Buurtjes

Ik klaag niet snel.
Ten eerste helpt het niet en ten tweede hebben de Chef en ik al zoveel meegemaakt dat we wel tegen een stootje kunnen.
Maar nu wil ik toch wat kwijt. Heel even maar, dus je kan nu nog stoppen met lezen.

Wij wonen in een niet zo'n groot huis met aan beide zijden buren. Da's lekker warm in de winter, scheelt een hoop stookkosten, want de buren stoken en wij genieten mee.
Afijn, de ene buren zijn schatten: rond de 70, altijd belangstellend zonder opdringerig te zijn en als er wat is zouden we zo bij hen terecht kunnen. Sjerril ligt gedurig bij hen op de vensterbank te slapen en jat de vis van hun bord als ze de kans krijgt.
De andere buren zijn een verhaal apart: alleenstaande moeder met 2 jongens. 4,5 en 9 jaar oud.
Dat ze alleen is kunnen wij niets aan doen. Dat was ze al toen ze er 3,5 jaar geleden kwam wonen.
Het jammere is dat de buurjongens altijd een enorme herrie maken. Die zijn schreeuwend verwekt denk ik, want hoe kan je anders altijd en eeuwig zoveel lawaai voorbrengen?
Het is mij een raadsel.
Vooral in het weekend. Dan staan ze om uiterlijk half 8 al te schreeuwen en te stampen en gooien met deuren en met elkaar.
We hebben nog mazzel dat ze ze niet altijd buiten zet om die tijd, want dan is de hele buurt wakker. Nu alleen wij. (Is echt wel gebeurt dat haar jongste op de plaats stond te krijsen en zij de deur op slot en gordijnen dicht had gedaan, met het idee 'dan is ie er niet'.)
Vrijdag kwamen we terug van de camping en tot onze stomme verbazing klonk er een hoop gezellig gespetter van over de schutting. De Chef keek eens over de schutting en keek zijn ogen uit. Er stond/staat op hun plaatsje een heus zwembad.
Da's niet zo raar, zie ik jullie denken. Nee, in principe niet. Ware het niet dat onze plaatsjes piepklein zijn, zo'n 25m2. Het zwembad is zeker 20m2. Dat betekent dat er naast het zwembad nu nog nauwelijks ruimte over is voor bv hun konijn en tuinstoelen. Maar da's niet mijn probleem. Ze heeft het zwembad op zaterdag geleegd (de zondvloed was er niets bij...) en weer gevuld, voor nog meer spetter plezier. (Buurjongens hebben vaak ruzie met elkaar, je zou denken: zo'n vol zwembad is de ultime gelegeheid om er 1 te verzuipen... Maar dat denk ik dan hé, ik zeg het niet hardop. Ik zou niet durven.)
Buurvrouw heeft sinds kort ook een vriend. Met 3 kinderen. En 3 + 2 = 5. En die zaten allemaal in dat enome zwembad op de piepkleine plaats.
Waar gespettert wordt moet er ook weer worden bijgevuld en aldus geschiedde: niet alleen het zwembad wordt gevuld, ook onze tuinstoelkussen en daarop slapende katten werden gewaterd. Ik zag het gebeuren vanuit de kitchen en gilde 'Hallooo!' Vriendje van buurvrouw greep in en onze kussen konden weer drogen.
Ik hoop zoooo dat vriendje een blijvertje is. Het huis is te klein voor buurvrouw + kids & vriendje + kids, dus er zal dan verhuisd moeten gaan worden. O, ik hoop het zo.
Ik kan niet tegen herrie en vooral niet tegen schreeuwende kinderen die daarin niet gecorrigeerd worden. Mijn motto was/is bij de jongens: niet schreeuwen, je praat maar gewoon dan hoor ik je ook. En dat werkt. Al 15 jaar. Dus het kan wel... maar buurvrouw weet dat nog niet.
Wij zijn dus ook blij dat de basisscholen weer begonnen zijn. Het is heerlijk rustig en er wordt -even- niet geschreeuwd. O jee, nu zie ik ze zojuist thuiskomen. Ik ga even m'n oorpluggen zoeken... Pray for me!
Later!