Symbolen.

Het is nog steeds Pasen. Gisteren met de jongens naar de kerk geweest, Gijs is nl op de camping om de caravan van m'n ouders naar onze plek te verkassen. Afijn, wij hadden een doopdienst: 6 mensen die zich hebben laten dopen door onderdompeling; we heten niet voor nix 'baptisten'. Het was goed: ik heb na maanden weer eens luidkeels mee kunnen zingen zonder dat ik er vreselijk emotioneel incontinent bij stond te zijn. Pasen de 1e keer zonder vader is raar, maar des te dieper gaat Pasen dit jaar voor mij: Jezus is opgestaan --> ik zal mijn vader ooit terug zien! En daarom kon ik zingen.

Mama en Annemarie waren samen ook naar de kerk (ook baptisten) in Huizen. Het was heel bijzonder. Dat komt zo:

De katholieke cultuur heeft veel meer symbolen in hun geloof dat de christelijke. De katholieken kennen o.a 'allerzielen', wij hebben daar niets mee en kennen het ook niet.

Mama en Anne hadden een spreker die ze een mooie Paasdienst heeft gegeven, de 1e keer zonder papa, door wat hij zei en zij mochten doen. Er stond een schilderij -de kracht van de opstanding- voorin de zaal en er stond ook een klein wit kistje.

Degenen die gestorven zijn, zijn niet meer bij ons, maar wel in ons hart. Ook al wordt hun naam niet meer genoemd (in ieder geval 'te weinig') door de omgeving en in de kerken, ze horen er nog steeds bij! Daarom mocht iedereen die wilde een naam opschrijven en het briefje in het kistje doen, om te laten zien dat de doden niet vergeten worden.

Niet zo moeilijk dus welke naam ze hebben opgeschreven: 'Nic'/'papa'. Dit briefje ligt nu in het kistje, opdat papa nooit vergeten zal worden. Ook al was ik er niet bij, ik was er ontroerd van toen ik het hoorde. Mooi symbolisch om dat te kunnen doen.

Op mijn salontafel in de kamer prijkt een windlicht met olielamp. Zodra ik thuis ben gaat de vlam erin, want daar is ie voor gemaakt; een olielamp moet branden. Hetzelfde windlicht met olielamp staat op het graf bij papa. Rick en Anne zorgen ervoor dat de vlam altijd brandt.

Omdat ik niet in de buurt van het graf in Blaricum woon, kan ik niet 'even' langs bij het graf van papa. Nu kijk ik naar mijn brandende lampje en de foto die er strak naast staat en noem ik zijn naam 'papa'. Meestal direct gevolgd door 'ik mis je', maar dat terzijde...

Voor mij ben ik zo toch symbolisch dicht bij hem en kan ik ieder moment van de dag zo even bij hem langs.

En omdat we dus de namen van overledenen mogen blijven noemen zal ik dat ook blijven doen. Hoe zou ik anders kunnen?