Terwijl de zon zijn best deed om voor onbepaalde tijd door te breken, liep ik het kerkhof van m´n vader op.
Het olielampje was uit, zag ik terwijl ik stil stond aan zijn graf.
Ik liep vervolgens een rondje en streek neer op een bankje achterop het graf, in de zon.
Koolmeesjes, kwikstaartjes, duiven en roodborstjes vlogen om me heen alsof ze me allemaal persoonlijk welkom heetten.
Achter me in het bos hoorde ik een specht met z´n snavel tegen een bast rammen.
Ik zat erbij en keek ernaar.
En ik dacht na over alles wat er nu gebeurt met ons gezinnetje.
Mijn vader, die altijd zo bezorgd was over de Chef en over mij en onze jongens, die weet nu niets van de zorgen die ons bezighouden.
Ik dacht eraan hoe papa hiermee omgegaan zou zijn als hij er nog wel geweest was. Hij bad de schijven uit z´n knieën voor ons, en zei dat ook altijd.
Ik dacht aan papa, die zelf ook het nodige heeft meegemaakt op z´n werk en hoe hij hiermee om ging. Ik zag hem eigenlijk nooit echt boos, wel teleurgesteld maar ook vergevingsgezind.
Ik merk dat ik met boosheid niet verder kom, het vreet aan mij zoals school omgaat met de Chef en helemaal nu we midden in onze meivakantie ook nog eens terug naar huis moeten ivm een afspraak bij de bedrijfsarts.
Maar zó ik wil niet verder.
Ik wil me niet meer boos voelen; niet meer opstandig voelen en daar agressief van worden op mensen die er ook niets aan kunnen doen.
Dus ik zat daar op het bankje, terwijl een roodborstje even verderop in het rond zat te kijken en ik besloot dat ik weer blij wil zijn.
Dat ik niet meer overal in tranen uitbarst als men vraagt hoe het gaat.
Ik wil zo graag weer genieten van alles wat we nog wel hebben en dankbaar zijn voor dat alles.
En dus bad ik daar op het bankje op het graf naar ´mijn Vaders die in de Hemelen zijn´, dat ik mag vergeven en mag uitzien naar wat ons beloofd is en echt mag vertrouwen op mijn Vader dat het goed komt.
Het luchtte op, de zon verwarmde mijn gezicht en ook een stukje van mijn hart.
Ik harkte vervolgens het graf van papa aan; bijna ontwortelde ik de hei die mijn zus er gepland heeft en trok ik hier en daar al wat onkruid weg.
Daarna heb ik het olielampje weer aangestoken en terwijl ik dat deed, brak er iets in mij en beloofde ik mijn beide Vaders dat ik het echt ga proberen...
Ik wil weer blij kunnen zijn...
19 opmerkingen:
Kind, het lijkt de zondvloed wel, op mijn wangen! Je mooiste blogje ever! Dikke knuffel van me.
Hier word ik heel stil van. En enorm blij.
God, grant me the serenity
To accept the things I cannot change;
The courage to change the things that I can;
And the wisdom to know the difference.
Wat een eerlijk en ontroerend stukje! Ik hoop (weet) dat je de kracht zult krijgen die je nodig hebt!
Wat een ontzettend mooi en puur stukje. Ik hoop enorm dat het je lukt je voornemen te behouden. Het zal alles zoveel lichter maken.
O, dit roert me. Mooi geschreven, helemaal vanuit je hart. Goed voornemen, ik duim met je mee.
Wat een puur en teder stukje, ik vind het echt heel mooi. Wat een bijzonder moment moet jij gehad hebben bij het graf van je vader. En wat een lieve reactie van zusdus.
Als logland iets kan betekenen bij het steunen van je voornemen zullen we het niet laten!
Volgens deze lurker zit jij (bijna) op een keerpunt... ik wens je veel liefde en sterkte! (En weet een heel klein beetje hoe je je voelt...)
En daarom zál het goedkomen!
Het komt ook goed.. Mens wat een recht uit je hart stuk is dit. Ik ken je verder niet maar ik vind als ik dit zo lees een van de puurste mensen. Zo mooi. En ik hoop dat in ieder geval 1 vader je helpt. Geniet van je weekend en hup borst vooruit.
Oh Nicolette, wat heb je het prachtig verwoord! Ik ben zooo jaloers op dit van jou. Ik wil ook op een bankje en dan zo kunnen denken als jij. Zo een besluit willen nemen en dat dan doen. Het is zo uit je hart en ook uit mijn hart.
Ik wil ook weer blij kunnen zijn.
Misschien ga ik morgen wel ergens een bankje zoeken. Dan denk ik eerst aan jou en ga dan ook van André naar nu en besluit ik om weer de mooie dingen te willen zien.
Liefs voor jou van mij!
Ik vind het ook een heel mooi logje, net zoals iedereen. En ik hoop dat je dat je voornemen mag lukken!
Mooi! Enne, het mooie is, dat je het niet eens zelf hoeft te doen. Gewoon erom vragen...
(nou ja, 'gewoon', dat kan retemoeilijk zijn, dat weet ik ook wel)
(zei ze, alsof ze zelf wél in overgave leeft...)
Meid, wat een fantastisch mooi logje! Ik zit hier helmaal ontroerd t zijn. Ik weet heel zeker dat alletwee je vaders je gehoord hebben. Het komt goed en zeker als je de rust krijgt om dat boze gevoel kwijt te raken en boven kinisinne en kleinhouden kan gaan staan. Ik bid met je mee!
Ik moet er helemaal van janken, wat mooi geschreven Nicolette , heel erg mooi !!!!
Mooi geschreven Nicolette!
Ik ben er van overtuigd dat het je gaat lukken. En je Vaders in de hemel zullen je daarbij helpen. Dat weet ik zeker. Want je bent niet alleen en hoeft het ook niet alleen te dragen. Zij zijn altijd bij je.
Liefs,
Renske
Wat een gevoelig logje. Heel mooi en uit je hart.
Vergeven en vertrouwen beiden super moeilijk.
Zeker als het gaat om hen die je lief hebt.
Ik vind je groots , in denken en doen!
Met groet,
Corrie.
Mooi. Heel mooi. En weet je, de Afrikanen zeggen niet voor niks:
"alles sal reg kom. Alles". Heb daar maar vertrouwen in!
Ach lieverd, wat een lief blogje en wat is je vader dicht bij je zo... Ik ben ervan overtuigd dat hij over jullie waakt en ervoor zorgt dat jij weer blijer en blijer wordt!! *kus*
Een reactie posten