Je hebt van die dagen dat alles tegen lijkt te zitten.
Mijn dag was al begonnen voordat ik er erg in had en voordat hij hoort te beginnen op mijn vrije dag. Lees hier maar.
M'n haar zit rot, m'n kapster is met vakantie, ik ben een soort van ongesteld terwijl ik dat niet hoor te zijn met 4 spiralen in situ en ik val nog niet af terwijl ik het zweet in m'n reet sport en men is bij de Hoogvliet JN's sollicitatieformulier kwijt en nu is zijn jongere vriendje aangenomen terwijl JN ook zo graag wil werken. Dus. Ik een nieuw formulier meegegrist en gemeld dat ik hoop dat deze niet kwijtraakt. Maakt trouwens wel een goeie indruk zo'n bijdehandte moeder die rood aanloopt...
Ik weet 'het gaat nergens over', maar het iriteert mij verschrikkelijk als mensen zo laks met dit soort zaken omgaan.
Ik kwam thuis en ik was boos.
En ik bedenk me altijd als ik boos ben -op niemand in het bijzonder maar gewoon om 'alles'- dat ik m'n lieve vader zo mis en dat ik z'n stem nooit meer hoor en z'n armen voel. En dus was ik boos, want da's lekker makkelijk, dan hoef ik niet te huilen.
Maar toen kwam de post en die gooide iets op de mat.
Maar he, een Hollandse postzegel en geen Amerikaanse...
Pas toen ik de flop omdraaide zag ik dat het van haar was en ter plekke smolt ik met een 'ach, Trut' op mijn lippen. Ja lekkere 1e reactie, maar het floepte er zo uit... Ik bedoelde natuurlijk Tuttemerull!
En ja hoor, tranen met tuiten, terwijl ik nog niet eens wist wat erin het pakje zat. Maar het gebaar en het moment en haar uitleg in het kaartje erbij deden al mijn sluizen overstromen.
Ik heb zelfs even moeten wachten voor ik verder kon, want snot maakt kadootjes vies en slijmerig.
Wat er in de flop zat zien jullie hieronder:
Die lieve Ilse, die wist toch precies dat ik zo blij wordt van een foto van m'n papa in haar mooie lijstje. Voor in de kerstboom of voor nu aan het windlicht dat brandt voor hem. Ook kreeg ik nog een leeg fotolijstje en een prachtig hart...
Zusdus sms-te juist toen ik aan het uitpakken was of 'ik al post had?'
Ik belde haar en samen overstroomden we door dit gebaar en om het gemis van papa.
Lieve Ilse, dank je wel dat je mijn tranen gedroogd hebt vandaag en dat we er via het bloggen voor elkaar mogen zijn. En dat bedoel ik ook voor de andere bloggers en meelezers, want ik kan me inmiddels geen leven meer voorstellen zonder jullie. En nu niet allemaal kadootjes gaan sturen hoor, maar voel je vooral vrij...
5 opmerkingen:
Bij de kapper zat ik bijna weer te snuffen toen ik er aan dacht. Mezelf toch maar even streng toegesproken.
Wat is het mooi hè, ik bewaar zelfs het inpakpapier...da's ook te mooi om weg te gooien.
Ah, jij ook al, wat ontzettend lief van Ilse!
Ik word er gewoon verlegen van en emo want ik zit tegen mijn ongesteldheid aan te hikken en net was iemand echt intens gemeen tegen me en daar kan ik zo vreselijk niet tegen, daar ben ik dagen ziek van en nu lees ik dit en denk weeehhhhhh wat lief er zijn nog lieve vrouwen in het leven snotter de snotter...
ik vind het gewoon heel heel erg fijn dat je er blij mee bent. Zo en nu ga ik met je sokken aan op de bank zitten en zielig zitten wezen, ik voel me weer even 7 en gepest op school....
xxxx
@ Ilse: ach meis, als ik je moeder was kocht ik voor jou ook een nieuwe fiets (of iets anders waar je blij van wordt. Sokken bv?!)
Wat ontzettend gaaf zeg. Die Ilse is ook zo'n schatje!
Een reactie posten