Ineens lijkt niets belangrijk meer

Gisteren was ik van plan om een pittig blogje te schrijven over ons avontuur bij bureau H.alt... maar ik vond het niet in verhouding.

Op het werk kan ik me opwinden over een verandering van beleid wat waarschijnlijk staat te gebeuren... maar ik vind het niet in verhouding.

Dat ik vrijdag ben gebeld met het verzoek om te solliciteren voor een baan in R'dam, vertel ik maar niet overal, want ik kan nu niet weg van de afdeling...

We hebben een pittig jaar achter de rug.

Zowel thuis als op het werk. Er is veel gebeurt op de afdeling met collega's, kinderen van collega's, vriendinnen en familie van collega's waar we allemaal zeer bij betrokken waren en nog zijn.

H.arry overleed plotseling in maart en sinds vorige week heeft een nieuwe collega zijn plaats ingenomen, wat ook goed is.

Dachten we onlangs nog dat we in wat rustiger water waren beland, dan hadden we het goed mis.

Juist van een lieve collega uit m'n team, die we het allemaal zo gunnen om eens een supergoed jaar te krijgen, kregen we het verbijsterende bericht dat ze bo.rstk.ank.er heeft.

Terwijl zij donderdag beneden in het ziekenhuis de uitslag kreeg van de onderzoeken, lag haar moeder boven op een verpleegafdeling aan de chemo, voor dezelfde diagnose...

Terwijl zij haar allerbeste vriendin 3,5 jaar lang begeleid, gesteund en verzorgd heeft tot het einde in februari, ontwikkelde zich bij haar ook een vorm van die ziekte.

Wanneer ik haar aan de telefoon heb, verzekert ze mij ervan dat ze het gaat halen; dat alles goed komt en dat ze hoopt dat ze de 'gunstigste' vorm heeft en er geen amputatie nodig is...

Lamgeslagen zijn we, ben ik, tot ze me vanavond thuis belde over haar bezoek aan de plastisch chirurg.

Oplucht vertelt ze, dat de operatie er gunstig uitziet, want er is geen amputatie nodig en met een bors.tbesp.aring loopt ze niet meer risico.

Dat bestraling nodig is, wist ze vorige week al en voor de chemokuren zal er overlegt gaan worden met het AvL, zodat ze de beste behandeling krijgt die er is.

We hopen en bidden dat alles goed gaat en goed komt, want als er 1 het verdient is zij het wel!

Vol goede moed haalt ze weer een beetje adem en haar omgeving ademt voorzichtig met haar mee...