Onbegrijpelijk...

Begraafplaats de W.oensberg B.laricum

uitzicht op 'mijn' bankje...

Zaterdag had ik een heerlijke dag bij m'n moeder en ik durf te zeggen: we hebben er beiden van genoten.

Het was prachtig weer en terwijl zij boven de spijkerbroek van oudste zoon herstelde op de naaimachine (een gat op z'n kont waarvan hij echt niet wist hoe die er nou ineens gekomen was...) veegde ik de tegels in de tuin en sproeide de tuinplanten en bomen.

Wat een vast ritueel is, is dat we samen aan de ronde eettafel zitten met een bakje koffie en dan uitgebreid bijkletsen.

Altijd, ja altijd komt het gesprek dan op papa terecht en praten we eindeloos over hem omdat we hem nog steeds zo missen.

1 Juli wordt het 3 jaar en toen mama dat hardop zei, viel ik stil en keek haar alleen maar aan.

Ze zuchtte erbij en mompelde meer in zichzelf dan tegen mij 'onbegrijpelijk'...

Ja mam, het is nog altijd onbegrijpelijk.

Al bijna 3 jaar is ze nu weduwe en moet ze het zonder papa doen. Het valt niet mee, maar ze doet enorm haar best om er toch nog het beste van te maken. Toen ze in oktober hoorde dat de operatie aan haar heup door zou gaan en dat ze daarna voor 6 weken naar een logeerplek in een verzorgingshuis moest heeft ze zo gehuild en uitgeroepen tegen m'n oudste zus 'was N.ic er nog maar, dan kon ik thuisblijven en dan kon hij voor me zorgen...' Al snel daarna vermande ze zich en 'ging ervoor' en uiteindelijk heeft ze ook een goede tijd gehad die 6 weken.

Het bijzondere nu met m'n moeder vind ik de gesprekken die we samen hebben. Vroeger liet ze nauwelijks iets van zichzelf zien en van wat haar bezig hield en over emoties werden al helemaal niet gesproken.

De laatste 3 jaar heb ik al zoveel mooie, bijzondere en intieme gesprekken met haar gehad dat ik ze stuk voor stuk koester omdat ik haar nu zo anders heb mogen leren kennen. Het breekbare in haar en het gemis van haar Lief... ze vulden elkaar zo goed aan maar konden ook prima op elkaar mopperen...

Regelmatig zitten we samen te snotteren aan tafel, want ja mama had een heel bijzondere man en ik de meest bijzondere vader.

Vandaag is W.illem D.uys begraven op de begraafplaats waar ook papa ligt. Er liggen veel 'Nederlandse helden' zei mama zaterdag. 'Ja mam, maar de grootste held die er ligt, is toevallig wel mijn vader' antwoordde ik. Ze keek me stralend aan, en knikte alleen maar terwijl ze nogmaals 'onbegrijpelijk' mompelde...

En zo is het: al/pas bijna 3 jaar en we kunnen het soms nog niet begrijpen.

Ik slikte de woorden 'iedere dag brengt je een dag dichter bij papa' in, want ik moet er niet aan denken dat ik ooit niet alleen bij papa aan z'n graf sta, maar dat ik er voor hen beiden sta...