Zorgen moet je doen, niet maken: deel 2

Ik wist niet dat ik het in me had.
Dat ik echt misselijk kan zijn van de spanning, maar ik overtref mezelf: ik ben het en niet zo zuinig ook. (Zelfs nog niet gegeten vandaag)
Vanmorgen slecht een uur op m'n werk geweest, toen schoot ik al in een huilbui en collega en ik vonden het beter dat ik maar 'ziek' naar huis zou gaan. Niets voor mij, maar de dag moest nog beginnen en ik zat er al helemaal doorheen.
Vol=vol luidt de spreuk en niets is minder waar momenteel.
M'n blonde brein barst uit elkaar en als je naar me wijst (of nog minder dan dat) ontplof ik of jank ik.
Ik was dus om 8 uur alweer thuis, snoof een oxazepammetje naar binnen en sliep tot begin van de middag, met de kat strak naast me...
Rond half 3 kwam de Chef naar boven met alweer een aagetekende brief van school met een klaagzang dat de Chef zich niet aan afspraken houdt en toen was ik weer helemaal wakker.
Het enige wat ons nu op de been houdt is dat er velen voor minder zijn afgekeurd dan wat de Chef allemaal mankeert. Het is ook niet dat ik me daar zorgen over maak, maar er hangt nu alleen zoveel van af en dát geeft de spanning.
Ik heb net al zijn pillen bij elkaar staan schrapen en de afsprakenkaarten die hij gaf ook in de tas geduwd die morgen mee moet. Want ze willen alles zien van hem, daarom ga ik ook mee ;-) We denken nog even of zijn bi-pap ook mee moet, maar dat weten ze al want dat was in 2006 al bekend bij het UWV.
De Chef zelf maakt zich lang niet zoveel zorgen als ik, hij gaat morgen vol vertrouwen die keuring in dat het goed komt.
En ik weet ook wel diep van binnen dat het goed komt, maar heb nu wel zoiets van: het moet echt genoemd worden morgen dat het 100% afkeuring is en het moet snel op papier komen want dan kan de Chef hiermee naar school en het ze onder hun neus duwen met de mededeling dat er helemaal niet meer gecaoched zal gaan worden, laat staan dat men op zoek gaat naar welke persoonlijkheidsoornis dan ook.
Want pas dan kan ik weer doorademen en vooruit kijken en een giftige brief naar school schrijven.
En omdat er dan een plek vrij komt bij het bureau dat die test zou doen, kan de eikel misschien zélf wel een test laten doen, wat er aan L#lhannes himself kleeft voor persoonlijkheidstoornis...
Morgen mensen, morgen om deze tijd hoop ik weer gezellige logjes te maken en niet meer zo verdrietig te zijn.
Sorry voor het ongemak nu.

Zorgen moet je doen, niet maken...

In plaats van als een stresskipje op de bank te zitten in een poging om de pijnlijke plek tussen mijn schouders te ontzien kan ik natuurlijk ook een nieuw logje produceren.
Dacht ik zomaar even in mijn oneindige wijsheid.
Vanwaar die stress?
Ik weet het haast wel zeker dat het komt omdat de Chef donderdag om 10 uur gekeurd gaat worden voor het laatste stukje WAO wat in de praktijk nog niet zover is. Want op papier is de Chef al herhaaldelijk 80-100% afgekeurd, de laatste keer in mei/juni 2006. Hij mocht blijven werken zoalng het nog ging. Een paar weken geleden hebben we bij het UWV een herkeuring aangevraagd omdat de koek op is. Het geneuzel en gezeik op school gaat namelijk gewoon door en de Chef zit er doorheen. Ik heb hem nog nooit zo gezien zoals hij nu is, in al die jaren dat hij ziek is. Geknakt en tot op de bodem van zijn ziel teleurgesteld. Dit in combinatie met jarenlange pijn maakt dat hij zich vanaf maart heeft ziekgemeld en pas vorige week weer 3x2 uur aanwezig is. De bedrijfsarts acht hem ook niet in staat om nu te werken dus dat hij 3x2 uur toch rondloopt daar is meer dan hij zou moeten.
Afijn, donderdag dus. We hopen dat het een formaliteit zal zijn en dat we een arts krijgen die zijn dossier goed heeft doorgenomen en bijvoorbeeld ook op de hoogte is van de bijzondere diagnose's die er aan de Chef kleven. Ik vergeet er soms zelfs een paar omdat het ook zoveel is, wat hij mankeert. Wel eens van OSAS of syndroom van Tietze gehoord? Nou ja dat bedoel ik dus, je zou het bijna vergeten omdat hij van de andere diagnose's zoveel last heeft.
Omdat er nu zoveel vanaf hangt en hij echt wil stoppen omdat hij niet meer hersteld in de dagen dat hij niet werkt, zou het fijn zijn als de keuringsarts dus weet waar de Chef het over heeft en hem niet alleen door zijn knieen laat zakken en zijn bloeddruk meet. Dat gebeurde namelijk de allereerste keuring en aan de hand daarvan werd hij helemaal goedgekeurd! Hoe onnozel: de zaak die wij aanvochten hebben we toen gewonnen en de Chef werkt alweer 10 jaar 18 uur/week op school.
Waar wij ook van lopen te stuiteren is dat men de Chef in het coachingstraject ook een psycholgische test wil laten maken. Geen probleem, die heeft hij eerder gehad. Wat ons wel verwonderde is dat deze keer de bedrijfsarts hiervoor toestemming moest geven (???) Die deed dat zonder verblikken of verblozen en de Chef kreeg de uitnodiging van de test binnen. Begin mei 3,5 uur bij de psycholoog en eind mei naar de psychiater (!) Daar wisten wij niets van. Een psychiater is een arts en wat heeft een arts te maken met een psychologische test? Ik bellen naar het bureau dat de test gaat doen en gevraagd naar de opdracht die ze gekregen hebben t.a.v de Chef. Nou komt ie: men gaat op zoek naar een persoonlijkheidstoornis en dan kan de psychiater meteen ff een diagnose stellen na 3,5 uur testen! Op hun site lees ik vervolgens dat mensen met persoonlijkheistoornissen en psychische problemen op het juiste adres zijn bij hen...
Wat een vuillakken zijn het op school zeg! Ipv dat ze op zoek gaan naar zijn capaciteiten, gaan ze hem testen op een psychische stoornis!!! En dit niet aan ons vertellen uiteraard, want dan hadden we direct al gereageerd.

Zodra het erdoor is, stopt hij met werken.
Uitgekakt en uitgespuugd door een school die zelfs geld toe krijgt omdat hij WAO-er is, maar ondertussen hem afbreken en démotiveren om als WAO-er nog aan het arbeidsproces deel te blijven nemen...
Dus vandaar dat we hopen op een volledige afkeuring donderdag.
Helaas.

Het kreeftenseizoen is geopend

Zal ik maar met de open deur in huis vallen vandaag?
Wat een weertje mensen.
Wat een héérlijk weertje!
PdH, want wat waren we er aan toe.
De zon die schijnt op de was aan de waslijn en die al ras je badhanddoeken tijdens het afdrogen doet laten breken. Maar ik ros me liever droog met een buiten-gedroogde handdoek dan 1 die uit de droger komt, want je bent meteen weer een huidlaag kwijt met zo'n buiten-gedroogde badhanddoek. Maar dit terzijde.
Vanmiddag na de noodzakelijke zaterdagse-verplichte-zaken rukte ik m'n shirt van mijn lijf en stroopte mijn spijkerbroek richting mijn enkels. Ik trok mijn sokken uit en baarde mijzelf op, op 2 tuinstoelen.
In standje 'uit' lag ik daar te kijk voor de ganse buurt en ik genoot. 2 van de 3 mannen waren naar de voetbal en jongste speelde met zijn leven nieuw gekochte 3-delige super-sonische-echt-schietende-geweer. Ja, je kan er maar blij mee zijn.
Terwijl de zon scheen, voelde ik me jaren jonger worden: mijn huid trok zich samen als ware het smeltend gletsjer-ijs die verdwijnt door lava uit een verse vulkaan. Je kan er niet tegnop scrubben hoor: wat de zon in een uur voor elkaar krijgt, daar doet mijn Estee Lauder-scrubje 2 tubes over!
Nu zit ik even binnen want terwijl ik na een luttel uurtje 1 ooglid opensloeg om de schade op te nemen zag ik louter 'rood' wat de klok sloeg. Nou ja, bij wijze van spreke, want de klok sloeg niet. Had de klok maar wel geslagen dan had ik het niet zover laten komen.
'Rood' all over the place. Waar ik ook keek: Rood.
Ja niet onder m'n bloemetjes behutje en ook niet onder mijn boxershort, maar verder: Rood. Kreeftenrood welteverstaan. En geen komkommer in huis natuurlijk. Of yoghurt. Dus ik zit van ellende alweer binnen. Kreeftenrood te zijn.
Nou ja, trekt wel weer bij. Of weg. En mooi kreeftenrood is niet lelijk denk ik dan maar. In ieder geval nog altijd beter dan 'mieren-zwart'...
Ook jammer dat ik niet ff eerder de aswolk boven mijn 2 tuinstoelen heb opgemerkt, want dan had ik eerder naar binnen gegaan...
De rest van de dag werp ik me dan maar op het zoeken naar een iPhone-app die voor mij kan bijhouden hoelang ik al in de zon lig en wat de stand van zaken van mijn huid is. Want er zijn zo'n 170.000 app's en je kan mij niet vertellen dat er niet eentje tussen zit die dit niet kan.
Dus luitjes: Toedeledoki, ik ga zoeken en anders maak ik er zelf wel één...
En zusdus: succes met je nieuwe huisdieren. Viespeuk.

Mag ik even overgeven?

Had ik al verteld dat die iPhone echt leuk is?
Ik multi-task me het rotje heen en weder door alle interessante applicatie's en site's die je op je schermpje uplaod. Waar onder, onderandere ook Nu.nl
Daar las ik gisteren iets waar mijn haren van rechtop gingen staan.
Dat ligt waarschijnlijk aan mij en niet aan het onderwerp, voordat ik na afloop allerlei corrigerende reacties krijg van lurkers die hun naam niet durven vermelden.
Ik ging haast over mijn ranke nekje toen ik het volgende las:

AMSTERDAM - S.ylvie van der Vaart is verkozen tot Famous Mama van het Jaar. De voetbalvrouw kwam haar prijs zelf ophalen in Amsterdam. Het is de tweede keer dat de prijs van het tijdschrift Mama werd uitgereikt.

Nou dat gaat nog wel. Je moet als glamour vrouw tenslotte iets doen met het geld van je in dit geval, voetballende man. Maar dan de uitleg waarom nou net S.ylvie is verkozen tot mama van het jaar en niet jij of nog logischer ík!
Komt ie:

"S.ylvie is het ultieme voorbeeld van een vrouw die het moederschap, haar carrière en glamour weet te combineren", zo staat in het juryrapport. "S.ylvie inspireert veel mama's in Nederland om te vechten voor een mooi en rijk leven."

En die laatste zin doet mijn maaginhoud omhoog borrelen.
"S.ylvie inspireerd veel mama's in NL om te vechten voor een mooi en RIJK leven".

Ja, da's niet zo moeilijk als je niet hoeft op te letten wat je aanschaft en je kapper continue in je buurt verkeerd en je je niet druk hoeft te maken of je baan niet wordt wegbezuinigd op je werk, of dat het kindje wat je draagt wel gezond is, of dat je man volgende week ws volledig wordt afgekeurd, het laatste stukje WAO wat een feit gaat worden omdat het lijf 'KRAK' zegt.
Nou weet ik ook wel dat S.ylvie behandeld is voor borst.kanker en zich daar heel dapper doorheen heeft geslagen, maar er zijn nog zoveel meer dappere mama's en vrouwen die zich ook de kipfilet's uit hun BH en de inleggers uit hun slip rennen en werken en vechten voor wat echt belangrijk is. Ik heb alleen zo'n moeite dat ze in het stuk zetten dat als je dus waarschijnlijk maar hard genoeg vecht, je een 'mooi en rijk' leven zal hebben?! Wat een bull-shit! Echt belachelijk.
Maar ondertussen vind ik het ook wel zielig voor S.ylvie. Je zal maar herinnert worden als 'mooi en rijk'.
Ik wil graag herinnert worden als 'lief en zorgzaam' maar ook als 'trouw en liefdevol' en heel handig met een iPhone!.
Als ik het ff zeggen mag.
En ondertussen besef ik me al lang dat ik ook een 'rijk' leven heb, maar dan anders...

Als het jeukt moet je krabben

Als het jeukt, moet je krabben.
Of een zalfje halen.
Of iets anders verzinnen dat het jeuken minder wordt of nog beter 'over gaat'.
En aldus geschiedde.
Ik haalde iets tegen de jeuk, want van krabben krijg ik lelijke plekjes en daar houd ik niet van.
Dus.
Ik trok de stad in en kwam terug met mijn lang gekoesterde ultieme wens.
En een extra hebbeding die er helemaal voor nop bij werd gegeven van 99 euri!.
En ja, daar word ik blij van.
Heel erg blij zelfs.
Ook bedacht ik mij dat het leven te kort is om te blijven twijfelen en ik al teveel stress op m'n nek heb en narigheid waar ik soms in lijk te verzuipen. Vandaar dus. Ik was toe aan iets waar ik van opknap.
Zien?
Hierisstiedan:



Tadaaaa! Ja de verslaafden onder ons kenners herkennen het apparaatje hé?
En als klap op de vuurpijl zocht ik er een heel nieuw 06- *1*1*1*1 nummer bij uit.
Echt een geweldig makkelijk nummer, maar die ga ik hier natuurlijk niet helemaal neerkwakken.
En trouwens, abonnement gaat pas op 1 juli in en dan gaat mijn huidige abo naar jongste zoon en huidige mobiel op M.arktplaats. Dus jullie kunnen me nog niet bellen op m'n iPhone, maar ga gerust los vanaf 1 juli.
Wat ik erbij kreeg?
Nou dit:

Ook leuk en tenslotte helemaal gratis. Die kan ook zo op M.arktplaats ga ik ook eens rapide uitproberen.

Ik zit dus al het gehele weekend te kloten tutten met mijn nieuwe dingetje en ik moet zeggen: het is enig! Via wi-fi online en app's downloaden bij het leven zolang het maar gratis is. Het weer, Twitter in alle standen, de voetbaluitslagen want Ajax wordt kampioen dit jaar, het NOS journaal, tv-gids en spelletjes in overvloed. Noem het maar op en je kan het downloaden.
Nu ben ik m'n cd's aan het invoeren bij iTunes want die heb ik een paar jaar geleden helemaal leeg gegooid met 1 verkeerde druk op een knop. Onwaarschijnlijk, maar alles was gewist... Omdat het fenomeen Apple verder wel nieuw voor me is, op m'n iPodje na, sta ik natuurlijk open voor alle tips en weetjes en 'must-have app's' die jullie hebben.
Maak me gek...

Bedankt voor alles

Ik moet zeggen; ik ben toch blij dat ik onlangs niet in een Toepolev ben afgereisd naar Barcelona. Niet om het een of ander, maar toch. Gewoon in één klap bijna de hele Poolse regering weg; het is vreselijk. Maar aan de andere kant merk ik ook dat het net te ver van me afstaat om er echt beroerd van te zijn. Lijkt me ook normaal, een mens kan niet het leed van de hele of halve wereld op z'n schouders nemen.

En dan even iets anders: vandaag is een heuglijke dag. Vandaag is het de 365e dag dat ik actief ben in blogland. Had zusdus afgelopen week al haar 1-jarig jubileum gevierd, ik doe dat morgen. Vandaag rond ik dus met tranen onder m'n oksels mijn 1e jaar alhier af. Vele achtergrondjes, logjes en reactie's bij anderen verder, overdenk ik in stilte dit heuglijke feit. En ik kom tot de conclusie dat ik er spijt van heb. Reuze spijt zelfs.
Waarom ben ik in vredesnaam vorig jaar op 11 april een blog begonnen en niet al vele jaren eerder? 'Dit had ik veel eerder moeten doen', zei ik regelmatig tegen mezelf het afgelopen jaar! De contacten en reactie bij en van anderen hier hebben me zoveel opgeleverd dat als ik het had geweten, ik echt eerder was gaan bloggen.
En, bij de weg, wat hebben jullie eigenlijk een mazzel! Mogen jullie toch zomaar bij mij lezen wat ik zoal meemaak hier thuis en op het gesticht. Een kijkje vaak recht in m'n hart... En jullie lieve lezers is niets teveel; er wordt meegelachen en meegejankt; er wordt opgebeurd en ondersteund. Er worden verjaardagskaarten gestuurd en soms zelfs hele pakketjes! Geboortekaartjes en rompertjes vinden hun weg en dat alles dankzij het blog.
Dus lieve lezers; bedankt voor alles! Voor de meestal warme, eerlijke en opbeurende reactie's (ga zo door).
Dank ook voor jullie blogjes waar ik zovaak zoveel aan heb en aan de blogvriendschappen die ik er helemaal voor niets bij kreeg.
Van mij voor jullie en van jullie voor mij. Het lijkt wel een afscheidsspeech...
En nu op naar het volgende jaar!

Dipje

Op zo'n vrije dag als vandaag -het is tenslotte weer donderdag- dan voel ik me meestal fris en fruitig omdat ik dan het rijk alleen heb.
Meestal ja, maar vandaag niet.
M'n zussen kan ik niet bellen want die zijn aan de arbeid en dus gooi ik het bij wijze van grote uitzondering maar hier neer.
Ik jank de ogen it m'n kop omdat ik het even niet meer weet.
De Chef is nog thuis, ziek van zijn lijf (pijn) en vooral van school en alles wat daar gebeurt -is-. Hij moet eigenlijk deze week eens langs van de bedrjfsarts maar is niet van plan het te gaan doen. Hij vindt dat school maar moet bellen en laat al het initiatief aan hen. Zelf zit ie dus thuis. En dus ook op de donderdagen dat het eigenlijk mijn 'ik heb de ruimte zo nodig om 1 dag alleen te zijn'-dag is.
Ik heb de zenuwen omdat ie geen contact opneemt en ben als de dood dat ze straks weer alles op zijn bordje schuiven en zijn salaris gaan inhouden omdat hij niets laat horen van zich. De bedrijfsarts heeft gezegd dat hij nog niet aan het werk kan, maar langsgaan kan wel. De Chef wordt inmiddels ook boos op mij als ik erover begin en vindt dan dat ik de kant van school kies. Dat doe ik niet maar vind wel dat hij best wel langs kan gaan.
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Ik mag er niet meer over beginnen maar hij verwacht eigenlijk dat ik het met hem eens ben.
En op dit soort dagen (weken) baal ik echt van alles. De hele situatie hier; ik werk me het ongans in het gesticht en thuis (met alle liefde hoor maar buiten dat, ik moet wel als kostwinner). De Chef die altijd veel pijn heeft en veel thuis is. De stress van nu, mijn moeder die zich zo rot voelt en om wie we ons zorgen maken en m'n vader die we zo missen... En dan heb ik het nog niet eens over de geweldige sch.familie die ons aan alle kanten doodzwijgt. Ik zie er nu al tegenop om volgende week op audientie te moeten omdat sch.loeder 70 wordt...
Sorry voor het zeuren maar het lucht wel even op.
Zo. En nu ga ik nieuwe shirts voor oudste kopen want die groeit de pan uit. Eindelijk. 16 jaar en hij is nu 1 cm groter dan z'n moedertje. Dat gaan we vieren met nieuwe shirts. En taart. En anti-rode-ogen-spul voor mij...

Scheidt jij of scheid ik

Sinds een aantal weken is het licht hier in 'het Katwijkse' ook gaan branden.
Nadat we al het glas uit de afvalbak weren en de koffiepadjes er overigens nog gewoon in mieteren, heeft het gemeentebestuur in hunne oneindige wijsheid besloten dat het tijd wordt dat ook wij Katwijkers het plastic van het gewone afval gaan scheiden.
Wij kregen van de gemeente een enveloppe door de brievenbus geduwd waar 1 plasticverzamelafvalzak inzat en daarbij een begeleidend schrijven. Want je kan plastic schijten en plastic scheiden. Het is de bedoeling dat we het laatste gaan doen: plastic scheiden. Dus. Omdat het echt heel veel scheelt in de grote grijze afvalbak, scheid ik nu ook het plastic. Tenminste; als het leeg en schoon is. Ik twijfelde dus al bij de lege tube tandpasta. Want, wanneer is die nou echt leeg? Ik bedoel: ik kan niet door die tube naar binnen kijken of ie helemaal leeg is of bijna-maar-nog-niet-helemaal-leeg is. En meer van dat soort zaken.
Maar goed, een mens leert snel en bij twijfel pletter ik het plastic met een ferme zwaai in de plasticverzamelzak. Dat scheiden op zich gaat dus inmiddels wel, maar waar zet je zo'n grote extra zak neer waar dan het gescheidde plastic in kan? Nu hangt die zak over/op de cv in de keuken naast de gewone afvalbak en dat ziet er niet uit. Daarentegen: de katten ruiken als echte carnivoren wanneer er plastic in de zak gaat waar zich ooit een dood dier in heeft bevonden ter onzer consumptie. Da's lastig als de katten er dan vandoor gaan met de lege gehaktbak of de lege kippenvleugelsbewaarverpakking.
Ik was net dus bij B.lokker om mij eens te verdiepen in de mogelijkheid om een afvalbak erbij aan te schaffen. Zat bakken in het schap, maar bij B.lokker binnen lijken ze altijd kleiner dan dat ze daadwerkelijk in je keukentje staan. Ik twijfel dus. Nee, ik wil niet ook nog een bak op de plaats buiten, want dan kan ik helemaal m'n kont niet meer keren daar. Dus er moet een oplossing komen voor binnen.
En een beetje snel graag.
Helpt u mee in deze lastige beslissing?
Roep maar, ik ben er klaar voor.

Alles voor de Liefde

Denk je met de Pasen dat je lekker door kan rijden op de Nederlandse snelwegen. Nou, niet dus. Gisterenmiddag ging ik schoondochter naar huis brengen in H'sum want aan alles komt een eind. Maar ik kon de afslag H'sum niet nemen op de A2 want die was ineens dicht. Moest ik dus helemaal over en door Utrecht om daar doorgestuurt te worden de A27 op en dan de afslag H'sum nemen. Daar kon ik heel/half H'sum doorkruizen omdat ook de laan waar schoondochter in een zijstraat woont ook nog eens afgesloten was. En dat met Pasen. Maar ik ben een flinke meid die al vanaf haar 20e heel Nederland doorkruist, meestal voor de liefde. Scheurde ik eerst van N.aarden naar K.atwijk heen en weder voor mijn eigen liefde, nu doe ik dat voor het prille geluk van jongste en schoondochter. Niet dat er al sprake is van enige pubervlinders, maar wat niet is kan nog komen. Schoondochter en jongste kennen elkaar al zo'n beetje vanaf hun geboorte en schoondochter trekt sinds de scheiding van haar ouders erg naar de Chef als vaderfiguur. Wij vinden het allemaal prima, incl. haar moeder, dus we sleuren de kinderen over het asfalt naar ons dorp en terug naar het Gooi.
Daarna met jongste doorgereden naar mijn moeder. Ze wordt oud. Niet dat 75 stokoud is, maar het lijf(je) wil niet echt meer. Ze heeft veel pijn van haar ingezakte wervels en haar heup speelt zoveel op dat een nieuwe geadviseerd is. Het is sneu om te zien; ze mist papa ontzettend en is veel op huis aangewezen. Ik ben blijven slapen want nu is ze er nog denk ik diep van binnen en de Chef wilde juist graag dat ik naar haar toe zou gaan. Het was gezellig; we hebben prima geslapen en vanmorgen heb ik mams geholpen met douchen als ware ik de thuiszorg zelf. Nee hoor, ik doe het heel graag voor haar en het scheelde haar veel pijn en benauwdheid. Nog even gestofzuigd en gezwabberd en toen kon ik weer op huis aan.
Al met al: het was een prima Pasen. Jammer dat de camping niet doorging, maar misschien wel goed ook zo. Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb, ben blij dat ik even lekker bij mama (en oudste zus)kon zijn...

Het gaat weer overal en nergens over

Niets aan de hand hier hoor, als jullie denken waar hangt ze uit.
Na Barcelona had ik meteen een management-lesdag en de dag erna aan het werk op de afdeling. De zooi (vooral e-mails) opruimen die zich opstapelen als je een paar dagen weg bent en af en toe in het rond schreeuwen dat 'de baas' er weer is en dat er dus geluisterd dient te worden. Tot het moment dat mijn onderdanen me 'heks' gingen noemen en vroegen wanneer ik weer weg ga... Snappernixvan. Nee hoor, ze kunnen best een paar dagen zonder me/ons, maar als je er dan weer een dagje bent dan loop ik wel m'n ranke benen uit m'n nog rankere reet kont. Eén van de arts-assistentes was even vergeten door te geven dat er een patient met ontslag gaat met pasen. Niet slim want ik regel dan weer dat dat bed gevuld wordt met wie-dan-ook, maar dan moet ik wel weten dat ze weg gaat. Een poli-patient die ooit bij ons gelegen heeft met een been-amputatie kwam via de arts naar boven om 'even naar z'n stomp te laten kijken'. Ik trek de pleister van z'n wond en het pus gutste op de grond... Da's niet lekker kan ik melden. Het wondje bleek een gat en groter dan meneer dacht: meneer is doorgestuurd naar het zkh, want ik ben nog altijd geen chirurg maar wel heel handig met mesjes. En meer van dat soort klusjes.
A. van de L.ofric (waarmee we naar Barca geweest zijn) belde ook nog woensdag en in mijn drukke en chaotische blonde brein dacht ik heel even dat er iets van mij in zijn koffer was blijven steken. Whahaha, grapje hoor, ik ben zo trouw als een loden deur. Waarvan akte.
A. vertelde o.a. dat hij en zijn collega's het een erg leuke trip hebben gevonden; leuk leerzaam en erg gezellig... Nou, dat vonden Ada en ik ook!
Maar life goes on. Morgen Pasen. Gisteren goede vrijdag.
We zouden naar de sta-caravan dit weekend, want ik had 5 hele dagen vrij... Het weer, de regen die voorspeld is en de kou hielden ons uiteindelijk tegen. De Chef heeft nog veel pijn en dan is kou op dat krakkemikkege lijf niet handig. Dus. We bleven thuis. Schoondochter uit H'sum over laten vliegen want die ging bij nader inzien ook niet naar de camping. Morgen breng ik haar naar huis en dan kachel ik door met jongste naar m'n moeder en blijf een nachtje slapen bij haar.
Oudste is blij want die wil vanmiddag naar de plaatselijke voetbalderby tussen Q.uick-boys en v.v.K.atwijk. Hij mag als jeugdspeler alle thuiswedstrijden zien. Doet ie anders nooit, maar deze wedstrijd wordt hier beleefd als 'Ajax-Feyenoord', dus meneer zit met zijn snufferd vooraan. Daar waar de klappen vallen. We adviseren hem om alle opstootjes te ontlopen en vooral níet vooraan te gaan staan. Diep van binnen is hij best een bange poeperd (nadat ie 1x spontaan geslagen is met een stuk hout op zijn been, vanuit het niets: gevolgd door en taakstraf voor de veroorzaker) dus het komt helemaal goed.
En ik ga nu onderuit met een boek of iets wat erop lijkt. Alle boodschappen zijn binnen en gisteren heb ik de keet geheel uitgesopt. Nou ja... bijna geheel, ik moet het ook niet overdrijven natuurlijk, maar het is er lekker van opgeknapt. Dat is het voordeel als je het niet iedere week doet: je ziet dan tenminste dat het weer eens gedaan is en dat alles blinkt, glanst en glimt.
Ik douche wel iedere dag overigens...