Topje aan of uit?

Mijn nederige excuus.
Zoals jullie zien heb ik zaterdag m'n laatste logje geschreven en het is reeds dinsdag.
Wanneeer je de dagen van de week in de juiste volgorde zet dan blijkt het nu dinsdag te zijn en da's 4 hele dagen verder!
Maak ik dan niets meer mee? Heb ik niets te melden?
O ja, want ik ben na 3 weken coma zuipen slapen al reeds weer 2 dagen aan de arbeid. En ik had er deze keer na de vakantie zo ontzettend geen zin in!
En als je dan na 3 hele weken afwezigheid weer het gesticht in komt stampen, dan hoop je toch voorzichtig dat er wel het een en ander aan vers vlees is opgenomen en niet dat nog allemaal dezelfde fossielen de bedden gevuld houden.
Het was een hysterisch ogenblik: slechts 1 nieuwe naam prijkte er op het planbord en dan weet je al genoeg.
Nu, 2 dagen verder, zit ik er weer helemaal in. Alsof ik niet weg ben geweest...
Het was pittig druk de afgelopen weken tijdens mijn vakantie, maar dat was het de weken daarvoor ook toen ik de tent alleen op m'n nek had, dus daar kon ik me niet schuldig over voelen. Stom ook eigenlijk, want ik kan er ook niets aan doen dat ik vakantie had. Dus.
Afijn, donderdag beloofd weer een vreugdevolle dag te worden want dan komt Dokter Denzel weer langs. Jullie weten wel; de plastisch chirurg die heel handig is met scherpe mesjes en zwaailappen... Oh, oh, oh, ik vraag me nu al af welk corrigerend topje ik onder m'n uniform aantrek, a l s ik die dag al een topje onder m'n uniform aantrek...

Gisteren toen ik mezelf na de eerste dag werken dus het huis insleepte en me afvroeg waar mijn wrak uithing hoorde ik aan het geluid dat hij zich in de schuur bevond.
Heel bijzonder, want de schuur staat aardig vol, daar past mijn wrak meestal niet eens meer bij!
Nu stond de inhoud van de schuur buiten op de plaats en was de Chef rigoureus aan het puinruimen.
Omdat het wederom een hysterisch ogenblik betrof, heb ik hem niet teveel gestoord.
Discreet heb ik mijn blik geworpen en sprak ik de Chef alleen maar even bemoedigend toe: 'Goed zo, wat een briljant idee!' Gevolgd door: 'je hebt voorlopig toch tijd genoeg en je moet wat met die tijd...'

Ik maak dus genoeg mee, wat heb ik toch een leuk leven zou ik bijna denken... Ware het niet dat ik het nu even niet zo ervaar.
Misschien dat ik er donderdag weer heel anders over denk als Dokter Denzel zich aan mijn voeten werpt de afdeling oploopt. Tot die tijd pieker ik verder: topje aan of topje uit...