Nachtelijke doodsmak...

Ik voelde het al aan m'n water... en de Chef voelde het ook aan zijn water, maardananders.
Laat ik bij het begin beginnen. Om 2 minuten voor 4 afgelopen nacht trok de Chef zijn beademingsmasker van zijn tronie omdat het geval aan alle kanten lekte en mij de gordijnen in blies. Ik dacht nog: 'mooi, dan kan ik lekker slapen verder...'
Fout, want een luttele 3 minuten later -het is dan inmiddels 4.01 uur- besluit de Chef dat het water hem aan de lippen staat en dat een nachtelijke plas noodzakelijk is. Hij klapt het dekbed open en laat zijn goddelijke lijf (overigens zonder thermo-ondergoed) uit de echtelijke sponde zakken en marcheert de trap af. Ja, nee wij hebben in ons kippenhok geen toilet boven en moeten dus naar beneden de achterdeur uit, de steeg in naar het gezamelijke toilet dat gebruikt wordt door het hele blok, 18 onder 1 kap.
Onderweg naar beneden glijdt de rechter voet van de Chef (zou ook zomaar de linker geweest kunnen zijn hoor, het is mij om het even) van de tree en dondert de Chef, met hels kabaal, in z'n blote nixienoxie van halverwege de trap in 1 rechte streep naar beneden. Onderweg neemt hij nog een kleuter/peuterfoto van de jongens die aan de muur hangt mee en boort/schampt de aluminium lijst of vallend glas zich in zijn arm.
Mijn eerste reactie die ik hardop brul, is 'LUL'.
Ik weet het, dat klinkt niet echt ondersteunend als je je leven aan je voorbij ziet trekken, maar het is wel heel eerlijk, want dat zei ik dus echt.
Ik hoor dat alles het nog doet bij de Chef want even later ruimt hij het glas op, verbind zijn wondjes en doet alsnog de hoognodige plas.
Daarna komt hij terug naar boven en ik vraag oprecht bezorgd hoe het met de foto van de jongens de Chef en zijn aanverwante onderdelen is. 'Het doet pijn', meldt hij met enorm gevoel voor drama en vleit zich kreunend van ellende neer op z'n matrasje...
Vanmorgen heb ik nog een aantal glasscherven van de trap gehaald en DNA uit de bloeddruppels die in het toilet lagen veilig gesteld. Je weet maar nooit tenslotte, NCIS is er niets bij!

Rond 11 uur heb ik even naar huis gebeld om te horen hoe het nou kwam, hoe het gaat en of hij nog weet wie ik ben. Dat laatste is wel van belang aangezien ik maandag voor 8 dagen het land verlaat en hij alleen-staande-ouder-voor-een-week is.
De Chef is gelukkig niet op z'n hoofd gevallen, maar zit onder de schaafplekken, bulten, schrammen en blauwe plekken.
Het trekt wel weer weg, een voordeel bij een nadeel is, is dat hij reeds volledig arbeidsongeschikt is, dus zodoende alle tijd heeft om van deze doodsmak te herstellen.
Een ander niet geheel onbelangrijk voordeel is ook, dat de schade aan de Chef niet zo erg is dat ik m'n vakantie met oudste zus&zo moet annuleren, want dat had pas echt heel erg geweest natuurlijk!
Ahum, en ik ga op zoek naar een uritipje, urinaal of cathetertje zodat Chef 's nachts kan blijven liggen waar hij ligt.
Want speelt op deze leeftijd de prostaat niet op, dan donderen ze gewoon van de trap en ik vind het allebei toch net iets teveel van het goede...