Dansen aan zee

De Chef en ik... da's eigenlijk toch wel een bijzonder verhaal.
We kennen elkaar al vanaf ons 18e toen we elkaar ontmoetten op de camping waar we alletwee vakantie vierden en waar we nu een eigen plek en stacaravan hebben.
Ik zie hem nog staan aan het biljart met een vriend terwijl zusdus en ik de kantine inkwamen. Hij zei iets in de trant van 'zo dames, hoe gaat het ermee'.
Oh nee, de vonk sloeg niet meteen over en dat was voor mijn licht ontvlambare puberhart wel bijzonder in die tijd.
We vormden een grote vriendengroep op de camping en trokken veel met elkaar op. Het was gezellig, spontaan en gewoon een heerlijke zomer. In het jaar erna is hij wel eens bij ons thuis geweest en ook gingen zusdus en ik een dagje richting zee op audiëntie en oh ja, we schreven elkaar brieven want mail bestond toen nog niet en we hadden nog geen mobiel of sms...
Ik begon dat jaar met de A-opleiding en had het er druk zat mee, maar iedere zomer zagen de Chef en ik elkaar weer op de camping, met dezelfde vriendengroep.
De 3e zomervakantie na onze 1e ontmoeting sloeg dan eindelijk de vonk tussen mij en de Chef over. De vonk van de Chef naar mij was er al een tijdje, maar ik had dat gewoon niet zo in het snotje en ook niet dat de Chef wel erg leuk was/is ipv gewoon een goede vriend.
2 jaar hebben we verkering gehad en zagen we elkaar om het weekend, als ik niet hoefde te werken. Later zagen we elkaar ieder weekend en ging ik op m'n vrije dagen door de week, ook steeds vaker richting zee.
In februari '88 haalde ik m'n A-diploma en niet lang erna zetten wij een advertentie in de 'Kattukse-post': 'net stel (?) dat graag wil trouwen zoekt woonruimte...'
Een week later vonden we de zo gewenste woonruimte zodat er een trouwdatum geprikt kon gaan worden. Het was april '88 en we stelden onze trouwdatum vast op 14 juli.
De meesten van jullie kunnen rekenen en dat betekende dat we slecht 3 maanden de tijd hadden om ALLES te regelen voor onze grote dag.
Geen paniek hoor, het is gelukt: we vierden een van de mooiste dagen uit ons leven; trouwden in het stadhuis in Naarden, hadden een inzegeningsdienst in Huizen en een groot feest in Valkenveen bij J.an de B.ouvrie in de achtertuin...
Ik verhuisde naar zee en ging aan het werk in het ziekenhuis om de hoek.
We hebben erg aan elkaar en het getrouwde leven moeten wennen; van een weekendverkering zaten we ineens op elkaars lip en het heeft dan ook best gestormd aan zee die tijd en af en toe stormt het nog behoorlijk...
Na 5,5 jaar kregen we onze eerste zoon en 2,5 jaar later kregen we onze 2e zoon. Een mooi stel jongens die van elkaar verschillen als dag en nacht. Daar waar oudste (en wij) een extreem bewerklijke en moeilijke tijd tot zijn 10e jaar doormaakte, was dit bij jongste totaal andersom. Hij was (en is) heel makkelijk maar ook met hem hebben we op school het een en ander meegemaakt waar we niet vrolijk van werden. Dat jongste zo een makkelijke baby/peuter/kleuter was, kwam meer dan goed uit, want ik zat ruim 2 jaar met een gaar en rammelend bekken waarvoor ik langdurig therapie heb gehad.
Wat daarna allemaal is gebeurt, is geschiedenis. We hebben moeten leren omgaan met verlies van gezondheid en werk van de Chef, familierelatie's die uiteindelijk meer kapot maakten dan dat je er opgebouwd en versterkt door wordt, zodat we mentaal en fysiek afstand genomen hebben hiervan om zo ons gezin en relatie 'gezond' te kunnen houden.

En als je bovenstaande leest denk je vast: zo he, die is wel heel gelukkig!
Ja en nee.
Ja, omdat ik heel blij ben met ons gezin, mijn drie mannen en de zekerheid dat er niets gebeurt zonder dat het eerst door Zijn handen is gegaan en dus nooit zwaarder zal zijn dan wij kunnen dragen.
Maar soms (lees 'vaak') snap ik er ook helemaal niets van.
Waarom moesten we afscheid nemen van mijn vader, juist hem met wie ik de meest hechte band had en die mij zo haarscherp kon aanvoelen en van wie de Chef en ik zoveel steun en liefde kregen?
De rolwisseling binnen ons gezin terwijl de jongste nog maar net 3 jaar was, is niet van een leien dakje gegaan. Ik moest weer volledig aan het werk en werd kostwinner toen de Chef ziek werd en nu hij sinds kort helemaal niet meer aan het werk is, is dit weer een fase waar we alletwee enorm aan moeten wennen en pijn doet omdat we het zo graag anders hadden gewild.
Ik kan je zeggen: daar droomde ik niet van hoor, toen ik in m'n witte trouwjaponnetje 'JA' blèrde, maar eigenlijk geen idee had waar ik in vredesnaam aan begon en 'JA' tegen zei...
Wist ik veel dat getrouwd zijn, niets meer met dromen van doen heeft maar ook heel hard werken is, om getrouwd te kunnen blijven?
Ik droomde er ook niet van dat schoonfamilie en vrienden afhaakten en dat ik nu zo anders in het leven sta. Niet meer onbevangen maar eerder bezorgd en harder dan ik ooit was. Waar anderen hun levensweg gewoon rechtdoor gaat met af en toe een flauwe bocht naar rechts of links, hebben wij al diverse afslagen moeten nemen en ben ik/zijn we veranderd doordat ons pad vaak ruw en steil is gebleken. Dat is niet erg of zielig hoor, maar ik droomde er niet van...

Ondertussen durf ik wel hardop te zeggen dat de Chef en ik een sterk setje zijn.
Een heel sterk setje zelfs.
Waar anderen de handdoek voor minder in de ring gooien ben ik heel blij dat wij het tot hiertoe hebben gered.
En ja, ik zie ons ook oud worden samen. Mijn angst dat ik jong weduwe wordt is momenteel weer naar de achtergrond geschoven omdat ik hierin mijzelf belemmer om mijn liefste onbevangen lief te hebben, zonder steeds bang te zijn.
En ik heb besloten dat, wat er ook verder gebeurt, dat ik wil dansen.
Dansen met mijn liefste.
Dansen aan zee.
Dansen met onze jongens.
Dansen aan zee, want hier hoor ik thuis en ik heb er geen spijt van gehad.
Van het 'JA' op 14 juli 1988.