Dierenmanieren

Je zou me eens moeten zien zitten: op een tuinstoel voor onze stacaravan en in de zon.
Want die zon, die schijnt zich het rotje hier in de Achterhoek vanaf het moment dat wij hier vrijdagmiddag aankwamen. En van de zon word ik blij, er worden vitamientjes aangemaakt waar ik het bestaan bijna van vergeten was en m'n Turkse teint wordt nu ook weer lekker opgekrikt. Heerlijk hoor, de zon.
Als wij hier zijn gaat het on gedierte ook altijd mee. De kat en de poes worden vakkundig in hun reiskoffer gepropt thuis en zo in de achterbak gezet dat ze ongestoord naar buiten kunnen kijken. (konijn blijft wel thuis, die gaat alleen de 'grote vakantie' mee)
Afijn, die katten van ons weten hier op de camping uitstekend de weg: blijven aardig in de buurt van de caravan; daar waar het eten altijd klaar staat... En staat het niet klaar dan hebben ze daar ook een strategie voor ontwikkeld. Omdat ik de slaapkamerdeur open laat (met oog op de lucht na een nacht ronken in de toch ietwat kleine ruimte) klimt Noach altijd op bed om 1: te slapen en dan ook graag zo warm mogelijk en 2: om zodra ik een wimper beweeg mij te welkom te heten in de dag die aanbreekt. De schat. Jaja, want als het meneer te lang duurt voordat ik wimperknipperend ontwaak dan gaat hij strak naast mijn kussen zitten (al dan niet luid knorrend) en steekt 1 nagel uit, die hij voorzichtig in tegen mijn lip duwt. Gisteren deed ik net of ik gek was en even later duwde meneer zijn behaarde poot tegen mijn wang... Meestal ga ik er dan wel uit om het kattenvolk van voer te voorzien zodat ik daarna weer ongestoord verder kan slapen. Ach ja, die beesten, ik vind het toch ook wel grappig hoor die vaste rituelen die ze hebben.
Dan nog iets anders. We zitten hier midden in de natuur. Overal vogels met hun gezang en gekwetter en da's echt heerlijk wakker worden of buiten zitten dan thuis waar de meeuwen heersen. Wat we hier momenteel iets minder grappig vinden is dat onze caravan geconfiskeerd dreigt te worden door het plaatselijke bijenvolk. Ze vliegen in colonne de veranda op en af en hebben daarbij maar 1 doel: de ventilatieroosters die de caravan rondom sieren. Omdat ik ze inmiddels ook elders rond de caravan had gezien en gehoord, begon ik me zorgen te maken. De Chef timmert zich wezenloos om de aanbouw klaar te krijgen en het bijenvolk herkent in dit alles de grootste bijenkast ooit! Hoogste tijd dus om hier een stokje voor te gaan steken want zodra een bij ook maar 1 bijenei legt, zijn ze een stuk minder relaxed dan nu. De Chef spande een gaasje voor de roosters 1, 2, 3 en 4 en ik deed even later hetzelfde voor rooster 5 t/m 253... Dat u het even weet. Daarna ging ik observeren: een bijenvolk in paniek dat niet schijnt te snappen dat hun bijenlijfjes niet door vliegengaas geperst kunnen worden. Een paar uur later snapten ze het nog steeds niet, maar nu hebben ze geloof ik wel in het bijensnotje dat onze caravan bij-vrij is gemaakt en dat ze op zoek moeten naar een andere bijenkast. Ja, we zijn gek op dieren, maar er zijn grenzen.
Waarvan acte.