Da's niet bijzonder zie u denken: het is zaterdag en 'die van mij is ook thuis'.
Klopt, op zaterdag is dat ook niet bijzonder maar... de Chef is de hele week al thuis want hij stond krom en stijf van de pijn. Met veel gekreun komt hij des morgens uit bed en dat geluid maakt hij niet van genot. Ik bedoel maar, da's een significant verschil kan ik vertellen.
Door al het vocht in de lucht, de aanhoudende lage temperaturen en de stress van het werk knapt dat goddelijke lijf van de Chef niet op.
Pijn heeft ie altijd al, maar dan heb je nog altijd de overtreffende trap van pijn: 'heel veel pijn'. En nu heeft ie zich dus ziekgemeld van de pijn. Dat doet ie niet vaak maar er zijn grenzen.
Daarnaast is er het gevalletje 'school' wat hem ook niet in de koude kleren gaat zitten en hij heeft nu alle grenzen bereikt. Totaal gedemotiveerd is hij nu thuis; het kan hem geen barst meer schelen. Deze houding straalt iets definitiefs uit en zo ken ik de Chef niet. Hij gaat/ging altijd voor de volle 100% voor de kinderen die hij les gaf/geeft inclusief onze oudste die hij nu ook in de les heeft.
Wij hebben onlangs bij het UWV de vraag neergelegd of de Chef aanspraak kan gaan maken op de uitslag van de laatste keuring in 2006: 80-100% afkeuring. 10 jaar lang heeft hij zijn uiterste best gedaan om toch betrokken te kunnen blijven in de maatschappij in de vorm van werk ook al was dat niet het werk waar zijn hart nog altijd bij ligt: timmerman. De afgelopen 9 jaar heeft hij dit prachtige vak kunnen leren aan kinderen en hij heeft er altijd van genoten om met die gastjes om te gaan. De leerlingen zijn gek van hem; als hij een poosje niet op school was dan stonden ze aan de deur met de vraag wanneer hij weer terug kwam. Op straat en in het dorp wordt ie altijd uitbundig begroet door leerlingen en oud-leerlingen slaan hem nu ze groot zijn, enthoudsiast op de schouder als ze de Chef tegen komen. Zegt wel ongeveer hoe hij het als les-assistent bouw/timmeren doet/gedaan heeft.
En nu is de koek op. Hij ziet er ontzettend tegen op om een nieuw coachingstraject in te moeten gaan met diverse psycologische testen en uiteindelijk toch weg te moeten. Daarom heeft de Chef nu de stap zelf gezet: we hebben het UWV geschreven en binnen 8 weken horen we 'hoe en wat' er besloten wordt door het UWV.
2006 was niet de eerste keer dat de Chef volledig werd afgekeurd; hij heeft dus lange tijd laten zien dat hij wel wil werken, maar dat het nu niet langer meer gaat... Zo'n besluit maakt je niet 1,2,3 en nu het uiteindelijk echt zover is, vinden hij en ik het vreselijk.
K#t-reuma, k#t-school.
Maar ik ben trots op de Chef
O ja, maandag is de Chef jarig en de komende week is het ook de nationale reuma-collecte week,
22 opmerkingen:
Hoi Nicolette,
Tjonge wat een verhaal zeg! Alleen de naam UWV doet mij al huiveren. Jaren geleden mee in de clinch gelegen, echt vreselijk, alleen daarom zou je al niet ziek willen worden!
Ik hoop dat het goed afloopt voor de Chef (en dat het snel een beetje voorjaar wordt, dat scheelt ook al de helft).
Sterkte (met de Chef), Gefeliciteerd (met de Chef) en suces (met de collecte).
Liefs,
Simone
Wat rot als het lijf niet meer doet wat je wilt en je er ook nog eens heel veel pijn bij hebt...
Verwen je mannetje maar lekker op zijn verjaardag!
groetjes,
Lilian
De chef en zijn cheffin! Ik ben ongelooflijk trots op jullie!
Dikke kus, Carolientje.
nou ik sluit me even bij simone aan,
en vloek even lekker mee met jou *&^E^& school
*&^%$^& reuma
Pffffff maar groot gelijk dat ie dat coaching project niet ziet zitten hoor ik zou het ook niet kunnen
knuffeltje van mij
Niet leuk als je wel wilt maar je lijf werkt niet mee. En dan heb je pijn en je kunt er niets aan doen. Heel veel sterkte en hopelijk geniet hij maandag wel en heeft hij een heerlijke dag.
Wat een nare ziekte he. Ik geef, daar kun je op rekening. Gefeliciteerd alvast met de verjaardag
en ik hoop dat het snel weer iets beter gaat. (En dat het UWV meewerkt, want die willen ook nog wel eens lastig doen hoor ik om me heen...)
Ja het is balen met een hoofdletter B. Als je wel wilt maar niet kunt en school je uiteindelijk zo ver krijgt dat je er zelf het bijltje bij neer gooit. Gelukkig heeft de Chef jou, met een ander vrouwmens zou ie het niet zover geschopt hebben.
Bedankt voor alle leive reactie's!
Eigenlijk heeft het UWV alleen bij de 1e keuring vervelend gedaan: toen hebben wij de aanvraag voor herkeuring 'gewonnen' en werd hij voor het eerst 80-100% afgekeurd. Dat was toen een beetje teveel van het goede, omdat hij toch zo graag nog iets wilde doen. Daarna nog diverse keren gekeurd en de laatste keer dus weer volledig afgekeurd. Daarom denken we nu dat het een kwestie is van papieren regelen en de uitkering aanpassen, dan gaat hij weg bij school. We zien het wel, hij is er in die jaren werken alleen maar slechter op geworden: wat moet je nog meer mankeren dan hij (naast de reuma speelt er nog het 1 en ander) om het nu zonder veel moeite rond te krijgen. Wordt vervolgd...
Ik dacht een paar dingen toen ik je logje las: De belangrijkste 2:
1) Wat ontzettend vervelend dat De Chef zich zo voelt zoals ie zich voelt. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik hoop dat ie zich snel beter gaat voelen, in allebei de opzichten.
2) En hier ga je het misschien wel niet mee eens zijn ... maar je zegt aan het einde: "En niet omdat wij zelf zo goed zijn ofzo ... etc". En dat geloof ik dus niet hè. Of er inderdaad EEN is die van alles regelt en doet ... ik heb geen idee. Je zult mij niet horen zeggen dat ie er wel of niet is (en daar ben jij het waarschijnlijk niet mee eens).
Maar ik weet eigenlijk wel soort van zeker dat ook al is HIJ er wel, dat het dan alsnog aan jullie liefde en kracht ligt dat jullie er samen doorheen komen. Dat lees ik gewoon uit jouw logjes.
Dus.
Meid, wat rot voor jullie zeg! Reuma gaat natuurlijk altijd op en neer, maar uiteindelijk toch langzaam neer. En als je dan gedemotiveerd raakt, hoe legitiem ook, is het helemaal naar. Fijn dat jullie tenminste elkaar en jullie geloof hebben. Veel sterkte en ik denk aan jullie.
Ik sluit me even helemaal aan bij punt 1 van Linda. Punt 2 dan weer niet, want ik denk een beetje te snappen hoe het voelt ;-)
En als die collecte landelijk is (en dat zal wel?) zal ik aan de Chef denken als ze aan de deur staan ;-)
Sterkte meid!
Pfff... wat een ellende, hè?! Ik kan me voorstellen dat je af en toe alle termen in je mond neemt die je niet eens wordt geachte te denken! Natuurlijk geven wij ook aan de collecte. Dat doen we ieder jaar!! Succes net je ronde!!
Een aantal enthousiaste meiden stond hier vanavond al aan de deur met de collecte. Natuurlijk hebben we gegeven. Mijn schoonouders hebben beide, in verschillende mate, reuma..
Sterkte met de Chef en maandag toch een fijne verjaardag. Dat het maar snel beter mag gaan, in vele opzichten.
Zowel schoonmoeder als schoonzus hebben reuma dus de ziekte is verre van onbekend hier. Wees gerust, de collectant kan op een warme bijdrage rekenen.
En voor de chef en voor jou: sterkte!
Wat zwaar, maar wat een mooi sterk stel zijn jullie. als ze aan de deur staan deze week met de collectebus zal ik aan jou en je Chef denken.
Hey ik had hier dacht ik al gereageerd, maar zie niks. Ik geef gul hoor. Wie immer.
Sterkte!!
Ach Nicolet, ik weet zo goed en snap zo goed wat je manlief doormaakt. Ik had er in mijn logje ook al over geschreven over de reumaweek, dat de reuma vorig jaar als een nare zwarte dame bij je op bezoek komt en niet meer weggaat. Hoeveel moeite kost het dan wel niet om het ook zwart in te gaan zien... ik was oo zo benieuwd naar wat dit jaar de spot zou zijn, hopelijk niet al te + want dan krijg ik ook weer de kriebels van, want dat gaat niet voor iedereen op, en dat zorgt ook veel tranen. Dit jaar willen ze zichzelf graag opheffen. en wat zou het fijn zijn als de reuma dan ook spontaan verdwijnt.
Het etiket van afgekeurd zijn is geen fijn etiket,vooral niet als je hoofd wel wil maar het lijf niet. Het is zooo jammer om te lezen dat de hele gebeurtenis op school ervoor heeft gezorgd dat de chef het zwart is in gaan zien en dat hij bijna zwartheid uitstraalt, vooral ook omdat je schrijft dat je hem zo niet kent. Gelukkig heeft hij jou en de boys en kan die zich daar weer aan laven als het allemaal even niet wil. Hij heeft zijn grens bereikt en dat is naar, heel naar ook voor jou om dat te zien.
Ondanks dat een hele fijn dag voor jullie, knuffel hem eens flink en uiteraard wordt er hier ook gegeven maar dat had je vast al begrepen :-D.
een knuf van een lotgenote
Linnepins
Gefeliciteerd met de Chef! Stuur de taart maar deze kant op!
Gefeliciteerd met de grote man in huis! En reuma is naar. Zeker met dit weer. En dan duurt wachten op de zon zo lang.
Heel veel sterkte met het hele traject. Ik hoop heel erg voor jullie dat het UWV mee wil denken. Jullie steunt. Want dat hebben jullie allebei enorm verdiend.
En natuurlijk: als de collectant hier komt, krijgt-ie, zoals altijd, flink. En dan zal ik even extra aan jullie samen denken!
Een dag te laat, maar alsnog gefeliciteerd met je echtgenoot! Hoop dat jullie, ondanks alles, toch een fijne dag hebben gehad gister.
Besluiten om te stoppen met werk waar je zoveel plezier in hebt, is een van de moeilijkste beslissingen die er zijn. Het is zo ontzettend frustrerend als je lijf het laat afweten. Zeker als het dan nog wordt gecombineerd met het geklier vanaf de werkgeverskant. Dat zuigt dan het beetje energie dat je nog over hebt na het 'bestrijden' van de pijn helemaal uit je weg. Kan me voorstellen dat het de Chef allemaal geen barst meer kan schelen.
Ik hoop dat het UWV snel wat van zich laat horen, positief wel te verstaan. Dat dat hem rust zal geven en de energie om weer zichzelf te worden. En wie weet komt er dan vanzelf ook wel weer 'iets' op zijn pad waar hij net zoveel voldoening uit kan halen.
He gats, een dag te laat, maar alsnog van harte Chef. Met je verjaardag. Dat je maar een heel mooi en vooral positief levensjaar in mag gaan.
Wat naar he, die reuma. Helaas weet ik er alles van, ik het het zelf ook... ik ga binnenkort huisvrouw worden met twee peutertjes, dat zal een feest worden met mijn Bechterew rug. Maar ja, daar kun je je helaas niet voor laten afkeuren...
Sterkte voor je Chef, gelukkig komt de zomer eraan1
Een reactie posten