Ik heb het uitgemaakt

Al kan ik het me nauwelijks herinneren maar ook ik ben jong geweest, ik schreef er al eerder iets over. Vandaag is het juiste moment daar om meer te vertellen.
Reeds op jonge leeftijd had ik oog voor mannelijk schoon, voor zover je begin de jaren 70 kon spreken van 'schoon' bij mannen. Het zal rond een jaar of 5 geweest zijn dat zusdus en ik ons oog lieten vallen op een knulletje uit de kleuterklas onder ons, die door gebrek aan kleuters uit slechts 1 klas bestond. Alle kleuters van 4-6 jaar zaten dus bij elkaar gepakt in het te kleine schoollokaaltje en werden vermaakt door júffrouw N.ieuwboer met de nadruk op júffrouw. Ik zat die jaren strak naast zusdus; zij rechts (voor de kijker links) en ik links (voor de kijker rechts). Dat was het meest praktisch om ons uit elkaar te houden want aan uiterlijk en kleding was het niet te zien.
Afijn, op het moment dat het nieuwe knulletje zijn intrede deed in het kleuterklasje doken zusdus en mijn persoontje erop. Figuurlijk uiteraard en achteraf denk ik dat het daar al is misgegaan bij het knulletje.
Dikkie werd door zusdus en mij opgevangen en voorzien van zoveel aandacht dat het een lieve lust was. Zelfs na schooltijd speelden wij bij Dikkie thuis en anders kwam Dikkie wel bij ons spelen. Onze moeders konden het ook goed vinden met elkander en zoniet dan hielden ze de schijn in ieder geval goed op.
Ik weet niet wanneer de liefde tussen Dikkie en ons is doodgebloed. Op een gegeven moment maakte Dikkie geen deel meer uit van ons leven en ik vond het wel prima. Een aantal jaar geleden hoorde ik dat Dikkie op snorren valt; ik mag toch bidden dat ik hiertoe niet de aanleiding ben geweest...

Rond diezelfde leeftijd -ik kijk niet op een jaar- was daar ook Roeltje.
Roeltje was net zo oud als ik en waarschijnlijk was dat ook het enige wat mij aantrok in hem. Laatst zag ik nog een foto van Roeltje en ik vroeg mij verbijsterend af onder welke steen ik in die jaren gelegen heb: wat was Roeltje een lelijk jongetje. Maar 'liefde maakt blind' en daar was dit een overduidelijk voorbeeld van.
Ik heb volgens mijn geheugen wel een paar jaar opgetrokken met Roeltje, maar ook deze liefde is een eenzame dood gestorven, waarschijnlijk omdat ik nooit duidelijk mijn gevoelens voor Roeltje heb uitgesproken en mij als een bakvisje heb gedragen.

Daar kwam verandering in toen ik in de 1e klas bij juffrouw Steinvoort zat. (We noemde haar 'juffrouw Stijfpoot'; een naam die veel beter bij haar paste door haar ongetrouwde status en haar stijve houding)

Daar was Peter ineens. Peter was er ook al tijdens de kleuterjaren maar toen had ik mijn handen vol aan Dikkie en Roeltje. Peter heeft rustig zijn beurt afgewacht en Peter en ik werden een hecht setje. Nu denk ik: we werden een té hecht setje want Peter heeft mijn leven getekend.
Op het grote schoolplein (waar we maar 1 jaar gezeten hebben omdat we toen verhuisden naar een nieuw gebouw) hadden de lagere klassen een eigen plein en de grotere klassen hadden aan de andere kant van de school hun eigen plein. Dat was om ongelukken te voorkomen: de oudere kinderen zouden de ukjes pardoes kunnen overlopen tijdens het tikkertjes doen, het hoepelen of het haasje-over-en.
Het was op een zonnige middag dat ik plaats nam op Peters rug en mij, zoals een echt Gooisch 6 á 7 jarig meisje betaamd, rond liet sjouwen door Peter. De zon scheen op mijn wapperdende blonde haar en ik genoot. Peter genoot ook, ware het dat hij iets minder genoot dan ik. Ik overzag heel Naarden- vesting en het speelkwartier had voor mij uren mogen duren. Voor Peter kon de bel niet snel genoeg gaan, weet ik inmiddels en nu denk ik dat we meer met elkaar hadden moeten praten. Dat is namelijk waar de meeste relaties op stuk gaan: er wordt niet genoeg gepraat!
Zonder dat ik het in het snotje had, bukte de lamlul Peter ineens voorover. Ik zat nog steeds op zijn rug hé mensen, dat u dat plaatje even opslaat. Peter bukte dus en ik sodemieterde zo in 1 streep van zijn rug af met m'n tanden in het beton bek op de tegels. Ratsch... het vel van m'n wang en neus lag op de tegels en mijn neus stond dwars op m'n Gooische blonde hoofdje.
Juf Steinvoort is verder dat schooljaar niet zo lief geweest als op die middag want iedere keer tilde ze me op om in de spiegel te mogen kijken. Trut, denk ik nu; ik zag mijn leven aan me voorbij trekken en zij zette me iedere keer voor de spiegel.
Onnodig om te vertellen dat het met Peter en mij verder niets geworden is. Dat is nog steeds jammer want z'n opa en oma en zijn ouders hadden dé juwelierszaak in de Vesting (zijn broer heeft die zaak nu nog).
Met mijn neus kwam het ook niet meer goed: die staat uit het lood, zeg maar. Scheef op m'n knar en nog vaak denk ik aan Peter als mijn neus mij aanstaart in de spiegel.

Ik zal jullie de rest van mijn ex-en besparen; de Chef en ik zijn reeds 22,5 jaar gelukkig getrouwd. Ik met scheve neus en de Chef met 'van-alles' maar hee, zijn neus staat wel recht!