Over een luttele week, heb ik zomaar een hele week vrij.
Met man en nageslacht naar de camping waar we de uitbouw aan de caravan zullen gaan opbouwen. Lees: man en zoon 2 doen het werk, zoon 1 doet niets en ik roep 'hup'. Dat laatste kan doorslaggevend zijn voor het succes van het op te bouwen stulpje, dus onderschat mijn hup-roepen niet!
Daarnaast ga ik me geestelijk en lichamelijk voorbereiden op de taak die vanaf 15 mei mij wacht: de koffer van mijn tweelingzus dragen naar Samos. Ik heb er vreselijk zin in, maar wil die week niet doorkomen van wegraking naar wegraking. Dus over een week flink slapen, uitslapen en bijslapen, tussen het hup-roepen door, zodat de week Samos een heerlijke week wordt en zus en ik kunnen bijtanken. We liggen met ons appartement zo'n beetje strak aan de landingsbaan, maar dat mag onze pret niet drukken. Mocht de landing iets te vroeg doorzetten dan zijn wij de eersten de kunnen inchecken... Kouros Bay: here we come!
1 opmerking:
Ik hou je er aan: van het dragen van m'n koffer. Maar ik heb een nieuw koffertje, dus daar komt niemand met z'n klauwen aan.
En ik lach me rot: als we te vroeg landen, zijn we de eersten die inchecken! Hahahaha! Het zou de giller van de eeuw zijn, strak op het strand, 3 uur na het opstijgen! Ik sta straks in m'n bikini op Schiphol! Kanniewachtennie!
Een reactie posten