Eis-heisa

Ze kwam al veel te laat op de afdeling (half2 ipv half 11) en toen ze op de brancard richting haar kamer gebracht werd kon ze maar 1 ding uitbrengen: IK WIL HIER NIET ZIJN.

Daar zit geen woord Spaans bij en eerlijk gezegd: we zien ze liever binnenkomen met iets meer motivatie dan deze jongedame.

Piepjong, verdrietig en bang, was onze eerste indruk van deze nieuwe patient. Te beperkt om al naar huis te kunnen maar te boos en opstandig om er iets van te willen gaan maken, want volgens haar was haar een 1-persoonskamer beloofd.

Nou da's niet geheel de waarheid; ik regel de opname's en had al gezegd tegen de afdeling waar ze vandaan kwam dat er geen 1-persoonskamer vrij was, maar dat het een 2-persoonskamer zou worden.

De sfeer sloeg al ras om, omdat er geen normaal gesprek te voeren was met het kind deze patient.

Moeder zat er vertwijfelt naast en ook haar vriend of echtgenoot wist zich geen raad.

Er was geen praten aan: een 1-persoonskamer en anders niet; 'dan ga ik naar huis'.

Kijk: ZO werkt het dus niet in de gezondheidszorg. Tenminste, niet bij ons en vooral niet bij mij.

De arts-assistent praatte met haar en kwam vervolgens met m'n team en mij overleggen dat Mw dan maar toch naar een 1-persoonskamer moest verhuizen...

Ik weigerde want dat zou betekenen dat we gaan toegeven aan manipulerende patiënten die niet luisteren maar alleen hard schreeuwen en waardoor een andere patient hals-over-kop zijn/haar 1-persoonskamer zou moeten verlaten omdat deze Mw moord en brand schreeuwt.

Arts-assistent ging vervolgens naar de r.evalidatiearts herself om eens te horen wat zij vond.

Het gesprek wat even later volgde tussen beiden artsen en mij (collega coördinator zat ook in ons kantoor gelukkig) had de insteek om Mw werkelijk te verhuizen naar de 1-persoonskamer ten koste van een ander die hem harder nodig heeft om Mw vooral maar 'binnen te houden' zodat ze niet direct alweer met ontslag naar huis zou gaan. Ik was het er niet mee eens want vandaag eist Mw een 1-personskamer, morgen eist ze dit en overmorgen dat. We hebben vaker met dit bijltje gehakt namelijk.

Zonder teveel in detail te mogen treden: deze Mw is niet allen lichamelijk in de lappenmand, er kleeft nog iets meer aan haar waar we ook mee om moeten gaan zonder dat we hiervoor -goed- opgeleid zijn. Da's lastig maar ook een uitdaging.

Maar, vertelde ik de arts nadrukkelijk: als we mee gaan in de verhuis-eis, dan gaat mijn team dit niet trekken en zullen er dagelijks nieuwe eisen gesteld gaan worden. Dan heb ik binnen de kortste keren zijn meiden en mannen helemaal over de rooie en dat doe/wil ik niet.

We gingen nogmaals het gesprek met Mw aan en hebben haar uitgelegd wat wel en niet mogelijk is.

Moeder en vriend vonden dat ze moet blijven en het moet proberen, Mw zei alleen 'ik wil naar huis'...

Ik belde net even naar de afdeling: Mw blijft. Ze geeft het een kans en gaat het deze week proberen, op dringend advies van haar moeder, vriend en ons.

Ze was al even uit bed geweest en er was goed met haar te praten.

Ik vertrouw erop: het komt goed, ze gaat opknappen bij ons en ja, dat wordt hard werken, maar samen gaan we ervoor.

Zij, de familie en wij; het behandelteam.

Want we zien niets liever dan dat deze jonge moeder waarvan de jongste net 8 weken oud is, snel weer naar huis kan en zelf weer voor haar kindjes kan gaan zorgen.

Wat een gaaf werk heb ik toch!