Gewoon een door-de-weekse-dag

En toen was het alweer woensdag middag, maar al zo donker dat je de middag ook 'avond' mag noemen.
En ik ben het zat. Moe bedoel ik.
Gisteren een lange dag gehad, omdat we aansluitend een les-middag hadden van Frans de directeur himself. Over beleid en organisatie in het kader van het interne MD-traject voor alle kneuzen in het gesticht die net zo'n functie hebben als ik: coordinator.
Was nog interessant ook alleen hadden ze de chips en rosé vergeten en de koffie was niet lekker.
Nu ja, ik kan daar wellicht ook geen chips gaan zitten likken ala Ilse, dus misschien was het wel goed dat er geen chips was.
Even daarvoor had ik een arts uit een zkh in Nieuwegein aan de telefoon die nogal tekeer ging tegen mij. Ik zei er nl. wat van dat ik maandag niet terug gebeld was om de overname van een patient te regelen. Die zouden ze, zo bleek, vandaag wel even overplaatsen zonder overleg. 'Nou nee, vrijdag is het eerste bed vrij en niet vandaag'. Hadden ze maar maandag moeten bellen, nu deed ik het zelf en kreeg ik nog de wind van voren ook. En daar word ik heul errug 'rood' van. Ik heb het mevrouw de dokter en ook de verpleegkundige verteld dat ik daar niet van gediend ben. 'Wanneer zij hun afspraken niet nakomen, kan ik daar niets aan doen en wens ik niet als een voetveeg aan de telefoon behandeld te worden. Zo'n toon aanslaan laat ze maar, al is ze 1000x arts, ik ben niets minder dan mevrouw de dokter.'
En het luchtte op maar ik liep er wel van te stuiteren.

O ja ook 'leuk'.
Maandag nieuwe opname: longpatient, ernstig benauwd, 32 kilo en dat alles dankzij de eeuwige sigaret. (je zou voor de gein eens moeten komen kijken bij een longpatient: je zou meteen stoppen met roken...) Deze mevrouw stopt binnenkort ws. ook met roken; is het niet links-om dan is het rechts-om. Maar goed, waar was ik. Ik stel me voor aan mevrouw en ze zegt direct nadat ik m'n naam noemde: 'oh, de groeten van je schoonmoeder. ' Oh, nou er heten er meer vdP. 'Nee, ze wist het zeker, haar buurvrouw in het zkh had gezegd dat haar sch.dochter hier afdelingshoofd is en dat moest ik dan toch zijn.' 'Want je bent getrouwd met haar zoon'. Da's een heldere opmerking van mevrouw, ze weet alleen niet hoe de Chef heet.
Ik raapte m'n onderkaak van de grond en flapte eruit: 'Nou, niets dan lof over mij mag ik hopen?' Ze kreeg spontaan een hoestbui en ik liet het maar zo.
Ik in 1 streep naar de dichtsbijzijnde telefoon en de Chef gebeld met de mededeling dat z'n moeder dus blijkbaar in het zkh ligt!?
Wij weten nl. van niets.... en dat bedoelen we nou.

's Middags tijdens het booschappen doen scheur ik met m'n karretje door de Hoogvliet en laat bijna het leven: rijdt m'n sch.moeder daar alive & kicking in haar scootmobiel(!?)
Ik parkeer m'n kar dwars voor haar scootmobiel en meld dat ik de groeten van haar heb gekregen.
Heel verhaal over 'ons niet kunnen bereiken' en wat dies meer zij en dat zij ja, inderdaad naast deze mevrouw heeft gelegen...
Ze heeft gelukkig maar 2 dagen in het zkh gelegen en verder onderzoek volgt.

't Is me wat allemaal.
Ik had jullie ook nog willen vertellen van die man met een beenamputatie en van het andere been zijn ook de tenen gans verdwenen (geamputeerd, maar dat rijmt niet) Deze man vroeg bloedserieus of wij de pedicure wilde regelen voor hem. (...)
Of van die mevrouw (slechts 2 jaar ouder dan mij, argh!) die iedere ochtend als K. de kamer binnenkomt uit bed springt en vlak voor z'n neus eerst al haar tanden uit haar giecheltje trekt en deze ook voor zijn neus in een bakje water plettert...
Nee, niet leuk. Daarom brei ik er maar een eind aan voor vandaag.
Dagdag...