Het huis van mijn moeder

60 jaar was ze er niet meer geweest.

De herinneringen waren te pijnlijk en ze wilde zichzelf daarvoor beschermen, vertelde ze onder de appelboom in de tuin van wat ooit haar ouderlijk huis was.

Vandaag was ze onverwacht terug, op de plek en in de kamer waar ze geboren is en waar ze woonde tot ze verhuisde naar de Vesting.

Aan de rand van de Naardermeer in een huisje wat K.ooilust heet en eigendom was/is van Natuurmonumenten, groeide ze op en was ze gelukkig. Haar vader (mijn opa) was opzichter van de Naardermeer, tot hij op 49e jarige leeftijd overleed, aan de gevolgen van een te laat onderkende longkanker. Men dacht in het begin dat hij TBC had en ze kon nog precies de plaats in de tuin aanwijzen waar haar vader 2 jaar in een tentje geïsoleerd had gelegen (TBC was/is nl. besmettelijk).

We waren in de kamer waar haar vader geboren is en waar hij ook is overleden.

We werden hartelijk ontvangen vanmiddag toen we in de auto voor het huisje stonden en de huidige bewoners wisten precies wie ze was, toen die ons binnen uitnodigde. In de inmiddels 'nieuw' uitgebouwde keuken kregen we koffie en vertelde ze honderd-uit over de oorlog en over alle onderduikers die haar vader en moeder verzorgde en onderdak gaven, terwijl de Duitsers ook de Naardermeer bezochten.

Ze vertelde over de redelijk onbezorgde jeugd die ze gehad heeft, tot haar vader ziek werd en overleed, vlak voor haar 14e verjaardag.

Hoe ze zwommen en schaatsten op de Naardermeer en hoe de kip, adoptie-eendeneieren uitbroedde en in een hysterische moederkip veranderde toen de uitgebroede eendjes te water raakten en een ommetje zwommen.

Ze vertelde van de appelboom en de knotwilg en eikenbomen waar ze inklom en van de sloot naast het huis waar ze herhaaldelijk in viel als klein meisje.

De waterput naast het huis die een heus zuiveringssysteem had omdat er geen stromend water, elektriciteit en gas was... ze wist het nog precies!

Koningin Wilhelmina met toen nog prinses Juliana, kwamen zelfs bij hen langs en bezochten de Naardemeer waarbij haar vader als gids hen begeleidde... ze weet het nog.

De winters die koud waren en de dijk naar het huisje toe, die vaak eindeloos leek als ze dagelijks naar de Vesting liepen om op school te komen, ik was daar vandaag met haar.

Al haar verhalen over 'de Meer' die ik al vanaf mijn jeugd hoor en de beelden die ik er voor mezelf bij gemaakt had, werden vandaag werkelijkheid zoals het echt was.

Voor haar herleefden oude tijden en zag ik haar even weer het kind zijn, die ze lang geleden was...

Lieve mama, wat ben ik blij dat ik dit vandaag mocht doen met jou!

Bij papa stond ik 4 maanden na zijn overlijden, zonder hem in zijn ouderlijk huis en kon hij zelf geen herinneringen meer ophalen.

Later in de auto vertelde je, dat je hier heel gelukkig bent geweest, maar ook een te groot verdriet hebt gekend omdat je zo jong was toen je vader overleed. De herinneringen aan deze mooie plek waren 60 jaar te groot en te pijnlijk voor je om terug te gaan naar je ouderlijk huis.

Ach mam, wat ben ik dankbaar dat we dit samen konden delen vandaag en dat we zo'n bijzondere en kostbare dag hebben gehad. Ik houd van je!