BLS/AED; daar red je levens mee

Vanmorgen fietste ik op m'n dooie akkertje naar de kerk.
Toen ik de hoek bij de rotonde nam zag ik even verderop een aantal mensen gebogen over iemand heen staan.
'Oh shit', was mijn eerste gedachte maar daar aangekomen zag ik dat er net een politieagent z'n jas uittrok en de meneer op de straat begon te reanimeren. Ik twijfelde geen moment, zette m'n fiets op de standaard en op slot, want je bent tenslotte in Nederland en je fiets kan op zondag ook gejat worden terwijl je iemands leven redt.
Vanuit mijn werk en kennis (BLS/AED instructeur) weet ik gelukkig in zo'n situatie hoe te handelen en op zaken te letten die een leek niet 1,2,3 opvalt. Ik zag het gebit van meneer achterin z'n mond hangen, die moet eruit voor je iemand normaal kan beademen. Gebit eruit laten halen en op dat moment kreeg ik een beademingskapje in m'n handen gedrukt van de politie zodat er naast het masseren ook de beademing gestart kon worden. De AED werd aangesloten zodat het hartritme gecontroleerd kan worden om zo nodig een schok te geven wanneer dit nodig blijkt.
Even later arriveerde de ambulances (altijd 2 bij een reanimatie) en werd meneer aangesloten op de Lucas (automatisch hartmassage apparaat) en ter plekke geintubeerd om adequaat te kunnen beademen. De politie vroeg m'n naam, adres en 06 nummer om vanmiddag nog even te laten weten of meneer nog in leven was en om de reanimatie nog eens door te spreken.
Ik ben daarna niet doorgereden naar de kerk, maar naar huis gegaan en heb de Chef verteld wat er gebeurt was. Toen heb m'n hardloopkloffie aangetrokken om een rondje te gaan rennen. Dat hielp wel moet ik zeggen, maar je beleeft zo'n gebeurtenis nog wel een paar keer.
Als geruststelling voor mezelf en de anderen die erbij waren weet ik dat er goed gehandeld is en dat iedereen heeft gedaan wat ie kon. Op straat reanimeren is wel een ander verhaal dan met een geolied team op het werk, maar gelukkig komt het nog maar zelden voor dat niemand handelt als er iemand van z'n fiets stort op een rustige zondagochtend...
Zojuist stond de politieagent aan de deur die er vanmorgen ook bij was, om te vertellen dat meneer (76 jaar) nog in leven is. PdH. Zijn familie is pas na 2,5 uur zoeken gevonden via het framenummer van z'n fiets en ook rond die tijd dachten zijn vrouw en kinderen 'wat blijft pa toch lang weg na de kerk'...
Ze hadden m'n 06 nummer verkeerd opgeschreven en me ook nog proberen te bereiken via de 06 (die wel in het telefoonboek staat) van de Chef, die overigens niet opnam... Men had 3x naar mijn zwoele voicemail geluisterd op de speaker zodat het hele korps kon meegenieten en zich daar met enorm over verbaasd en verwondert 'dat het nog bestaat'.
Ik zeg namelijk op de voicemail, om het saaie verhaal wat op te leuken 'Hallo, we zijn er even niet, maar de sleutel ligt onder de mat...' En dat vond de politiemeneer niet zo handig en stak me een folder toe dat inbreken wel erg makkelijk is op deze manier. Ik kon hem gelukkig uit de droom helpen dat we niet eens een mat hebben buiten en dat ik natuurlijk ook wel weet dat het niet erg handig is om daadwerkelijk de sleutel onder de mat voor het grijpen klaar te leggen. Opgelucht haalde meneer agent adem en ik zag aan hem dat hij mij niet langer voor de blonde-domme-doos aanzag dan even daarvoor. Ik kreeg er bijna de slappe lach van en ook de Chef kwam niet meer bij toen ik het hem vertelde.
Afijn, zo maak ik tenminste nog iets mee op m'n vrije zondag, maar liever niet kan ik zeggen.

Als ik jullie een tip mag geven: ga ipv de jaarlijkse kerstkrans-knutsel-avond in december allemaal een cursus BLS-AED volgen. Je leert er reanimeren (Basic Life Support) en een AED (Automatisch Externe Defibrilator) bedienen want het zal je vader, man, kind of jezelf maar zijn die nietsvermoedend van de fiets stort op een rustige zondagochtend...