Brekebeen

Tijd voor 'n nieuw logje maar de poes ligt op schoot en draaide zich nog eens uitgebreid om... Dan maar op m'n aaifoon want ik moet weer eens wat kwijt.
De Chef heeft pijn. Da's op zich niet bijzonder alleen doet het nu errug pijn. Z'n voeten zijn namelijk 40jaar ouder dan zijn lijf en verkeren in een 'gans versleten' staat. Bij tijd en wijle doen die hoeven van hem zo'n pijn dat het lijkt of het zaakje gebroken is. Tja, het komt zelfs voor dat de Chef zijn voet breekt zonder dat daar een directe aanleiding voor is. 'Krak' zegt het wrak dan en voilà, weer een bot door de midden...
Van het weekend zei hij al dat het onderstel weer meer pijn deed dan normaal en dat z'n tenen een doof gevoel hadden.
Tijd voor een bezoek aan de huisarts. Die kent de gammele staat waar de Chef in verkeerd uit zijn brein en stuurde Chef door naar 't hospital. Chef belde mij (zwaar aan de arbeid vlakbij het hospital) dat ie me zou komen halen omdat 't lastig rijdt in het gips. Ik zat echter midden in de twee wekelijkse artsenvisite en vond het een beter idee dat ie me pas zou bellen als ie inderdaad kant en klaar ingegipst zou zijn, want dat was nog maar de vraag.
Uurtje of wat later: Chef belt dat ze de breuk niet kunnen vinden maar dat die er ws wel zit. Ze hebben namelijk vaker dan eens over botbreuken heengekeken en dan bleek later op foto's dat het 'ach ja, toch wel gebroken was geweest'. Dus luid het advies nu: rustig aan doen en ontzien. Helder, zit geen woord Turks bij. Helaas. Als het pijn blijft doen kom je maar terug, dan is de breuk ws wel te zien op de foto en gieten ze mijn wrak alsnog in het gips.
Ik snap niet dat ze hem niet alvast gips gegeven hebben met die gare, gans versleten hoeven van hem en de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat er een breuk zit. Laatst adviseerde de orthopeed nog om ivm de pijn dan ook 's nachts maar z'n aangepaste schoenen aan te houden omdat die voeten en enkels gewoon 'op' zijn. Maar ja, de Chef is geen zeikerd en ik was er niet bij om het even assertief te regelen. We wachten dus af. Of het poot zich heeft vergist in het afgeven van de pijnsignalen of dat het echt weer kapot is.
Ondertussen buig ik me over de nieuwste kleuren gips en informeer ik naar de wachtlijst voor de terminale thuiszorg. En zit het zorgen u in het bloed, geef het even door: u mag de Chef leasen voor een zacht prijsje. Want ondanks dat ie ietwat gammel in elkaar zit en, zoals nu onverwacht bijna uit elkaar valt, is mijn wrak wel erg lief en dapper en klaagt hij niet hardop over de altijd aanwezige pijn.
En ik ben allang blij dat niet alles van zijn lijf uit (al dan niet spontaan brekend) bot bestaat... *zucht*