Varen, varen over de baren

Gisteren gingen we op de uitnodiging van vrienden van ons varen. Echte vrienden zelfs, want zij begrijpen de situatie waar we in zitten en wanneer er een periode is dat we zo op ons zelf zijn teruggeworpen dat we ook aan bijna niets anders toekomen dan ons zelf en ons gezin, dan geven zij ons de ruimte en de tijd tot we weer 'aanspreekbaar' zijn. Gisteren was het zover dat we op hun uitnodiging in konden gaan en we stapten in hun boot en voeren over 's Heren wateren'.
En het was geweldig. Met een hoofdletter: 'Geweldig!'
Jongste ging lekker mee, oudste ging met vrienden naar het strand want ook al is het zeewater nog ijzig koud; als de zon schijnt moet er in zee gezwommen worden.
We zijn eerst naar Leiden gevaren tot middenin de stad. Er was markt en we meerden aan achter de bloemenkraam op de Rijn tegenover de V&D. (Dus Wondel dan weet jij weer 'waar en wat'). Daarna voeren we door naar De Kaag. Mooi, mooi, mooi en wat is Nederland relaxed vanaf het water.


Dit gezinnetje haalden we -op gepaste afstand- in en ik dacht meteen aan haar. Oke, dit is een echtpaar met 12 monsters en geen 7, maar men-o-men: je zal toch 12 eggs uitbroeden en 12 snavels moeten voeden... Ik had er met 1 tegelijk al moeite, laat staan 12!
Maar het groeit en bloeit en zwemt zelfstandig. En trouwens, moeder de Gans zit ook niet 21 jaar aan ze vast voor ze een beetje uitvliegen want anders zwom ze er niet zo ontspannen bij. En die 12 eggs hoeft ze ook niet in 1x uit te poepen (ooit een gans met een totaal-ruptuur gezien?) maar netjes 1 voor 1, dus dat scheelt ook.


Onze jongste als 'Kapitein op de kleine vaart': hij stuurde dat het een lieve lust was en hij al jarenlang bekend is op de Rijn en de Kaag. Niets van dat al, hij deed het voor het eerst, maar met de ongetwijfelt, ge-erfde talenten van z'n moeder kom hij dan ook een heel eind natuurlijk ;-)
Hij heeft genoten en wij met hem. Het was zo heerlijk om er even helemaal uit te zijn, lekker te kletsen, te drinken zonnen en de vriendschap weer aan te sjorren dat het een dag werd met een gouden rand.
Om 19 uur meerden we weer aan en daarna volgde er nog een bbq aan de Rijn. Die vrienden wonen nl erg prettig en hebben alle ruimte om een flinke fik te stoken en vlees te roosteren.

Nu is het zondag en adem ik nog eens diep door.
Vrijdag kreeg de Chef het uiteindelijke rapport thuisgestuurd nav de testen en het schrink bezoek: het is nog 'beter' dan gedacht en we slaan ze er dan ook links, rechts en van boven mee om de oren. Ze zullen hier niets mee kunnen, waar ze op ingezet hadden en vlgs ons, ook op gehoopt hadden. Wel zal het aantonen dat de begeleiding en aansturing op de werkvloer ontbreekt, zoals wij zelf al steeds aangeven en wat school ontkent. Echt verbaasd zijn wij zelf niet, want als je na meer dan 40 jaar jezelf nog niet kent (en ik na 22 huwelijk de Chef nog niet ken) dan zit er ws wel een steekje los, maar je moet toch altijd maar afwachten wat er verzonnen wordt uit 600 vragen en 2,5 uur intervieuw...
We hebben van de verdere afkeuring van het UWV nog niets gehoord, want uiteindelijk zal de uitslag van de test geen invloed meer hebben op de Chefs' werk. Hij stapt eruit zodra de afkeuring op papier staat. Vandaar dus ook dat we ondanks de 3-0 stand uiteindelijk zullen verliezen.
Met opgeheven hoofd zal de Chef het veld verlaten (om in voetbaltermen te blijven) en wie weet plaatsnemen op een reservebank zodra z'n lichaam het toelaat...
We zijn alletwee wat meer ontspannen maar het zal ws nog wel even duren voor we dit alles een plekje kunnen geven, want ook dit is rouwen om wat niet meer zal zijn. Voor nu is het goed.
Het komt goed...