Jullie wisten het al hé, dat ik gisterenavond gewerkt heb.
Was niet zielig, was erg gezellig en de avond vloog voorbij; voor ik het in het snotje had zat ik alweer thuis aan de prosecco en was het 24.00 uur.Overdag was het onrustig geweest op het werk en dat werkt dan in de avonddienst vaak nog even door. Zo ook bij ons. Veel revalidanten gingen naar huis, maar de kneusjes bleven achter. Dat is logisch, sommigen kunnen niet naar huis om wat voor reden dan ook.
Overdag was er nog een mevrouw opgenomen, vanuit het LUMC en het zag ernaar uit dat we onze handen vol zouden hebben aan haar. Ze had de collega's en de dokter al aardig bezig gehouden en wij namen het over. Mw is zo'n 2 maanden gelen aangereden door een trein. Het kan verkeren. Je zal maar een stukje gaan wandelen en dan aangereden worden door de trein.
Kleine kanttekening is dat mw langs de spoorrails liep op dat moment en niet omdat ze zo vrolijk was...
Maar goed, ze mist nu een arm en heeft een flinke
We liepen onze benen uit onze konten o.a. voor mevrouw (ben tussen 2 billen bijna nog mijn eigen arm kwijtgraakt!) maar het mocht niet baten. Ze vroeg even later aan de voedingsassistente 'wat de verpleging eigenlijk doet hier, want ze moest toch alles zelf doen en zag niemand'. Pure psychiatrie, waar we niet voor opgeleid zijn maar na jarenlange ervaring wel tot op zekere hoogte, mee om kunnen gaan.
Onderling hadden we het er nog over dat het eigenlijk in en in-triest is dat mensen zo wegzinken in omstandigheden dat ze het leven niet meer zien zitten.
De Chef en ik hebben ook veel meegemaakt, maar zijn er sterker door geworden. Het nieuwe jaar beginnen we met een zwaar gevoel in onze maag ivm gezeik op het werk van de Chef. Het zal een pittig jaar worden en we weten niet welke kant het op zal gaan: of hij aan het werk blijft; beschadigt vertrouwen wordt hersteld of dat hij niet meer terug kan/mag. En dan? Van 60-80% WAO naar 100% WAO? We weten het niet...
We vertrouwen erop dat wat er ook uit gaat komen, het 'goed' zal zijn en er rust in zullen vinden. En ondertussen doen we een rondje
Gelukkig 2010 iedereen!
12 opmerkingen:
Zo aan het bed maak je toch van alles mee hè op een oudjaarsdag? En dan ook nog door een onnozele actie van zoonlief wat bijna de Chef een oog kostte...meidmeidmeid, je maakt wat mee!
Wat een triestig verhaal van die mevrouw.... ik heb met haar te doen! Ik wens jullie echt alle goeds toe voor 2010, en vooral een grote dosis geluk! Jullie verdienen het gewoon!!
Heftig zeg! Inderdaad, rust en ruimte in je hart te hebben is in zulke situaties heel erg nodig! Ik wens het jullie toe!
Zo te horen doen jullie ook geen zak voor de mensen. Arm mens, bij jullie op de afdeling liggen en dan alles zelf moeten doen. Jullie zitten zeker alleen maar koffie te drinken. Of vakantie te hebben, dan verwijt krijg ik meestal. Volgens mijn cliënten heb ik meer vakantie dan dat ik werk. uhuh?!
Meid, de beste wensen voor jou en je gezin en dat alles goed mag komen met Chef's werk, op welke wijze dan ook.
het meest beangstigende is dat wij allemaal terecht kunnen komen in een situatie waarin we geen uitweg meer zien, alleen zal de 1 daar veel sneller in terechtkomen dan de ander door aanleg, opvoeding, karakter of wat dan ook, dat punt van breken is per persoon verschillend, maar het is er bij iedereen.
goed om te onthouden.
on the bright side: happy 2010!
Femke
Heel naïef lees ik je blog en denk huh hoe kan je nou aangereden worden door een trein? Duh....
ik heb wel eens een moment gehad dat ik dacht ik spring ervoor hoor dat zeg ik eerlijk maar ik heb het niet gedaan omdat ik gewoon een angsthaas ben denk ik .
Dit klinkt heel erg maar was niet zo erg hoor.
Nou miepie ik wens jou natuurlijk ook alle goeds voor 2010 de derde keer al denk ik xxxx
Alle goeds voor 2010!
Het leed achter een verloren arm, tjemig. Triest, zo'n leven. Brrrr....ik probeer het gevoel even van me af te schudden. kan jij dat makkelijk? je werk loslaten en naar huis gaan?
Jullie staat ook een spannend jaar te wachten...alle goeds en ik....ik lees gewoon weer mee.
@Femke: dat weet ik natuurlijk al zo'n 25 jaar, anders was ik allang afgehaakt in de verpleging. Maar dat neemt niet weg dat ik/wij het ons moeilijk voor kunnen stellen dat je tot zo'n daad komt. Echt; de Chef en ik zijn ook door diverse diepe dalen gegaan en nog steeds, maar het is de manier hoe je met problemen omgaat (en daarbij je geestelijke conditie uiteraard)
@ Repel: je hoor, ik kan dat goed loslaten. Over sommige patienten praat ik thuis 1x om het kwijt te kunnen en dan is het over. Op het werk, kunnen we altijd bij collega's terecht.
Het is triest als je zo diep wegzinkt in je verdriet dat je eigenlijk nog maar 1 uitweg ziet. En als die uitweg dan ook nog zo eindigt, dan is het helemaal zuur. Ik hoop voor haar dat ze weer zal kunnen zien dat er een moment zal komen dat de zon weer een beetje gaat schijnen. Dan zal haar revalidatie ook makkelijker verlopen. Heb zelf gerevalideerd en gezien wat een invloed je 'hoofd' heeft op je herstel.
Ik wens jullie voor 2010 ook veel zonneschijn. Hoop dat er in ieder geval snel duidelijkheid komt over de baan van de Chef en hoe dat verder gaat, dan verdwijnt dat zware gevoel hopelijk ook weer uit jullie maag!
Ik zei het in de volle veronderstelling dat je je ervan bewust was, maar vind het toch goed als we onszelf er af en toe aan herrinneren.
En het is fijn als je veel voor je kiezen krijgt dat je dat dan kunt delen met de mensen waar je van houdt, ik denk dat mensen die dat geluk niet hebben veel eerder breken.
Daarbij merk ik soms bij mensen die lang in zo'n zwaar beroep werken dat ze wat afgestompt raken, dat zal ongetwijfeld nodig zijn om het vol te houden maar komt soms wat hard over.
@ Renske: ja wij hopen ook op snel duidelijkheid, maar verwachten dat het lang, heel lang gaat duren.
@ Femke: O ja, ik ben me er zeker van bewust hoor! Ik denk niet dat we afgestomp raken of dat je het in mijn/ons geval zo kan noemen. Ik houd het vol omdat we al lange tijd met dezelfde collega's werken en we een heel hecht en deskundig team zijn. Het is een manier van 'omgaan met' en door af en toe cynisch of hard te zijn (of zo over te komen) is voor mij( en vele collega's) de manier. Daarbij niet het respect en de mens achter de diagnose uit het oog verliezend hoor. Daarom vind ik het zo heerlijk om in de revalidatie te werken! We hebben vaak een goed contact met de patienten en er is veel minder afstand tussen verpl - patient dan in een ziekenhuis.
Een reactie posten