Zal ik wel of zal ik niet?
Dat was de vraag die ik mezelf al 2 weken stelde.
Ik zal-de wel, want de Chef had plots bij onze toekomstige schoondochter afgesproken om 2 kasten te schilderen gisteren en 'iets te doen met behang'. Dat kwam dan toch nog mooi uit zo.
Oudste larfje, ja die met dat lekkere korte koppie, die vond om half 8 opstaan veel te vroeg en bleef dus thuis. 16 jaar dus dan kan dat wel. Hij zal de keet niet afbreken en weet welke vriendjes hij wel/niet binnen mag laten. Dus. Gingen we met z'n 3-en. Ik gooide 2 mannen in H'sum vakkundig doch discreet uit de auto. Hees mezelf voor het fatsoen nog even 4 trappen op om gedag te zeggen en schoondochter aan m'n hart te drukken en ging toen op weg naar m'n moeder.
2 jaar geleden waren ze 50 jaar getrouwd: mijn vader en moeder.
Zij blij, wij blij, iedereen blij, want velen halen de 50 jaar niet. En dus hadden ze toen op 1 maart een feestje gepland. Mijn ouders zijn/waren niet zo van de feestjes: ja toen ze 12,5 jaar getrouwd waren, was er feest. Ik weet nog dat ik samen met zussen en broer een versje opgezegd heb, dat ik nu nog uit m'n blote brein ken. Mijn tekst was: 'blote benen, blote benen, zei de lichtmatroos. Blote benen, blote benen zei de lichtmatroos'. Iets met Catootje op de botermarkt...
Afijn, 2 jaar terug was het dus feest, met een groep van zo'n 40 vrienden en familieleden. 50 jaar getrouwd is ook best iets wat je mag/moet vieren, toch?
Uiteindelijk was dit het mooiste feest ooit. Want.
4 maanden later had ik geen vader meer.
Zomaar opeens. Dood. In 10 dagen tijd.
Geen idee wat er aan de hand was.
Voor wij en de artsen het wisten was ie al overleden. (Nu weten we dat hij 'n para-neoplatisch syndroom had.)
Mama had ineens geen man meer. Na 50 jaar was ze ineens weduwe.
Gisteren had ik een vakantie dag in laten plannen en kon ik naar mama toe. Om te herdenken dat ze 52 jaar geleden trouwde met de liefste papa van de wereld.
We herdachten papa, samen aan de keukentafel met koffie en verhalen van 52 jaar geleden. We huilden samen om papa en ik zette een grote witte pot met witte viooltjes op zijn graf.
Aan het eind van de middag heb ik m'n mannen uit H'sum gehaald en hebben we nog gegeten bij mama met oudste zus en broer.
En mama? Ze is zo dapper; heeft erg veel pijn in haar versleten lijfje en is benauwd van haar COPD, maar ze zal niet klagen of mopperen. Ze kijkt uit naar het moment dat ze naar papa mag, maar leeft ondertussen nog volop met de mogelijkheden die ze heeft.
Ze geniet van haar kinderen,kleinkinderen en haar hobby's en begrijpt 't als ik verstek moet laten gaan ivm werk en zorgen hier thuis.
Tja die moeder van mij, ik hoop voor ons dat ze 100 wordt, voor haar hoop ik het echter niet.
Dag dappere lieve moeder: ik houd van je!
4 opmerkingen:
met veel liefde geschreven Nicolet. Mooi hoe je beschrijft dat je haar nog niet wil en kan missen maar dat je snapt dat ze weer samen met je vader wil zijn. Blijven moeilijke dagen, fijn dat je dat met haar en je overige familie kan delen, alleen zoo jammer dat Madelief daar niet bij kon zijn. Hopelijk kom je vandaag lekker bij,
lieve groet
Linnepins( voorheen Denkertje ;-)
Nou meid, je slaat de spijker weer eens op de kop. Wat lijkt het me heerlijk, ondanks zo veel verdriet, om zulke lieve ouders te hebben(gehad) en op zo veel goede herinneringen terug te kunnen kijken. Ik had zulke schoonouders en die heb jij weer niet......Je kan niet alles hebben.
Wat een lief logje aan jouw lieve dappere moeder!
Wat een prachtige ode aan jouw ouders en aan de liefde.
Een reactie posten