Je hebt van die dagen

Je hebt van die dagen dat je meer dan genoeg onderwerpen hebt om over te bloggen.
Je hebt ook van die dagen dat je geen idee hebt waarover je moet bloggen.
Ik kan u melden: dit is zo'n dag.
Geen idee wat ik wil delen met jullie.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat het best een lekker dagje was op het werk en dat ik tussen naald en spuit door ook nog een Sint gedicht in elkaar heb zitten flansen voor een behoeftige collega. Maar dat doe ik niet.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat ik na het werk meteen maar boodschappen heb gedaan en eten heb gehaald zodat de Chef kon koken terwijl ik zweet in m'n reet sportte van 5 tot 6. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat de Chef in een dip zit omdat z'n eikel van een leidinggevende hem eruit probeert te werken, maar geen poot heeft om op te staan. Daarnaast zit hij als WAO-er in een beschermde positie, maar het maakt het niet makkelijker voor de Chef. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat ik me zorgen maak over de Chef door deze hele toestand en omdat hij nu ook weer zoveel pijn heeft omdat hij gezegend is met o.a velen soorten reuma. Maar dat doe ik niet.
Ik zou misschien kunnen vertellen over een blog die ik donderdag las en precies de woorden zegt die ik al tijden lang diep van binnen voel. Maar dat durf ik niet.
Ik kan ook vertellen dat ik zo aan vakantie toe ben en dat ik er soms zo de schurft van heb dat ik 4 dagen moet werken maar ja, de Chef heeft er ook niet om gevraagd... dus dat doe ik ook maar niet....
Wat ik wel kan doen is al die gevoelens met jullie delen door een schilderij die ik maakte en die dit alles uitdrukt. Het origineel is van Christa Rosier, ik ben weg van haar werk en heb o.a deze nageschildert en op een prominente plaats in de kamer hangen. Ik denk dat ik dat maar doe...

Onderschrift van Christa bij dit schilderij: Een huilende vrouw staat met uitgestoken arm naar boven. In haar hand een verkreukeld stuk papier, dat de vele onverhoorde gebeden symboliseert. Uit de houding van deze vrouw spreekt gebrokenheid; haar wereld staat stil, ze ziet geen uitkomst meer. Letterlijk staat ze met haar gezicht tegen de muur. Daarom ziet ze niet het licht dat op haar valt; het licht dat een teken is van God's aanwezigheid en troost. Die troost zal ze niet ervaren als ze zich niet eerst omdraait.

Soms, heel soms, durf ik me niet eens om te draaien maar ik denk dat ik dat toch maar weer eens ga doen, want ik kan niet en wil niet, zonder die aanwezigheid en troost...