Blogster ontmoet schrijfster

Oh meisjes, oh meisjes.

Ik had een leuke middag gisteren!

Ik heb dagenlang me het rotje getwijfeld of ik wel of niet zou gaan.

Om 15 uur zou het beginnen en om 14.50 uur, toen ik nog in het dorp liep, besloot ik toch te gaan.

A.nnejet vd Zijl gaf een interview bij ons in de bieb omdat het boekenweek is. Je komt nog eens ergens als schrijfster: K.atwijk of all places!

Afijn, ik kwam dus tegen 3-en binnen stuiteren en klom op een stoel achterin de zaal. Ik ken mijn plek en was al blij dat er nog plaats was, omdat mijn droom haar werkelijkheid reeds is: ze is schrijfster van diverse bestsellers.

Het was een heel leuk interview, ze praatte honderd-uit op uiteenlopende vragen en vertelde over haar boeken en hoe die tot stand zijn gekomen. Hoe ze een verhaal opbouwt en wat ervoor nodig is om waar gebeurde verhalen van mensen zo waarheidsgetrouw mogelijk te kunnen schrijven. Wat er allemaal bij komt kijken en hoe het voelt als een boek eindelijk 'af' is... ik voel dat soms al bij een blogje, laat staan wat je voelt als je een boek schrijft!

A.nnejet is een mooie bescheiden vrouw met een warme persoonlijkheid. Ooit begonnen als journaliste, heeft ze nu meerdere boeken op haar naam staan en zullen er nog een aantal volgen, als het aan haar ligt. Ik hoop het maar.

In de pauze kocht ik 2 boeken en liet ze signeren. Sonny Boy eigende ik mezelf toe, in het kader van 'ik ben toch bijna jarig en doe jezelf ook eens iets cadeau...' Het andere boek -Bernard- liet ik ook signeren, want zo'n kans krijg je niet iedere dag tenslotte.

Toen ik bij haar stond flitste de camera van de plaatselijke krant alsof het om mijn persoontje ging, dus als het een beetje meezit dan sta ik donderdag nog in de krant ook: m'n carrière kan slechter beginnen, toch? Want, terwijl ze in mijn boeken kladderde, prevelde ik A.nnejet toe, dat het schrijven van een boek mijn grote droom is... Dat ik al een beetje oefen hier voor jullie op m'n eigen blog, juichte ze goedkeurend toe en ze zei dat ik alle tijd heb als ik het echt wil, het dan ook zal lukken... Ik kon wel janken...

Jullie zien, een vrouwenhand is snel gevuld. Doe mij een middag met een goede schrijver/schrijfster cadeau en ik ben helemaal blij.

Nu alleen nog ergens 'tijd' vandaan halen om daadwerkelijk te gaan schrijven.

Ik zet het maar bovenaan op m'n verjaardagslijstje komende week...

Dat lucht op!

Yeah... I feel good...

Nou ja, beter als een paar dagen terug. Ik moet natuurlijk niet gaan overdrijven ineens, want echt veel is er in die paar dagen nou ook weer niet veranderd.

Donderdagavond 'vierden' we met een grote groep collega's het afscheid voor H.arry. We dronken wat bij de H.eeren van Noordwijck, waar de foto van H.arry prominent op een tafel stond zodat hij er toch nog bij kon zijn. We proosten op hem en het voelde goed dat hij op deze manier toch nog een afscheid kreeg, want dat had hij verdient. Daarna gingen we naar de Muze want al weken geleden hadden we kaarten gereserveerd voor de klucht 'het is hier een gekkenhuis' van O.nno Innemee. Ik kan niet anders zeggen: we hebben gebruld! Hilarische voorstelling met heel veel herkenning omdat wij vaak ook het gevoel hebben in een gesticht te werken. Kramp in m'n kaken van het lachen en veel collega's met mij. We waren er aan toe en naderhand waren we het er allemaal over eens: Har zou niet gewild hebben dat we niet gegaan waren. Het was goed om buiten het werk om, samen te zijn en 2 weken bedrukte en verdrietige sfeer een beetje los te kunnen laten.

Dan, heeft de Chef nog steeds een enorme pijn in zijn goddelijke lijf. Het verval zet door en deze trekt hij de stoute aangepaste schoenen aan en gaat wederom naar de huisarts om zich door te laten verwijzen (op advies van de FT) naar de pijnpoli. Hij is daar jaren geleden ook kind-aan-huis geweest en nu wordt het tijd dat hij terug gaat. Dat is goed, bij al die pillen kunnen er best nog een paar bij want van altijd pijn hebben wordt je ook strontziek. En er is over niet al te lange tijd weer een hond om uit te laten, dus die Chef van mij moet op de been geholpen worden. Dat hij dan ook ieder jaar op half januari de grens van de eigen bijdrage heeft bereikt is niet verwonderlijk, ik kreeg gisteren de rekening weer binnen...

De zon schijnt vandaag!

Dat is mooi want ik ben toe aan zon. Veel zon, warme zon en langdurige zon. Ik heb er zin in en ben reeds aan het aftellen voor alle zon-uren die eraan zitten te komen. Een mens kan niet zonder tenslotte.

Als ik bovenstaande zo teruglees en in het bijzonder de tekst op de foto die ik tegenkwam, weet ik dat er van buiten dus eigenlijk niet zoveel veranderd is in die paar dagen.

Van binnen echter wel. Ik nam helemaal-alleen-in-m'n-eentje een besluit omdat ik niet anders kan.

Ik probeerde te luisteren, voor ik sprak...

Ik probeerde te denken, voor ik schreef...

Ik probeerde te wachten, voor ik bekritiseerde...

Ik probeerde te vergeven, voor ik bad...

Ik probeer door te gaan, voor ik stop...

Voorlopig ga ik door met dit blog, want ik heb daar de laatste weken ernstig over getwijfeld. Als je mij niet moet dan klik je maar verder; geloof wat je wilt geloven.

Ik mag zijn, wie ik ben.

Voor altijd vrij!

Wat is normaal?

Ze vraagt zich af waar haar boosheid vandaag vandaan komt en wat de reden is dat de tranen haar vandaag zo hoog zitten. Eerst al op het werk en nu ook thuis...

Een collega die vandaag een teleurstelling te horen kreeg die haar bijna persoonlijk raakt omdat zij het net zo min begrijpt als de collega zelf.

Dan is er nog het loslaten van de overleden collega die ze in haar hart nog helemaal niet los kan en wil laten en waarom ze een aantal keren per dag de stilte-ruimte op de afdeling in loopt om nog even bij hem te kunnen zijn, in het boek te kunnen lezen wat er aan hem en zijn familie geschreven is en zijn foto's te kunnen zien. En iedere keer weer staan de tranen tot aan haar lippen en begrijpt ze nog steeds niet dat iemand 'zomaar, ineens' kan komen te overlijden...

Thuisgekomen zit de boosheid onmacht over alles nog zo hoog dat ze het ook moeilijk kan hebben dat ze nog boodschappen moet halen en meteen nadat de boodschappen gehaald zijn, verdwijnt ze naar boven trekt zich terug op bed tot het eten klaar is...

O ja, ze ziet wel dat haar Chef krom staat van de eindeloze pijn en doorgestuurd gaat worden naar de pijnpoli maar soms heeft ze gewoon ook een arm om haar heen nodig en iemand die zegt dat ze het goed doet...

Soms zou ze gewoon graag eens 1 jaar tussendoor willen hebben die 'normaal' verloopt.

Maar ja, wat is 'normaal'...?

Wie het weet, mag het zeggen.

Tegenstellingen...

Het zijn rare dagen in huize Zara.

De Chef vierde zijn verjaardag op de dag dat collega H.arry overleed en 's avonds met de visite kwam er weinig uit m'n handen en uit m'n mond... De Chef snapte het en liep als nooit tevoren met koffie en versnaperingen te sjouwen en liet mij zitten. Gisterenavond hadden we nog een plukje visite die gezellig, door de Chef gevangen en gebakken vis kwamen eten en daarna nog lang bleven hangen. Ik waagde me niet aan de vis en duwde me vol met sla...

Vanmorgen zijn DJ en ik weer naar Denzel geweest.

Meneer groeit als kool en wordt al een hele hond. Zijn baasje vertelde dat hij voornamelijk slaapt en drinkt bij zijn moeder en dat er weinig anders uit zijn hondenpoten komt.

Een rustig baasje dus, die zolang het nog kan, er het beste van neemt.

Een echte man dus...

Denzel heeft nog broertjes en een zusje in de aanbieding die net zo mooi en lief zijn als Denzel himself.

Hij heeft een heel blond broertje en het is dat wij maar 1 hond willen anders had ik zijn blonde broertje er vandaag zo bij gereserveerd...

Verder is het nu overduidelijk: het is lente!

Als ik 's morgens richting het gesticht ga, fluiten de vogels in de ochtendschemering en overal staan de krokussen boven de grond te pronken.

De grijze winterkleuren worden voorzichtig overgenomen door frisse lente kleuren en binnenkort zie je overal weer bomen uitlopen en jonge eendjes in sloten en plassen rond spartelen...

Ik heb zin het voorjaar en de zomer, zin in de zon op m'n gezicht en zin in luchtige kleding en open schoenen...

Nu eerst maar eens de was uit de masjien plukken voor ik verder kan dromen...

Stapelen op vrijdag

Tijd voor iets luchtigers...

Afscheid zonder afscheid

Onbegrijpelijk...

Onbeschrijfelijk...

Onwerkelijk...

maar helaas heel erg waar... H.arry is dood.

Onze collega die na een bizar verlopen ziekteperiode, gisterenmiddag plotseling is overleden aan een stafylococcen sepsis die zijn grote sterke lichaam in een paar dagen tijd heeft geruïneerd...

H.arry was groot, sterk en eigenlijk gewoon een 'toffe peer'.

H.arry wist altijd aan de stand van de maan of de manier waarop de bladeren uit de boom vielen, wat voor winter we zouden krijgen...

H.arry voelde -bij wijze van spreke- aan zijn prostaat of we een warme of koude zomer zouden krijgen...

H.arry vertelde altijd welke vogels er het land weer in waren getrokken en zelfs de meest bijzondere soorten herkende hij aan hun gefluit...

Als we H.arry niet konden vinden op de afdeling dan zat hij bij de patiënten te babbelen en ervaringen te delen, want H.arry had veel meegemaakt en was overal geweest... De patiënten waren gek op hem en als we een klusje hadden of er moest bloed of een kweek naar het lab. gebracht worden, dan riepen we H.arry en hij bracht het wel...

De laatste tijd zat H.arry niet goed in z'n vel. We konden onze vinger er niet op leggen, maar H.arry was de oude H.arry niet meer. Hij zou geopereerd worden aan z'n ogen ivm staar en gekscherend zeiden we tegen hem: Har, zittend plassen hoor, want met je staar moet je maar raden welke kant je opstuurt...

En nu is H.arry er niet meer.

Een gapend gat achter latend in het team, op de afdeling en in het hele centrum.

Iedereen is er kapot van, want er was geen afscheid en er zal geen afscheid zijn omdat alles in zeer besloten kring zal plaatsvinden.

Op de afdeling hebben we een ruimte ingericht met foto's van H.arry, bloemen, z'n uniform, stethoscoop en badge en een condoleance boek waarin patiënten en collega's iets kunnen opschrijven.

Het zal stil zijn zonder H.arry...

Oorverdovend stil...

Denzel

Mag ik jullie even voorstellen aan

Denzel!

Je ziet het goed, het is een HONDje!

En wat voor een hondje.

Een Boomer pup: z'n ouders zijn een kruising Maltezer/Shi-tsu.

Geboren op 11 februari met 5 broers en 1 zusje.

Vandaag is meneer dus 3 weken en 2 dagen oud/jong.

En als meneer gaapt heeft ie toch al een hele grote bek, dat is mannen-eigen weet ik uit ervaring...

Dit is Denzel op de hand van DJ met zijn vader Billy.

Z'n moeder heet Bonnie, dat klinkt mij om diverse redenen ook bekend in de oren...

Denzel slaapt...

Sinds onze eerste hond Robbie 3,5 geleden zijn aardse leven moest beëindigen door de gevolgen van een lullig ongeluk, hebben we lang genoten van onze vrijheid en het niet hoeven zorgen voor een hond.

Alweer een poosje begint het toch weer te kriebelen en vooral sinds de Chef niet meer aan het werk is en het ernaar uitziet dat hij dit voorlopig ook niet meer zal kunnen.

We keken eens in het rond en waren het er onderling niet zo over eens wat voor hond we wilden als er dan toch weer een hond ging komen.

De Chef wilde weer een Tibetaanse Terriër; hetzelfde ras als Rob was. Ik wilde het liefst iets kleiners want dat is handzamer en eerlijk gezegd ook goedkoper.

De Chef en ik... we kwamen er niet uit en lieten het onderwerp 'hond' rusten.

Tot afgelopen week.

Vrienden van ons kregen een nieuwe Boomer-pup en tijdens het kraambezoek waren we verkocht.

De Chef twijfelde en dat is voor mij een teken dat ik toe kan slaan: ik gooide al m'n charmes in de strijd en somde alle voordelen van het hebben van een kleinere hond op.

Vandaag maakte ik een afspraak en bij het aanschouwen van zoveel puppy-haar, natte puppy-neusjes en blote puppy-hondenbuikjes maakte DJ en ik onze keus. Denzel is de grootste en pup uit het nest om de Chef tegemoet te komen en ook zijn zwart-wit tekening vonden wij het mooiste.

En zeg nu zelf: is het geen plaatje?

8 april is meneer 8 weken en mogen we hem halen.

Nu alleen nog even de katten inlichten....

Speechless Saturday...

Soms zit het mee...

heel erg mee zelfs...

En soms zit het tegen...

(...)

Wat voor dag hebben jullie vandaag?

Meeting aan zee

Op m'n werk kijken ze me soms ongelovig aan als ik vertel dat ik blog-vriendinnen heb gekregen via dit blog. Daarbij vertel ik niet welk blog want ze hoeven niet alles te weten natuurlijk want dan zou ik hier niet meer semi-anoniem rond kunnen huppelen...

Dat ik dan ook nog meiden 'van hier' inmiddels IRL heb leren kennen en we elkaar dan zelfs ook af en toe ontmoeten (!) spreekt helemaal tot de verbeelding van velen. Nou tot mijn verbeelding gelukkig en ik ben erg blij met de meeste alle contacten hier en de bijzondere click die ik met een aantal van hen heb!

Bijvoorbeeld met ene Lynda uit Limburg. Niet echt naast de deur, maar inmiddels wel dichtbij in mijn hart. Gisterenmiddag en vanmorgen mocht ik haar rondscheuren door ons dorpje omdat ze vanmorgen al vroeg een examen heeft/had in L.eiden. Ik heb haar eerst, nadat ik haar van het station plukte, een rondje langs mijn werk getrakteerd onder het mom van 'dan weet je waar ik werk en waar ik het over heb als ik over het gesticht jammer hier'. Daarna ik haar heb meegenomen naar huis waar ze 2 van mijn 3 mannen ontmoette en beleefd aan de Chef vroeg of hij weer wilde gaan zitten, om haar daarna door het dorp heen haar naar haar B&B te begeleiden.

Ik liet haar achter zodat ze kon acclimatiseren en een uur later stond ik weer op de stoep om haar het strand op te sleuren omdat je, als je eens een keer als Limburgse aan zee bent, je ook echt even het strand op moet, al is het alleen maar voor het fotomomentje: 'i've been there'...

Het was retekoud en dus hebben we het kort gehouden op het strand. We zijn lekker gaan eten aan de boulevard bij the Lounge en kletsten honderduit! Met haar blik gericht op de zee en de ondergaande zon, meldden we alle menugangen op twitter en hebben we ons na een paar uur echt los moeten scheuren daar omdat we ook nog een rondje dorp wilden doen ivm de koopavond en de Rituals-winkel...

Vanmorgen zette ik haar af op haar examenadres en zojuist liet ze weten dat ze al op weg is naar huis...

Dus Lyn, dank je wel dat ik voor even je gastvrouw mocht zijn en dat het na 18/12 weer als vanouds was om je te zien! Moeten we vaker doen... 'k weet nog wel een leuke opleiding voor je...

Leuren langs de deuren...

'Goedenavond heeft u nog iets over voor het reumafonds?' vraag vriendelijk doch direct zodra de deur open gaat.

'M'n moeder is niet thuis', prevelt een knul van zeker 20 jaar terug.

'Ja, nou en?' slik ik nog net op tijd in, want ook al is het de eerste deur bij wie ik aanbel, ik behoud natuurlijk ten alle tijden mijn fatsoen.

Het kind kan er ook niets aan doen dat z'n moeder er niet is en ik kan dit beter verteren dan het andere plebs dat gewoon domweg 'nee' zegt en minachtend hun neus ophaalt bij het aanschouwen van de reumafonds collectebus want ze hebben domweg geen idee dat je zomaar zelf de klos kan zijn.

Geeft verder niet, ik hoop ook niet dat ze het krijgen, maar ik hoop wel dat met het geld dat opgehaald wordt deze week, het onderzoek op en naar reuma doorgezet kan worden en er steeds meer gerichte behandelingen en medicijnen gevonden mogen worden tegen deze ziekte.

Ik dacht nog, ik hak de opgegeven straat in tweeën, vandaag een deel en morgen doe ik de andere helft, maar toen ik vanavond zo lekker op dreef bleek, al zeg ik het zelf heb ik meteen de hele straat maar afgelopen en met 5 kwartier kwam ik de achterdeur weer in met 2 bevroren tenen.

Da's niet de bedoeling, die 2 bevroren tenen. Ik had verdeurie m'n leren Uggs aangetrokken, waarin ik de hele koude winter lang nog geen koude teen in heb gehad! Zelfs niet toen we zoveel sneeuw hadden: geen koude tenen. En nu na een luttele 5 kwartier kwam ik met 2 witte tenen terug.

Nou ja, zolang ik er maar geen reuma van krijg, dan vind ik het wel best.

Ik liep de straat achter die van mijzelf en dat heeft als voordeel dat als mensen je zien en herkennen als 'de achterbuurvrouw die hier ook wel eens door de straat komt', dat men dan sowieso geeft, al loop je voor het vergeet-okselzweet-fonds. Echt het maakt niet uit, men kijkt je aan en geeft gul.

Fijn, ik ben gek op geld en al helemaal voor het reuma fonds.

Als dank voor die 2 bevroren tenen mag ik binnenkort kiezen om naar een musical te gaan.

Ik zeg: 'doe niet zo gek, ik ben al jaren blij met de reumafonds-pen en het setje kaarten', maar omdat ze 85 jaar bestaan mogen we van Joop of naar Petticoat, of naar la cage aux Folles.

Het zal wel Petticoat worden en het leukste is: ik mag nog iemand meenemen ook!

De Chef bedankte me trouwens lief, toen ik terug kwam en mijn bevroren tenen onder zijn trui duwde: hij is de grootste reden dat ik mezelf langs de deuren sleep omdat hij vooraan heeft gestaan met uitdelen.

Dus: heeft u nog iets over voor het reumafonds?!