken was. Ik was niet de enige, dat scheelt dan wel weer een beetje.

Heb ik net de meeste zomerkleding ritueel verbrand gewassen en opgeruimd, komt de zomer ineens terug alsof er nog iets goed te maken valt na het debacle van juli ende augustus...

Ik klaag niet hoor, ik zou niet durven. Maar vreemd is het wel.

Velen kunnen het zich de afgelopen 90 jaar dan ook niet herinneren dat het eerste weekend van oktober zo warm is geweest en als gevolg daarvan, ik met m'n blote voeten door de branding liep te banjeren.

Ons kikkerlandje vestigt dit jaar het ene record naar het andere: die 90 jaar dus o.a. dat het niet zo warm was op 1 en 2 oktober; de natste zomer in zoveel-tig jaar; de mooie aprilmaand die warm was...

De was hangt vandaag dus nog eenmaal buiten; de winterjas ruil ik nog een keer om voor m'n spijkerjack en m'n teenslippers wonen weer aan mijn voeten i.p.v m'n met bont gevoerde winterlaarzen.

Ik geniet, want wat moet je anders? Een verregende zomer kan je niet terug halen en dat is maar goed ook.

De laatste zonnestralen vullen mijn vitamine A tekort aan en die heb ik wel nodig want mijn volgende vakantie staat pas in mei gepland.

En als ik door mijn wimperharen kier, zie ik dat ik aan het eind van week gratis-ende-voor-niets, weer ouderwets gescrubd kan worden op het strand en de boulevard: storm en regen wordt voorspeld...

tenzij de herfst en de zomer zich bedenken...

Sluikreclame...

Ja sorry hoor.

Maar soms moet je gewoon !

Normaal ben ik niet zo van het reclame maken maar voor deze ene keer wel.

En o nee, niet eens onder dwang of zo, maar gewoon helemaal uit eigen vrije wil.

Vrijdag haalde ik alle boodschappen al in huis want gisteren was mijn dag. Nou ja, het was natuurlijk haar dag, maar ik had besloten er een 'mijn-dagje-uit' van te maken.

De leukste, mooiste en hipste winkel van Harderwijk en omstreken opende namelijk haar deuren en ik stond vooraan. Bijna vooraan dan, want ik kwam pas om half 11 bij Floor en haar G. binnen stuiteren en kwijlde m'n zomershirt en teenslippers vol... wat een geweldige winkel is het geworden!

Ik deed tig rondjes door de winkel; dronk prosecco; hapte een zalmhapje en iets-in-een-wraphapje en bedacht welke kandelaars het mooiste op mijn vensterbank zouden staan.

Het was me wat...

Gedurende de tijd dat ik er was, drupten er vele collega blogschrijversters binnen, zodat het ook nog een soort van ontmoetingsdag en 18/12 reünie werd! Ik was gelukkig niet de enige die haar zomershirt en teenslippers vol kwijlde...

Op de terugweg ben ik nog een paar uur heerlijk bij m'n moeder langs geweest; hebben we samen gegeten en was ik even na 19 uur weer thuis.

En daar zit ik nu, met m'n nieuwe witte kandelaars + grijze kaarsen op de vensterbank, m'n 'Never mind the dog, beware the wife'-bordje aan de muur en m'n Zusss col om m'n nek te stikken na te genieten op de bank.

G. ondertussen lief aankijkend wanneer ik weer een 'mijn-dagje-uit' kan gaan maken...