Rijbewijs-pasfoto-trauma

Een poosje terug had ik het er al over dat ik binnenkort om een nieuw supersonisch rijbewijs moet.
Dan hoef ik niet meer iedere keer die behangrol wat mijn rijbewijs nu nog is, in m'n tassen te duwen maar kan ik mijn kekke rijbewijspasje kwijt in mijn altijd lege portemonnee. Da's makkelijk want ik ben gek op ruimte besparende maatregelen als ik daardoor dan ruimte overhoudt voor echt bekangrijke zaken in m'n tas. Wij vrouwen weten waar ik het over heb, niet waar dames?
Op dat nieuwe supersonische rijbewijs moet echter ook een supersonische foto komen.
Volgens de nieuwe regels gaarne, want anders wordt je per omgaande weer teruggestuurd door de baliemedewerker van het gemeentehuis.
Stond ik 10 jaar geleden nog met geloken ogen en een verblindende glimlach afgebeeld op het epistel, nu moet de mond stijf gesloten zijn, met hooguit een flauwe glimlach rond de lippen. En heb het hart dan toch niet dat je je tanden blootlacht want dat mag echt niet meer. Ik zou nog denken in al mijn onnozelheid 'als ik luidkeels lachend op de foto sta, dan zie je toch zo aan mij dat ik geen radicaliserende blondine ben, dus laat mij nou lekker lachen...' Nee, nee, nee, geen denken aan; er wordt niet gelachen.
Dan de oren. Bloot graag. Dat was nog een toestand vanmorgen want ik heb het haar net over m'n oren en dus stond ik bij de fotograaf voor de spiegel, met een flinke klodder spuug , m'n haar achter m'n oren te metselen. Had ik kort daarvoor nog een liter haarlak erin staan spuiten, waardoor het op punt van afbreken stond, moet ik daar alles weer met een hoop moeite achter de oren zien te krijgen. Klaar. Heerlijk hoor, lekker spontaan ook om daarna nog op een levensgevaarlijke afgekeurde kruk met je bakkes recht in de camera te kijken en nog iets van een glimlach te voorschijn te toveren die ik tenslotte niet voor niets geoefend had in de spiegel van de badkamer nadat ik mij vakkundig had opgemaakt.
Voordat ik trouwens op de kruk zat had ik me al in diverse bochten moeten wringen omdat er een trap midden in de winkel stond omdat er geklusd werd aan het plafond.
Ik pers mij dus langs die trap en bereik veilig en wel de kruk. Sjaal van haar om mijn ranke nekje zodat ik over 10 jaar nog steeds weet wie zij ook-al-weer was want ze gaat naar Frankrijk emigreren op vakantie...
Terwijl ik nauwelijk met samengeknepen billen op die kruk zit, klimt er vanuit het niets een mannetje die midden-in-de-winkel-staande-trap op en kijkt ver vooroverbuigend langs de trap mijn kant op. Ja, daar zat ik op te wachten. Een of andere lul die z'n werk niet doet, maar naar mij gaat staan kijken terwijl ik het meest belangrijke moment voor de komende 10 jaar moet ondergaan. Zo'n rijbewijs gaat namelijk 10 jaar mee. Dus. Daar hoef ik dan geen pottekijkers bij. Iets teveel gevraagd?
En buiten dat. Probeer maar eens met zo'n onsmakelijke toeschouwer je in de badkamerspiegel geoefende glimlach op je lippen geperst te krijgen! Nee hé mensen, dat gaat niet lukken! Ik deed iets wat er voor m'n gevoel nog een beetje op leek en madammeke klikte af. Klikkerdeklik. Hoppa. De foto was gemaakt.
Ik klom van de kruk en haaste mij langs de ladder en de toeschouwer naar de PC om het resultaat te bewonderen.

En, je gelooft het niet: 1 oor niet zichtbaar! Gloeiendegloeiende!
Het hele verhaal kon opnieuw beginnen. Ik brak het laatste plukje haar dat nog bij m'n oren zat af en stortte mij op de kruk. Lachte flauw met de mond gesloten en vond het wel prima. En ja hoor, God zij geprezen: de foto werd goed bevonden.
Dan denk je betalen maar en wegwezen, volgt het volgende dilemma: 4 voor 10 euro of 8 voor 12,50? Ik heb er maar 1 nodig (of 2, maar meer niet) dus ja wat moet je met 8 foto's? Ons bin zunig want ik spaar voor een Apple laptop. Mogen jullie zeggen wat ik koos. Juist, 8 voor 12,50. Stom natuurlijk, maar nu heb ik wel voor de rest van mijn leven pasfoto's in huis. Ik propte er ook nog 1 bij de Chef in z'n port en heb er nog 5 over. Voor de liefhebber. Een collectus-item. Eventueel met handtekening. Roept u maar...
O ja en nu nog hopen dat ze goedgekeurd worden bij het gemeentehuis...