Telefoontje

'Goedemiddag u spreekt met Lulhannes'.
Goedemiddag u spreekt met mij, de echtenote van de Chef, als het goed is heeft u vorige week maandag een brief van hem gekregen'.
Eh... ja dat klopt'. 
Afgelopen maandag heeft u de brief van de arboarts gekregen die een gesprek adviseerde'.
Ja, dat klopt ook'.
Nou, wij vragen ons af wanneer het gesprek gaat komen want we horen maar niets'.
Ach dat is ook toevallig, de spullen liggen net voor me en ik wilde dit net gaan regelen dus u bent me dus net iets voor. Bladiebladiebla... Morgenochtend om half 9 zou kunnen maar dat moet ik hier in school nog even checken'.
'Ik kan pas vanaf 11 uur omdat ik moet werken, een halve vakantiedag vrij nemen zou evt wel kunnen, maar niet eerder'.
Ja nee dat kan niet, het kan alleen om half 9. Dat klinkt misschien wat bot en dat is het ook maar ik kan niet op een andere tijd morgen en we willen toch wel voor volgende week een gesprek hebben'.
'Vind u dat niet een beetje op stel en sprong terwijl u vorige week maandag al de brief heeft gekregen; ik kan op mijn werk niet zomaar zeggen "ik ben er morgen niet". En buiten dat staat er ook in de brief dat wij schriftelijk 48 uur van te voren ingelicht willen worden, dus dat  had u zo-wie-zo niet meer gehaald'.
Ja, wilt u nu tot een gesprek komen of wilt u op de letter gaan spelen? Ik heb alleen morgenochtend om half 9 tijd'.
'Ik zal kijken of ik het met mijn werk kan regelen, dat hoort u nog van mij'.

En dus heb ik m'n werk gebeld en in overleg een hele vakantiedag 'genomen' ik kijk wel of ik daarna nog in staat ben om naar het werk te gaan.
Lulhannes' assistente belde nog om te vragen of het gelukt was en meldde dat zij er ook voor terug moet komen (!) Ik zei tegen het paard, dat het in ons geval toch wel even anders ligt.
Morgen half 9, ik kan er nu al niet van slapen...

En nu maar even m'n moeder bellen:

Ik snap 't niet

Heeft zusdus slechts 1 vensterbankassesoire, ik heb er bij tijd en wijle zelfs 2!

Nu de vorst blijft aanhouden en het buiten ook voor poezekinderen niet leuk vertoeven is, hebben de poes en de kat hun vaste plek ingenomen boven de cv op de vensterbank.

Normaliter ligt alleen Sjerril daar met haar poten door de luxaflex te rammelen, waarop ik dan 'as soon as possible' de luxaflex 15 cm omhoog sjor, zodat madam dan naar buiten kan kijken. Het is een vrouw hé, die willen altijd alles zien!

Echter: Noach ligt nu ook op de vensterbank en Sjerril kijkt raar op, omdat 'haar' kleedje bezet is. Geen kat overboord zou ik denken als ik poes was, want ik ben ook niet geheel achterlijk en heb daarom 2 kleedjes op de vensterbank liggen zodat ze alletwee op een eigen kleedje kunnen liggen vegeteren en naar buiten kunnen kijken hoe de vogels deze winter trachten te overleven.

Maar... terwijl het 2e kleedje leeg blijft wurmt Sjerril zich tussen Noach en de plant ook op de vensterbank.

Iksnaphetniet...

Dus ik denk nog in al mijn onschuld: ik verplaats de plant en het 2e kleedje zodat ze dan in ieder geval er alletwee behaaglijk bij kunnen liggen, met hun dikken dijen op het poezekleed.

Aldus geschiedde.

Maar het raadsel breidde zich uit: terwijl ik een ware verhuizing regiseer gaat die k#tkat gewoon nu toch aan de andere kant van de plant alsnog op de blote vensterbank liggen en blijft het 2e zojuist verhuisde kleedje leeg. (.....)

Snappen jullie het nog?

Wil ze me te grazen nemen omdat ik haar met haar kop uit de slakom terugtrokken heb? Ja echt, madam eet sla! Is ze beledigd omdat ze niet nog meer brokken kreeg terwijl ze erom stond te krijsen? Is nog boos omdat ik gisteren, overigens geheel per ongeluk, op haar staart stond omdat ze voor m'n voeten liep?

Ik weet het niet. Ze zoekt het maar uit. Mokkel.

Verder ben ik heel goed bezig vandaag.

Ik heb de buitenboel gelapt. Zo klaar met dat kippenhok van ons of ik ben gewoon erg snel. Ik gok op het laatste. En het straatje geveegd: JP zou trots op me zijn. Dat je dan verder wel je nek breekt over de rest van de stoep kan ik nix aan doen. Ik ben niet aangenomen om de hele stoep te vegen die ene dag dat ik vrij heb.

Zo, en nu ga ik m'n rijbewijs zoeken die ik al 2 weken kwijt ben niet kan vinden. Ik heb nog zo'n ouderwets groot rose papiertje en nog niet zo'n klein pasje als rijbewijs. In juli moet ik em verlengen dus voor die tijd moet ik hem terug vinden. Liefst iets eerder.

Dagdag.

O ja, het dooit een beetje aan zee.

Niets geen woorde(n)loze woensdag

Jajajaja, ik weet het. Tijd voor nieuw leesvoer.

En ik voldoe in principe aan de wensen van mijn lezers. Voor zover mogelijk.

Want er zijn grenzen.

Zo was 1 van de grenzen maandag op het werk een nieuwe hartpatient.

In redelijke conditie aangekondigd, wat mij die vrijdag daarvoor nog eens op het hart gedrukt werd: 'nee hoor echt, deze meneer is rijp voor revalidatie, gaat echt al veel beter met hem'.

En zo geschiedde het dat er maandag een brancard de afdeling opgeschoven werd waarop een meneer lag die zo lag te trillen dat hij er bijna afstuiterde. Het kan verkeren. Meneer werd in bed gehezen en al ras zagen wij dat meneer zo lag te rillen en te trillen ws van de koorst. Termometer naar binnen geduwd en het apparaat bleef op 39 graadjes steken. Onze pittige afdelingsarts en cardioloog erbij geroepen, want meneer bleek ook behoorlijk in de bonen. Toen ging meneer ook nog eens onaangekondigd, flink over zijn huigje en dat wat naar buiten kwam zetten, daar is de baby van Octaview niets bij, raakte bijna de stropdas van de cardioloog: tot hier en niet verder.

De afdeling die hem had laten ontsnappen die morgen, werd gebeld en meegedeelt dat hij vise versa weer terug kwam; hier konden wij niets mee. Dat was kort doch krachtig. Meneer is nog steeds in het ziekenhuis en er is nog geen zicht op dat hij snel terug komt. Hoop werk, voor niets. En sneu voor meneer, maar ach die kwam nog eens ergens die maandag...

Maar goed.

De Chef, sorry dat ik er weer over begin, heeft nog niets gehoord op ons 8 kantig epistel dat we naar school gestuurd hebben. N.I.E.T.S. Hij is weer bij de huisarts langsgeweest voor 'n nieuwe doos arsenicum pillen en wanneer we vrijdag nog steeds niets gehoord hebben, dan belt de huisarts naar school. Zijn vrouw zit in het schoolbestuur, wie weet waar dat nog eens handig voor is...

Geen nieuws dus eigenlijk en zo wachten wij verder af.

Morgen heb ik vrij en vrijdag heb ik halve vakantiedag ingepland.

Heerlijk, zo blijft het leuk.

Verder nog wensen?

Dan ga ik nu even eten....

Stroomstoring

Gisterenavond 19.34 uur. Stipt.

Ineens is het donker in de kamer, op het licht na dat uit de olielamp en de laptop komt.

De Chef zit op zolder en ik mopper: die zit daar de hele boel weer eens op te blazen met z'n muziek en z'n download toestanden. Ik loop naar de stoppenkast en voel (ja voel, want het licht doet het niet. Duh.) dat alle stoppen er nog in zitten.

Ook op straat is het aarde-donker en ik vind de Chef wel heel stoer dat ie blijkbaar de hele buurt qua stroomvoorziening heeft opgeblazen. Doetieandersnooit! dacht ik nog...

De Chef stommelt naar beneden terwijl ik de waxinekaarsjes aansteek en ook m'n Tuttemerull kaars vlam vat. Dat zijn trouwens echt hele goeie kaarzen: branden lang en zien er geweldig uit. Die gaan minstens 3 stroomstoringen mee, dus die ga ik eind van het jaar weer stelen aanschaffen bij haar.

Maar, geen stroom dus. En dit keer heeft de Chef niets opgeblazen. Geen stroom betekend ook geen cv, geen koffie, geen warm water, geen tv, geen Twitter (en da's echt heel erg!) en geen gsm-bereik! De Chef wast zijn handen in onschuld want de hele Bollenstreek zit zonder stroom naar later blijkt.

Nu weet ik dat er een grote storing was in de hoogspanningscentrale bij S.assenheim en 100.000 huishoudens zonder stroom zaten. Oorzaak onbekend. Het euvel heeft tot bij 24.00 uur geduurd bij ons, maar daar heb ik niet op gewacht: ik lag om 22 uur in m'n bed zonder elekrieke deken want o ja, de stroom deed het niet... Ook de jongens lagen rond die tijd, er was immers niets te beleven. We hadden al 'ik ga op reis en neem mee gespeeld' en de puf was op.

Gelukkig dus rond 24 uur weer stroom want ik zag het al voor me: een stikkende Chef naast me in de echtelijke sponde, omdat zijn semi-beademingsapparaat ook stroom nodig heeft om te beademen...

Vandaag maar weer binnen blijven want er ligt sneeuw en het is koud. Ik-zei-de-gek, stond in m'n nigliesjeetje de kattenbak te verschonen vanmorgen want dat ging gisteren niet zonder stroom (?) Straks schaatsen kijken, met de waxinekaarsjes en olielamp in de buurt. Je weet maar nooit...

Hoezo koud?

Het is noodweer. Tenminste dat was de bedoeling, want nu het puntje bij het paaltje komt is er bij ons nog in geen velden of wegen een sneeuwstorm te bekennen.

Geeft niet, maar ik had vandaag graag even naar m'n moeder gewild maar P.iet P.aulusma heeft mij dat gisterenavond ten strengste ontraden. 'Ga niet de weg op als het niet noodzakelijk is', sprak P.iet. En ik luister naar P.iet. Wie niet?

En dus maakte ik mij op een andere manier nuttig.

Vandeweek al, maar nu is de tijd rijp om het met jullie te delen.

Ik.Heb.Een.Badpak(je).Gekocht.

Want wat doet een doorsnee vrouw als het buiten vriest dat het kraakt? Juist ja, die gaan met al het wintervet en de kerstrollen nog op de heupen natuurlijk om een bikini of badpak. Met een lijkwit lijf voor een spiegel met m'n Uggs/EMU's en windersokken en thermo-onderbroek aan, een bikini/badpak passen, ik kan het jullie niet aanraden want echt het ziet er niet uit.

Maar ik kon de neiging niet weerstaan nu het zeker is dat ik met m'n 2 zussen in mei een week naar Turkye ga. 'Regeren is vooruit zien' luidt de spreuk en ik regeer graag. Ook in bikini of badpak.
Ik stond daar in een niemandallteje voor de spiegel in bikni en zag dat het niet meer goed gaat komen met dit lijf voor 10 mei. Met een diepe zucht bedacht ik vervolgens, dat het ook waarschijnlijk ook ijdele hoop is dat het uberhaupt nog goed gaat komen met dit lijf. En dus trok ik de bikini's uit en rukte een badpakje uit het rek en hees mij in het gevalletje.
Ik keek. Ik draaide om mijne breedte-as. Ik wikte. Ik woog. En bovenal: ik zag dat het goed was.

Het hansopje was voor de helft van de prijs en als jullie denken 'ik mis ook de helft' da's niet helemaal waar: het lapje badpak is namelijk strapless. Ja echt, er zitten siliconen in ter hoogte van mijn boezem en daar hechten de siliconen zich vast op m'n voorgevel. Toch nog siliconen deze zomer! Maar dan anders. En ook geen hangt.ieten in het gevalletje want dat trek ik niet: het is niet de bedoeling dat ik in Turkye m'n t.ieten van m'n knieen moet sjorren. Nee, alles zit keurig op zijn/haar plek en... het kleedt geweldig af! Had ik dat maar eerder geweten!
Terwijl een ieder de cv nog een standje hoger zet en zich in 3 lagen inpakt voor ze zich naar buiten begeven, loop ik in badpak door het huis. 'Inlopen/inliggen' heet dat, net als nieuwe schoenen. Ik wil geen blaarvorming hebben daar op het strand in Turkye, ook niet op m'n t.ieten.

Komt een man bij de dokter

Eigenlijk moet het zijn 'komt een man met zijn bijdehante echtgenoot bij de bedrijfsarts', maar dat bekt niet lekker. Dus. Vandaar.

We waren er klaar voor en dus trokken wij gezamelijk onze geitenwollensokken over onze schoenen aan om ten alle tijde botbreuken en ander lichamelijk letsel te voorkomen en sjeesden in ons verhicle naar Leiden. Kwamen de bedrijfsartsen vroeger nog bij de ziek-, zwak- en misselijk zijnde werknemers thuis, nu moet de in conflict zijnde werknemer zich bij de bedrijfsarts in een onpersoonljk kantorencomplex melden.

Bij de balie van de wachtruimte hebben ze de veel te dure herintredende baliemedewerkster vervangen door een telefoon (!) Echt waar. De balie was leeg en in het midden stond een telefoon met daarnaast een epistel dat de telefoon in verbinding staat met het hoofdkantoor in Voorburg, maar... dat je de telefoon enkel en alleen mag gebruiken in geval van nood. Wel konden een kopje koffie trekken uit de koffietrekautomaat. Nee dank u, geen trek. Je wilt niet onverhoopt moeten plassen of laxeren als je tegenover de dokter herself zit.

Ja, de Chef zou geadviseerd gaan worden door een vrouw. Ik was dus niet alleen mee om hem geestelijk ter zijde te staan, maar ik vertrouw die dokters niet zo met mijn prachtige echtgenoot.

De bedrijfsarts had een goede dag. Zij blaatte al wel meteen dat er 'iets vreselijks' aan de hand is, nog voor de Chef ook maar 1 woord had gezegd. Ze is dus waarschijnlijk uitgebreid ingelicht door de school...

Ze adviseerde de Chef om tot gesprek te komen met school en kan natuurlijk ook niet om het advies van de huisarts en de psycholoog heen dat de Chef thuis blijft tot er een oplossing is.

Daarnaast krijgen wij een kopietje van de brief die zij naar school stuurt en dat is haar haar geraden ook.

Nu wachten wij af; we zullen wel een uitnodiging krijgen om op gesprek te komen op school.

Is goed, de oxazepam en 't arsenicum liggen klaar.

Alleen de oxazepam is bedoelt voor persoonlijk gebruik.

Uiteraard.

Twitter-dip@work

 

In een onbewaakt ogenblik dacht ik vanmorgen op het gesticht even: ach ja, laat ik eens even kijken op Twitter. Doe ik anders NOOIT, maar ik had toch 1,5 minuut over, dus so what?
Blijkt tot mijn grote ontzetting dat ze gewoon die hele site geblocked hebben, stelletje randdebielen!
Echt, ik voelde me nog een soort van betrapt ook en heb niet eens durven checken of ze soms ook blogspot en hyves gebloched hebben. Echt waardeloos! Zal ik in het vervolg Twitter en andere van levensbelang zijnde sites via m'n mobiel moeten checken. Jammer, heel jammer. Ik was bijna in staat om de ICTdesk te bellen want daar zitten 2 nieuwe werknemers nog in hun proeftijd mijn Twitter te blokken! Maar ja, dat doe je niet hé. We zijn al blij dat het elektronisch voorschrijf systeem van de medicijnen nu eindelijk loopt, zal ik gaan lopen klagen over Twitter en hyves ofzo. Ze zien me aankomen; ik krijg meteen een rode stip achter m'n naam...
Nou ja, dan thuis maar. Ik merk na 2 dagen noeste arbeid dat het lezen van alle logjes er alweer aardig bij inschiet. Gisteren gesport en vanavond ben ik weg: tijd te kort om alles te lezen. Ook jammer, heel jammer zelfs. Maar ik denk wel aan jullie en aan sommige in het bijzonder.
What else? Nou de Chef zit thuis as you know, we hebben nog niets gehoord want ze zijn die 8 kantjes kleinlettertype nog eens aan het doorlezen... De Chef maakt zich waarempel buitengewoon nuttig hier in ons optrekje: de keuken is opgeruimd, de vaatwasser is leeg en gisteren stond het eten al klaar toen ik thuis kwam. Je zou toch bijna wensen....

Frisse neus

Nadat we gisteren op audientie waren geweest bij de schoonfamilie, wat overigens desastreus verliep, is de Chef met D.ion naar het strand gestiefeld voor de nieuwjaarsduik 2010 @ Katwijk/beach.

En ooh die Chef van mij, die filmde alles met zijn mobiele telefoon. Ze kwamen na een uurtje terug met een originele Unox-nieuwjaarsduik-muts zonder dat ze ook maar 1 teen in het koude Noordzeewater hebben gestoken. Hoe 'ie het doet, doet 'ie het; het lukt hem altijd wel om iets te scoren waar een halve dorpsbevolking een hartinfarct voor moet oplopen door eerst het water in te gaan. Het zullen zijn charmes wel zijn; ik weet er alles van.

Vandaag heb ik een nieuwe cartridge gekocht bij het K.ruidvat en in de verpakking zat maar liefst een hele printer bij. Asjemenou, dacht dit schepsel en belde de Chef. Die zei -uiteraard- 'nou ja, dan doe je toch het hele pakket?!' Dus voor 30 euri's heb ik een nieuwe printer gescoord. Deze staat nu in de kamer, die ander staat nl. op de zolder bij de Chef.

Ik ruik enige nieuwsgierigheid bij jullie, lieve lezers. Niet naar de printer maar naar de audientie bij de sch.fam. Ik zal het kort houden want ik was er alweer ziek van. Het jaar moest nog beginnen en wij hebben het alweer gehad. Wij hadden -voor het eerst in 21 jaar huwelijk- een uitnodiging voor 2e kerstdag bij de sch.fam. Omdat 17 okt. het etentje ter gelegeheid van hun 50 jr huwelijk niet door was gegaan, had sch.ma dit nu op 2e kerstdag gepland. Daarna pas belde ze de Chef en die meldde dat wij al een afspraak hadden die dag. (...) 3 weken terug belde ze nogmaals en toen vertelde ik hetzelfde: 'wij kunnen die dag niet, want we hebben al een afspraak bij de liefste moeder van de wereld en zussen, broer en aanhang en nichtje een neefjes in H.uizen'.
Gistermiddag 13 uur stipt: wij togen met de moed der wanhoop met ons 4-tjes 3 straten verderop om nieuwjaar te wensen. Nog voor de Chef zijn moeder op de bek had kunnen zoenen de beste wensen kon geven, beet zij hem toe dat 'ie ze flink had laten zitten voor hun 50 jr huwelijk'. Nou mooi niet, vond de Chef en zeeg neer op 'n stoel. Ik had het allemaal gemist omdat ik niet in de buurt stond. Na 1,5 uur genegeerd te zijn door almost everyone, hebben wij discreet het pand verlaten. Met een diepe zucht welteverstaan, want het went nooit.
Zo dat was voorlopig weer het hoofdstuk sch.fam. Tijd voor iets anders, tijd voor iets waar we van opknappen. Ik ben benieuwd wat de rest van het jaar ons brengt.
In ieder geval een terrasjesweekmiddag met medeblogsters als het aan haar ligt.
Laat maar komen...

Armpje drukken in 2010

Jullie wisten het al hé, dat ik gisterenavond gewerkt heb.

Was niet zielig, was erg gezellig en de avond vloog voorbij; voor ik het in het snotje had zat ik alweer thuis aan de prosecco en was het 24.00 uur.
Overdag was het onrustig geweest op het werk en dat werkt dan in de avonddienst vaak nog even door. Zo ook bij ons. Veel revalidanten gingen naar huis, maar de kneusjes bleven achter. Dat is logisch, sommigen kunnen niet naar huis om wat voor reden dan ook.
Overdag was er nog een mevrouw opgenomen, vanuit het LUMC en het zag ernaar uit dat we onze handen vol zouden hebben aan haar. Ze  had de collega's en de dokter al aardig bezig gehouden en wij namen het over. Mw is zo'n 2 maanden gelen aangereden door een trein. Het kan verkeren. Je zal maar een stukje gaan wandelen en dan aangereden worden door de trein.
Kleine kanttekening is dat mw langs de spoorrails liep op dat moment en niet omdat ze zo vrolijk was...
Maar goed, ze mist nu een arm en heeft een flinke enorme wond op het been. Geen man overboord dus, alleen een arm.
We liepen onze benen uit onze konten o.a. voor mevrouw (ben tussen 2 billen bijna nog mijn eigen arm kwijtgraakt!) maar het mocht niet baten. Ze vroeg even later aan de voedingsassistente 'wat de verpleging eigenlijk doet hier, want ze moest toch alles zelf doen en zag niemand'. Pure psychiatrie, waar we niet voor opgeleid zijn maar na jarenlange ervaring wel tot op zekere hoogte, mee om kunnen gaan.
Onderling hadden we het er nog over dat het eigenlijk in en in-triest is dat mensen zo wegzinken in omstandigheden dat ze het leven niet meer zien zitten.
De Chef en ik hebben ook veel meegemaakt, maar zijn er sterker door geworden. Het nieuwe jaar beginnen we met een zwaar gevoel in onze maag ivm gezeik op het werk van de Chef. Het zal een pittig jaar worden en we weten niet welke kant het op zal gaan: of hij aan het werk blijft; beschadigt vertrouwen wordt hersteld  of dat hij niet meer terug kan/mag. En dan? Van 60-80% WAO naar 100% WAO? We weten het niet...
We vertrouwen erop dat wat er ook uit gaat komen, het 'goed' zal zijn en er rust in zullen vinden. En ondertussen doen we een rondje spoorrail strand en zien uit naar wat we nog wel hebben.

Gelukkig 2010 iedereen!

Bea, let je even op?!

Goedemorgen lamlandgenoten.
Ten eerste wil ik iedereen een heel gelukkig, gezegend en gezond 2010 wensen.
Dat dromen mogen uitkomen en stille wensen vervuld mogen worden.
Dat zieken beter mogen worden.
En beschadigde relaties hersteld mogen worden.
Dat we Liefde mogen geven aan mensen die echt van ons houden
Maar vooral: dat we met zijn allen weer volop mogen bloggen en elkaar tot steun mogen zijn komend jaar.
Als ik had geweten dat (Bea, let je even op?!) ik zoveel leuke contacten en nieuwe mensen had leren kennen via m'n blogje dan had ik hier jaren geleden al mee begonnen!
Lieve lezers, bedankt voor al jullie reactie's en meeleven!
(Ondertussen kijk ik met 1 oog naar het vuurwerk van de mannen.
Ik blijf binnen = beter voor m'n huid en het prosecco-peil in m'n bloed)